Мінас

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мінас
стар.-грэч.: Μίνως
Michelangelo-minos2.jpg

Бацька Зеўс[1]
Маці Еўропа[d][1][2]
Жонка Пасіфая[d], Dexithea[d] і Crete[d]
Дзеці Catreus[d][1][3][4], Ariadne[d][1], Eurymedon[d], Nephalion[d], Дэўкаліён[5], Androgeus[d][1][6], Glaucus[d], Acacallis[d], Xenodice[d], Euxantius[d], Chrises[d], Philolaus[d], Asterius[d], Phaedra[d][7], Astraea[d], Brylle[d] і Hecale[d]
Commons-logo.svg Мінас на Вікісховішчы

Мінас (грэч.: Μίνως) — легендарны цар Кноса (на в-ве Крыт), герой шматлікіх грэчаскіх міфаў, у т.л. пра Тэсея і Мінатаўра, Дэдала і Ікара.

Лічыўся сынам Зеўса і Еўропы. Старажытнагрэчаская гістарычная традыцыя прыпісвае яму стварэнне першага на Крыце заканадаўства і магутнай марской дзяржавы, якая ў 17—15 ст. да н.э. панавала на Эгейскім моры. Сучасная гістарыяграфія ўмоўна падзяляе старажытную гісторыю Крыта на 3 мінойскія перыяды (ад імя Мінаса).

Гл. таксама Мінойская цывілізацыя

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Любкер Ф. Minos // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб.: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 873.
  2. Любкер Ф. Europa // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб.: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 508.
  3. Любкер Ф. Catreus // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб.: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 265.
  4. Р. Л. Катрей // Энциклопедический словарьСПб.: Брокгауз — Ефрон, 1895. — Т. XIVа. — С. 759.
  5. Любкер Ф. Deucalion // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб.: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 391.
  6. Любкер Ф. Androgeos // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб.: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 88–89.
  7. Phaedra // Encyclopædia Britannica — 11 — NYC: 1911. — Vol. 21. — P. 341.