Генрых Ота Віланд

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Генрых Ота Віланд
ням.: Heinrich Otto Wieland
Heinrich Wieland.jpg
Дата нараджэння:

4 чэрвеня 1877({{padleft:1877|4|0}}-{{padleft:6|2|0}}-{{padleft:4|2|0}})

Месца нараджэння:

Пфорцгайм, Германія

Дата смерці:

5 жніўня 1957({{padleft:1957|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:5|2|0}}) (80 гадоў)

Месца смерці:

Штарнберг, Германія

Краіна:

Германская імперыя, Веймарская рэспубліка, Трэці рэйх, ФРГ

Навуковая сфера:

Біяхімія, Арганічная хімія

Месца працы:

Мюнхенскі тэхнічны ўніверсітэт, Універсітэт Фрайбурга, Мюнхенскі ўніверсітэт Людвіга-Максіміліяна

Альма-матэр:

Мюнхенскі ўніверсітэт Людвіга-Максіміліяна

Вядомы як:

даследчык жоўцевых кіслот

Узнагароды і прэміі


Нобелеўская прэмія — 1927
Ордэн «Pour le Mérite»
Генрых Ота Віланд на ВікіСховішчы

Генрых Ота Віланд (ням.: Heinrich Otto Wieland; 4 чэрвеня 1877, Пфорцгайм, Бадэн, — 5 жніўня 1957, Штарнберг) — нямецкі хімік-арганік і біяхімік.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў Штутгарце, Берліне і Мюнхене. З 1901 года доктар філасофіі. З 1909 экстраардынарны прафесар, з 1913 член Савета па арганічнай хіміі Мюнхенскага ўніверсітэта і з 1917 года адначасова ардынарны прафесар Вышэйшай тэхнічнай школы ў Мюнхене. З 1917 года прафесар Фрайбургскага ўніверсітэта, а з 1925 года, замяніўшы Р. Вільштэтэра, узначаліў кафедру арганічнай хіміі ўніверсітэта ў Мюнхене.

Асноўныя працы[правіць | правіць зыходнік]

Асноўныя працы Віланда па хіміі гармонаў, стэроідаў, алкалоідаў, жоўцевых кіслот, а таксама хларафілу і гемаглабіну. Высунуў (адначасова з В. І. Паладзіным) тэорыю дэгідравання, якая тлумачыць механізм акісляльных рэакцый, у тым ліку працэсаў біялагічнага акіслення.

Сачыненні[правіць | правіць зыходнік]

  • Untersuchungen über die Gallensäuren, «Hoppe-Seyler's Zeitschrift für die physiologische Chemie», 1916—17, Bd 98, S. 59—64 (сум. з H. Sorge)
  • Untersuchungen über die Konstitution der Gallensäuren, там жа, 1932, Bd 210, S. 268-81; Bd 211, S. 261-274 (сум. з Е. Dane und E. Sholz)
  • Über den Verlauf der Oxydationsvorgänge, Stuttg., 1933;

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Poggendorff I. С., Biographisch-literarisches Handwörterbuch..., Bd 6, Tl 4, В., 1939, S. 2876.