Першая кніга летапісаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Ілюстрацыя да 19 раздзела першай кнігі Летапісаў

Пе́ршая кні́га ле́тапісаў, Першая кні́га хронікі — кніга Старога Запавету і Танаху. Разам з другой часткай складаюць Параліпаменан.

Першая частка кнігі (раздзелы 1—9) змяшчае генеалагічныя спісы, датычныя радаводу Давіда, святароў і левітаў, а таксама гараджан Іерусаліма. Яна падводзіць да гісторыі Давіда, якая ахоплівае рэшту Першай кнігі хронік (рзд. 10—29). У расповедзе пра Давіда няма згадкі пра перыпетыі з Саулам, грэх Давіда і іншыя благія падзеі ў яго сям'і, пра якія падрабязна распавядаюць Кнігі Цароў. Замест гэтага зроблены акцэнт на прароцтвы Натана. Шмат месца храніст прысвечвае справам культу — пераносу Каўчэга Запавету, падрыхтоўцы да будаўніцтва Храма, парадкаванню задач святароў. Такім чынам дапускаюць, што аўтар сам быў набліжаны да служэння ў Храме.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]