(23) Талія

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
(23) ТаліяM:
23Thalia (Lightcurve Inversion).png
Адкрыццё
Першаадкрывальнік Дж. Р. Хайнд
Месца выяўлення Абсерваторыя Бішапа
Дата выяўлення 15 снежня 1852
Эпанім Талія
Альтэрнатыўныя абазначэнні 1938 CL; 1974 QT2
Катэгорыя Галоўны пояс астэроідаў
Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e) 0,2347331
Вялікая паўвось (a) 392,887 млн км
(2,6262900 а.а.)
Перыгелій (q) 300,664 млн км
(2,0098128 а.а.)
Афелій (Q) 485,111 млн км
(3,2427672 а.а.)
Перыяд абарачэння (P) 1 554,578 сут (4,256 г)
Сярэдняя арбітальная скорасць 18,123 км/с
Схіленне (i) 10,11477°
Даўгата ўзыходнага вузла (Ω) 66,89328°
Аргумент перыгелія (ω) 60,75672°
Сярэдняя анамалія (M) 93,22589°
Фізічныя характарыстыкі[1]
Дыяметр 107,53 ± 2,2 км
Маса 1,3×1018 кг
Шчыльнасць 2,000 г/см³
Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні 0,0300 м/с²
2-я касмічная скорасць 0,0568 км/с
Перыяд вярчэння 12,312 гад
Спектральны клас S
Бачная зорная велічыня 9,11 — 13,19 m
Абсалютная зорная велічыня 6,95m
Альбеда 0,2536
Сярэдняя тэмпература паверхні 164 К (−109 °C)

(23) Таліяастэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S, які складаецца пераважна з сілікатаў жалеза і магнію. Ён быў адкрыты 15 снежня 1852 года англійскім астраномам Джонам Хайндам у абсерваторыі Бішапа, Вялікабрытанія[2] і названы ў гонар Станы, старажытнагрэчаскай музы камедыі і лёгкай паэзіі[3].

Вялікая паўвось арбіты астэроіда размяшчаецца паміж арбітальнымі рэзанансамі 3:1 і 5:2[4] і валодае параўнальна высокім значэннем эксцэнтрысітэту (0,233)[5].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Albedos Data Table. Planetary Science Institute. Архівавана з першакрыніцы 27 чэрвеня 2012. Праверана 3 лістапада 2008.
  2. Hand-books of natural philosophy and astronomy. 3. Philadelphia: Blanchard and Lea. 1858. p. 315. http://books.google.com/books?id=93IAAAAAMAAJ. Retrieved on 2009-11-10. 
  3. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union. Dictionary of Minor Planet Names. — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 17. — ISBN 3-540-00238-3.
  4. Yeomans, Donald K. Asteroid Main-Belt Distribution. NASA/Jet Propulsion Laboratoty. Архівавана з першакрыніцы 27 чэрвеня 2012. Праверана 10 лістапада 2009.
  5. Williams, Gareth Distribution of the Minor Planets. Minor Planets Center (3 красавіка 2007). Архівавана з першакрыніцы 21 сакавіка 2007. Праверана 15 красавіка 2007.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]