Законы Кеплера

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Зако́ны Ке́плера — тры законы, якія апісваюць рух планет Сонечнай сістэмы. Эксперыментальна адкрыты ў пачатку XVII ст. нямецкім астраномам Ёганам Кеплерам (ням.: Johannes Kepler) на падставе аналізу назіранняў Ціха Брагэ.

З пэўнымі папраўкамі, законы Кеплера ўжывальныя для апісання руху любых нябесных целаў пад дзеяннем гравітацыі. Законы Кеплера былі адкрыты эмпірычным шляхам, але яны даказваюцца матэматычна на аснове законаў Ньютана і закона сусветнага прыцягнення, якія былі адкрыты пазней. Для іх устанаўлення І. Ньютонам законы Кеплера адыгралі значную ролю[1].

Першы закон Кеплера.

Першы закон Кеплера: траекторыя руху планеты ўяўляе сабою эліпс, у адным з фокусаў якога знаходзіцца Сонца.

Другі закон Кеплера.

Другі закон Кеплера: сектаральная хуткасць планеты пастаянная — гэта значыць, за роўныя адрэзкі часу радыус-вектар планеты (калі за пачатак каардынат браць Сонца) выпісвае фігуры аднолькавай плошчы.

Трэці закон Кеплера: квадраты перыядаў абароту планет прапарцыйныя кубам вялікіх паўвосей іх арбіт.

Першыя два законы апублікаваны ў 1609, трэці — у 1619 годзе[1].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Физическая энциклопедия. Т. 2. Добротность — Магнитооптика / Гл. ред. А. М. Прохоров — М.: Советская энциклопедия, 1990. — Т. 2. — 702 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-85270-061-4.(руск.) 

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Кеплера законы // Болсун А. Н. Краткий словарь физических терминов / Сост. А. И. Болсун — Мінск: Вышэйшая школа, 1979. — С. 160. — 416 с. — 30 000 экз.(руск.) 
  • Физическая энциклопедия. Т. 2. Добротность — Магнитооптика / Гл. ред. А. М. Прохоров — М.: Советская энциклопедия, 1990. — Т. 2. — 702 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-85270-061-4.(руск.) 

Шаблон:Гісторыя астраноміі