(82) Алкмена

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
(82) Алкмена
82Alkmene (Lightcurve Inversion).png
Адкрыццё
Першаадкрывальнік

Роберт Лютэр

Месца выяўлення

Дзюсельдорф

Дата выяўлення

27 лістапада 1864

Эпанім

Алкмена

Альтэрнатыўныя абазначэнні

1952 BB; 1963 OA;
1973 GO

Катэгорыя

Галоўнае кольца

Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e)

0,2183265

Вялікая паўвось (a)

413,553 млн км
(2,7644289 а.а.)

Перыгелій (q)

323,263 млн км
(2,1608808 а.а.)

Афелій (Q)

503,842 млн км
(3,367977 а.а.)

Перыяд абарачэння (P)

1 678,829 сут (4,596 г)

Сярэдняя арбітальная скорасць

17,698 км/с

Схіленне (i)

2,82946°

Даўгата ўзыходнага вузла (Ω)

25,53198°

Аргумент перыгелія (ω)

111,08897°

Сярэдняя анамалія (M)

338,39976°

Фізічныя характарыстыкі[1]
Дыяметр

60,96 км

Маса

2,4×1017 кг

Шчыльнасць

2,000 г/см³

Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні

0,0170 м/с²

2-я касмічная скорасць

0,0322 км/с

Перыяд вярчэння

12,999 гад

Спектральны клас

S(Sq)

Абсалютная зорная велічыня

8,4m

Альбеда

0,2075

Сярэдняя тэмпература паверхні

168 К (−105 °C)

(82) Алкменаастэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 27 лістапада 1864 года нямецкім астраномам Робертам Лютэрам у Дзюсельдорфскай абсерваторыі, Германія і названы ў гонар Алкмены, дачкі мікенскага цара Электрыёна і маці Геракла ў старажытнагрэчаскай міфалогіі[2].

Перыяд вярчэння астэроіда быў вызначаны ў 1984 годзе[3]. Па выніках аналізу змены крывой бляску, апублікаваным у 1985 годзе, у астэроіда было предположено наяўнасць спадарожніка[4]. Аднак наступныя назіранні пакуль гэтага не пацвердзілі[5].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Asteroid Data Sets(англ.) 
  2. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union Dictionary of Minor Planet Names — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 23. — ISBN 3-540-00238-3.
  3. Harris, A. W.; Young, J. W.; Scaltriti, F.; В. Цапала (1984). "Lightcurves and phase relations of the asteroids 82 Alkmene and 444 Gyptis". Icarus 57: 251-258. http://adsabs.harvard.edu/abs/1984Icar...57..251H. 
  4. Cellino, A., Pannunzio, R., В. Цапала, Farinella, P., & Paolicchi, P. (1985). "Do we observe light curves of binary asteroids?". Astronomy and Astrophysics 144: 355-362. http://adsabs.harvard.edu/full/1985A&A...144..355C. 
  5. Asteroids with Satellites by Wm. Robert Johnston. Архівавана з першакрыніцы 19 сакавіка 2012. Праверана 30 верасня 2009.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]