Іліяда
Iлiяда — старажытнагрэчаская эпiчная паэма аб Iлiёне (Троi), якая прыпiсваецца легендарнаму эпiчнаму паэту Старажытнай Грэцыi Гамеру.
Прынята лiчыць, што «Iлiяда» ўзнiкла ў 9—8 стагоддзях да н. э. у грэчаскiх iянiйскiх гарадах Малой Азii, на аснове паданняў крыта-мiкенскай эпохi. Паэма напiсаная гекзаметрам (каля 15 700 радкоў), у 4—3 стагоддзях падзеленая антычным фiлолагам Зенадотам Эфескiм на 24 песнi. «Iлiяда» распавядае пра гераiчную асаду Троi шматплямённым ахейскiм апалчэннем на чале з мiкенскiм правадыром Агамемнанам. Галоўныя героi паэмы — Ахiл, Менелай, Гектар i iншыя правадыры.
«Iлiяда» прадстаўляе свет цэласным, усёвымерным, якасна аднастайным. У старажытнасцi паэма лiчылася зводам ведаў, крынiцай фiласофii i паэзii, разам з тым захавала высокую мастацкую i гiстарычную каштоўнасць. Рэальнасць значнай колькасцi гiстарычных i геаграфiчных фактаў эпiчнай асновы засведчаная археалагiчнымi раскопкамi, якi пачаў нямецкi археолаг Генрых Шлiман. У 1869 годзе ён выказаў смелую думку, што месцам Троi з'яўляўся курган Гiсарлык у Малой Азii. Раскопкi 1870—1890 гадоў падцвердзiлi яго гiпотэзу, што гамераўскi эпас меў салiдную фактычную аснову.
На беларускую мову паэма была ўпершыню перакладзеная Браніславам Тарашкевічам.
Спасылкі [правіць]
На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Іліяда- Грэчаскі тэкст на Вікікрыніцах
- Грэчаскі тэкст з інструментамі па перакладу
