Палубнікі
Вёска
Палубнікі
  Палубнікі
 Палубнікі
|
Па́лубнікі[1] (трансліт.: Palubniki, руск.: Палубники) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Тарноўскага сельсавета.
Назва
[правіць | правіць зыходнік]У гэтым рэгіёне фіксавалася жалудоцкае прозвішча Палуба, лідскае Палубінскі. Было свіслацкае Палубоўскі, дзісенскае Палубіс.[2]
Гісторыя
[правіць | правіць зыходнік]Вядомы з пачатку XVI ст. як сяло Палуджнікі. У 1504 годзе вялікі князь літоўскі Аляксандр падараваў яго Мікалаю Кішку. У 1567 годзе 42 жыхары, у Лідскім павеце ВКЛ.
Міхал Шымялевіч пісаў, што ў даўнейшыя часы дарога з Ліды на Слонім, ці так званы Беліцкі гасцінец, бегла з Ліды на Гарні, Палубнікі і Любары, дзе быў пабудаваны вялікі мост цераз Дзітву[3].
Вопіс парафій Лідскага дэканата 1784 года згадвае фальварак і вёску Палубнікі, а таксама мясцовую карчму Тадэвуша Нарбута, лідскага падкаморага.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. Належала да Тарноўскай воласці Лідскага павета Віленскай губерні.
У Першую сусветную вайну з верасня 1915 да канца 1918 года акупавана германскімі войскамі. Са студзеня 1919 года ў складзе БССР, у красавіку занята польскімі войскамі. З ліпеня да верасня 1920 года кантралявалася Чырвонай Арміяй, затым ізноў польскімі войскамі. З 1921 года ў складзе Польшчы, належала да Тарноўскай гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года — у БССР, з 1940 года ў Лідскім раёне. Акупавана нацыстамі з канца чэрвеня 1941 да пачатку ліпеня 1944 гадоў.
У 1950 годзе створаны калгас «Чырвоны партызан». З 1951 года землі ў калгасе «Камунар».
Да 26 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Белагрудскага сельсавета[4], да 11 лютага 1972 года — у склад Мыцкага сельсавета[5].
Насельніцтва
[правіць | правіць зыходнік]- 1897 год — 270 жыхароў.
- 1909 год — 330 жыхароў.
- 1921 год — 268 жыхароў.
- 1940 год — 336 жыхароў у вёсцы, 32 — у засценку.
- 1960 год — 322 жыхары.
- 1992 год — 108 жыхароў.
- 2004 год — 103 жыхары.
- 2015 год — 72 жыхары.
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9 (DJVU).
- ↑ https://kolekcijos.biblioteka.vu.lt/objects/VUB01_000412180#00156 https://www.familysearch.org/ark:/61903/3:1:3Q9M-CSMW-F9H1-2?cat=741862&i=432&cc=4166194 https://www.familysearch.org/ark:/61903/3:1:3Q9M-CS9M-PSKB-H?i=823&cat=742095 https://www.familysearch.org/ark:/61903/3:1:3QS7-L9G3-T1QL?cat=koha%3A1142203&i=791&lang=pl
- ↑ pawet.net
- ↑ Рашэнне выканкома Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 26 чэрвеня 1965 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1965, № 30 (1110).
- ↑ Рашэнне выканаўчага камітэта Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 11 лютага 1972 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1972, № 8 (1346).
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]
На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
