Славенія

З пляцоўкі Вікіпедыя.

На гэтай старонцы паказваюцца неправераныя змены

Неправераная

Перайсці да: рух, знайсці


(Сцяг)	(Герб)

Нацыянальны дэвіз: няма

Афіцыйная мова

славенская

Сталіца

Любляна

Найбуйнейшы горад Любляна

Урад

Прэзідэнт
Прэм'ер-міністр

Парламенцкая рэспубліка
Даніла Цюрк
Борут Пахор

Плошча
- Агульная
- % вады 20 273 км²
0,6%

Насельніцтва
- Агульнае (2007)
- Шчыльнасць 2 009 245
99/км²

Валюта Еўра (EUR)

Часавы пояс
- улетку CET (UTC+1)
CEST (UTC+2)

Незалежнасць
-Абвешчаная
-Прызнаная ад Югаславіі
25 чэрвеня 1991
1992

Дзяржаўны гімн

Zdravljica

Аўтамабільны знак SLO

Дамен верхняга ўзроўню

.si

Тэлефонны код +386

Рэспубліка Славенія (Slovenija) — дзяржава на поўдні Цэнтральнай Еўропы. На захадзе мяжуе з Італіяй, на поўначы — з Аўстрыяй, на паўночным усходзе — з Венгрыяй, на ўсходзе і поўдні — з Харватыяй, а на паўднёвым захадзе мае вынахад да Адрыятычнага мора. Назва краіны адбываецца па этноніме народа — славенцы.

Славенія з'яўляецца членам ААН, Еўрасаюза і НАТА. Таксама ўваходзіць у Шэнгенскую дамову

[правіць] Гісторыя

Асноўны артыкул: Гісторыя Славеніі

Славянскія продкі сучасных славенцаў аселі на тэрыторыі краіны ў VI ст н. э. У VII ст яны ўтварылі Карантанію, якая стала адной з першых славянскіх дзяржаў. У 745 годзе Карантанія ў абмен на ваенную дапамогу прызнала пратэктарат з боку франкаў, захаваўшы пры гэтым фармальную незалежнасць да свайго распаду ў 1180. Уплыў франкаў спрыяў хрысціянізацыі славенцаў.

Каля 1000 года былі напісаныя Brizinski spomeniki, першы пісьмовы дакумент на славенскай мове. У XIV ст тэрыторыя сучаснай Славеніі патрапіла пад уладу Габсбургаў і ў наступным увайшла ў склад Аўстра-Венгрыі. Славенія была падзеленая на тры правінцыі: Краньскую, Горышку і Штаерску.

Перасоўванне гандлёвых шляхоў і Трыццацігадовая вайна ў XVII ст спрыялі эканамічнаму заняпаду Славеніі, але ў XVIII ст гаспадарчае развіццё ізноў актывізавалася: вытворчасць розных тавараў павялічылася, сельскагаспадарчай прадукцыі стала больш адсоткаў на 60. Разгарнуўся нацыянальны асветніцкі рух. Гэты перыяд атрымаў назву Славенскае Адраджэнне

У 1809—1813 гг. вялікая частка Славеніі ўваходзіла ў склад Ілірыйскіх правінцый. У XIX ст, асабліва падчас Рэвалюцый 1848—1849 гг. у Аўстрыі і пасля яе, у Славеніі развіваецца нацыянальны рух (цэнтр — Крайна).

У 1918 годзе распалася Аўстра-Венгрыя, у выніку чаго Італія захапіла вобласці Прыморска і Істра, а таксама частку Далмаціі. Астатняя частка славенскіх земляў увайшла ў ізноў утворанае Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў, якое ў 1929 было пераназвана ў каралеўства Югаславія.

У 1941 годзе пасля нападу дзяржаў-восі на Югаславію, Італія анэксавала тэрыторыю да Любляны, а Германія астатнюю тэрыторыю з горадам Марыбор.

Каралеўства Югаславія распалася падчас Другой Сусветнай вайны, а Славенія ўвайшла ў склад сацыялістычнай Югаславіі, што было абвешчана 29 лістапада 1945. Прычым ад Італіі да Славеніі былі далучаныя спрадвечныя славенскія землі Абална-Крашка і Горышка.

Па выніках праведзенага рэферэндума Славенія абвясціла незалежнасць ад СФРЮ 25 чэрвеня 1991. Славенія — адзіная краіна, якая выйшла з СФРЮ практычна без кровапраліцця.

[правіць] Вайна за незалежнасць

Вайна за незалежнасць працягвалася дзесяць дзён, падчас 72 баявых кантактаў, страты ЮНВ склалі 45 чалавек забітымі, 146 параненымі, 4693 вайскоўцаў і 252 супрацоўніка федэральных службаў былі ўзятыя ў палон; страты славенскіх сіл самаабароны склалі 19 забітых (9 камбатантаў, астатнія грамадзянскія асобы) і 182 параненых. Таксама загінулі 12 грамадзян замежных дзяржаў, у асноўным кіроўцы на службе міжнародных транспартных кампаній. Быў выведзены з ладу 31 танк (сюды ўвайшлі і спаленыя і пашкоджаныя), 22 транспартныя бронемашыны, 172 транспартных сродку і 6 лятальных апаратаў.