Антон Канстанцінавіч Пуціла

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Футбол
Антон Пуціла
Anton Putsila 2013.jpg
Агульная інфармацыя
Поўнае імя Антон Канстанцінавіч Пуціла
Мянушка Пуця
Нарадзіўся 23 чэрвеня 1987(1987-06-23) (31 год)
Грамадзянства Сцяг Беларусі Беларусь
Рост 180 см
Вага 74 кг
Пазіцыя паўабаронца
Інфармацыя пра клуб
Клуб Сцяг Турцыі Алтай
Нумар 16
Кар’ера
Клубная кар’ера*
2003 Сцяг Беларусі РВАР (Мінск) 13 (2)
2004 — 2010 Сцяг Беларусі Дынама (Мінск) 89 (11)
2008   Сцяг Германіі Гамбург 3 (0)
2010 — 2013 Сцяг Германіі Фрайбург 46 (0)
2013 — 2014 Сцяг Расіі Волга (Ніжні Ноўгарад) 37 (2)
2014 — 2015 Сцяг Расіі Тарпеда (Масква) 20 (4)
2015 — 2017 Сцяг Турцыі Газіянтэпспор 31 (2)
2017 — 2018 Сцяг Турцыі Анкарагюджу 34 (4)
2019 — Сцяг Турцыі Алтай (Ізмір)
Нацыянальная зборная**
2007 — 2009 Сцяг Беларусі Беларусь (да 21) 11 (1)
2008 — Сцяг Беларусі Беларусь 56 (6)

* Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца
толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 4 студзеня 2019.

** Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў
афіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 29 сакавіка 2019.

Анто́н Канстанці́навіч Пуці́ла (нар. 23 чэрвеня 1987, Орша, БССР) — беларускі футбаліст, паўабаронца турэцкага клуба «Алтай» з Ізміра і нацыянальнай зборнай Беларусі.

Клубная кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

Выхаванец аршанскай ДЮСШ (першы трэнер — Канстанцін Пуціла, бацька), мінскага РВАР.

Прафесійную кар’еру пачаў у мінскім «Дынама» ў 2004 годзе: выступаў за дубль і дэбютаваў у Вышэйшай лізе. У 2005 годзе па ходу сезону ўвайшоў у асноўны склад каманды.

«Гамбург»[правіць | правіць зыходнік]

У лістападзе-снежні 2007 года Пуціла тры тыдні знаходзіўся на праглядзе ў «Гамбургу», трэніраваўся і ўдзельнічаў у спарынгах з аматарскай і другой камандай клуба, а з асновай правёў некалькі трэніровак. У выніку было вырашана, што Антон будзе выступаць за нямецкі клуб на правах арэнды да канца 2008 года з правам выкупу[1]. Дэбют за «Гамбург» у Бундэслізе адбыўся 10 студзеня 2008 года ў хатнім матчы супраць «Бохума», дзе Антон выйшаў на замену на 81-й хвіліне. За год у чэмпіянаце Германіі ён выходзіў на поле ўсяго 3 разы. Да заканчэння тэрміну арэнды ў «Гамбургу», дзе на Пуцілу больш не разлічвалі, у лістападзе ён пабываў на праглядзе ў маскоўскім «Лакаматыве», але да канкрэтных прапаноў справа не дайшла. У міжсезонне Антон вярнуўся назад у «Дынама», якому належаў па кантракце яшчэ на працягу 2 гадоў.

«Дынама»[правіць | правіць зыходнік]

Пасля вяртання з арэнды стаў адным з лідараў дынамаўцаў. У якасці трывалага іграка асновы дапамог мінскаму клубу заваяваць срэбраныя медалі чэмпіянату 2009.

У чэрвені 2010 года прадметную цікавасць да іграка стаў праяўляць нямецкі «Фрайбург»[2]. З-за магчымага пераходу здарыўся канфлікт з кіраўніцтвам «Дынама», якое дамаўлялася з нямецкім клубам аб умовах пераходу. У выніку, Антон разам з таварышам па камандзе Сяргеем Кісляком на некаторы час быў адпраўлены ў дубль, прапусціў некаторыя матчы дынамаўцаў у Лізе Еўропы. Неўзабаве вярнуўся ў асноўную каманду, а 5 жніўня 2010 года стаў героем матча супраць «Макабі», калі забіў два галы і адзначыўся галявой перадачай, што дазволіла мінчанам прайсці ў наступны раўнд Лігі Еўропы[3].

«Фрайбург»[правіць | правіць зыходнік]

У жніўні 2010 года Пуціла перайшоў у «Фрайбург», за які ў дэбютным сезоне 2010/11 у чэмпіянаце правёў 25 матчаў і вызначыўся двума галявымі перадачамі. У сезоне 2011/12 згуляў у 19 матчах каманды і аддаў адну галявую перадачу. У пачатку сезону 2012/13 адмовіўся падаўжаць кантракт з клубам, у выніку амаль не гуляў да 17 лютага 2013 года, калі скасаваў кантракт па ўзаемнай згодзе бакоў.

«Волга»[правіць | правіць зыходнік]

19 лютага 2013 года падпісаў кантракт з ніжагародскай «Волгай» (да канца чэрвеня [4] з опцыяй далейшага падаўжэння)[5][6]. 24 жніўня 2013 года забіў пераможны гол у браму «Церака», адзін з лепшых у чэмпіянаце Расіі 2013/14[7][8].

Пасля вылету «Волгі» з расійскай Прэм’ер-лігі ў маі 2014 года разарваў кантракт з ніжагародскім клубам[9]. Улетку 2014 года падтрымліваў форму разам з «Мінскам»[10], чакаючы прапаноў ад іншых клубаў.

«Тарпеда»[правіць | правіць зыходнік]

1 верасня 2014 года падпісаў кантракт з маскоўскім «Тарпеда»[11], якое вярнулася ў Прэм’ер-Лігу. У «Тарпеда» стаў трывалым іграком асновы. Са снежня 2014 года па сакавік 2015 года не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад, аднак не здолеў выратаваць маскоўскі клуб ад вылету з элітнага дывізіёна. У чэрвені 2015 года стала вядома, што Пуціла можа пакінуць «Тарпеда»[12]. Ужо неўзабаве трэніраваўся з футбольным клубам «Мінск»[13].

«Газіянтэпспор»[правіць | правіць зыходнік]

14 ліпеня Пуціла падпісаў двухгадовы кантракт з турэцкім «Газіянтэпспорам»[14]. Спачатку трывала гуляў у аснове турэцкай каманды, аднак у пачатку 2017 года новым галоўным трэнерам «Газіянтэпспора» стаў Бюлент Уйгун, які не разлічваў на Пуцілу. У выніку, у лютым 2017 года Пуціла быў выключаны з заяўкі на чэмпіянат Турцыі, і неўзабаве кантракт паўабаронцы з клубам па пагадненні бакоў быў разарваны[15].

«Анкарагюджу»[правіць | правіць зыходнік]

Улетку 2017 года падтрымліваў форму разам з мінскім «Тарпеда». У жніўні 2017 года стала вядома, што Пуціла працягне кар’еру ў клубе другога дывізіёна Турцыі «Анкарагюджу»[16]. Па выніках сезону 2017/18 дапамог «Анкарагюджу» вярнуцца ў Суперлігу. У маі 2018 года паведамлялася, што Пуціла можа перайсці ў турэцкія клубы «Алтай» і «Эрзурумспор», аднак у выніку ён падпісаў новы двухгадовы кантракт са сталічным клубам[17]. У снежні 2018 года пакінуў «Анкарагюджу»[18].

«Алтай»[правіць | правіць зыходнік]

У студзені 2019 года падпісаў кантракт на 1,5 гады з клубам «Алтай» з Ізміра[19].

Міжнародная кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

Удзельнік моладзевага чэмпіянату Еўропы 2009 у Швецыі.

У нацыянальнай зборнай Беларусі дэбютаваў 4 лютага 2008 года на XVI міжнародным турніры нацыянальных зборных на Мальце ў матчы са зборнай Арменіі (1:2). Першы мяч забіў у браму зборнай Арменіі ў таварыскім матчы 3 сакавіка 2010 года ў турэцкай Антальі (3:1). 27 мая 2010 года ў таварыскім матчы ў аўстрыйскім Філахе з Гандурасам (2:2) двойчы паразіў браму саперніка.

З 2015 года перастаў выклікацца ў зборную галоўным трэнерам Аляксандрам Хацкевічам. У кастрычніку 2018 года пасля трохгадовага перапынку зноў быў запрошаны ў склад нацыянальнай каманды, ужо пад кіраўніцтва Ігара Крывушэнкі.

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. «Динамо» подтвердило, что Путило будет выступать за «Гамбург» на правах аренды
  2. Антон Путило переходит во «Фрайбург»
  3. Минское «Динамо» благодаря двум голам и пасу Антона Путило выиграло 3:1 у «Маккаби» и вышло в следующий раунд
  4. ЧМ-2014. Наша надежда. Антон Путило: время забивать
  5. Путило — в «Волге»
  6. Антон Путило: Сделал правильный выбор
  7. Волга НН 1-0 Терек (Гол Путило)
  8. Шедевр от Антона Путило!
  9. Антон Путило расторг контракт с «Волгой»
  10. Путило тренируется с «Минском»
  11. «Торпедо» подтвердило переходы Путило, Билялетдинова и Угу Виейра
  12. В контракте Путило значится пункт о досрочном расторжении соглашения в одностороннем порядке в случае вылета «Торпедо» из премьер-лиги
  13. Путило и Тигорев тренируются с «Минском»
  14. «Газиантепспор» официально подтвердил подписание Антона Путило (ФОТО)
  15. Антон Путило расторг контракт с «Газиантепспором» и получил статус свободного агента
  16. Антон Путило продолжит карьеру в турецком «Анкарагюджю»
  17. Антон Путило подписал двухлетний контракт с «Анкарагюджю»
  18. Антон Путило покинул «Анкарагюджю»
  19. Антон Путило стал игроком "Алтая"

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]