Андронік I Камнін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Андронік I Камнін
грэч.: Ανδρόνικος Α’ Κομνηνός
Андронік I Камнін
Візантыйскі імператар
1183 — 12 верасня 1185
Папярэднік: Аляксей II Камнін
Пераемнік: Ісак II Ангел
 
Нараджэнне: 1118({{padleft:1118|4|0}})
Канстанцінопаль
Смерць: 12 верасня 1185({{padleft:1185|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:12|2|0}})
Канстанцінопаль
Род: Камніны
Бацька: Ісак Камнін
Маці: Ірына Валадараўна ці
Кацярына Грузінская
Жонка: 1) Ірына Айнеядзіса
2) Феадора Камніна
3) Агнэса (Ганна) Французская

Андронік I Камнін (грэч.: Ανδρόνικος Α’ Κομνηνός; 1118 — 12 верасня 1185) — візантыйскі імператар, апошні прадстаўнік дынастыі Камнінаў на канстанцінопальскім прастоле. Продак дынастыі Вялікіх Камнінаў, якая кіравала ў Трапезунце.

За сваё бурнае жыццё, падобнае на прыгодніцкі раман, Андронік паспеў змяніць мноства абліччаў: ворага імперыі, турэмнага вязня, палітычнага эмігранта, улюбёнца сталічнага насельніцтва, праціўніка «лацінян» і прыхільніка простага народа. Быўшы моцным і храбрым чалавекам, ён быў вельмі прыгожы і адрозніваўся асцярожнасцю і хітрасцю[1]. З'яўляючыся пляменнікам Іаана II і ўнукам Аляксея I і маючы з часоў свайго бацькі абгрунтаваныя правы на прастол, Андронік у выніку змог ажыццявіць уласныя мары аб ўладзе.

Пасля смерці стрыечнага брата, імператара Мануіла I, Андронік стаў рэгентам пры яго спадчынніку Аляксеі II. У далейшым ён захапіў уладу, спачатку забіўшы ўдаву імператара — Марыю Антыяхійскую, а затым і іх адзінага сына[2]. Пачатак валадарання Андроніка быў адзначаны доўгачаканымі рэформамі, але ў выніку ён ператварыў сваю краіну ў царства тэрору. Унутраная бязладзіца прыцягнула нарманаў, пасля чаго жыхары Канстанцінопаля зрынулі кіраўніка, перадаўшы прастол яго палітычнаму праціўніку — Ісаку II Ангелу. Той аддаў Андроніка на волю натоўпу, ад якога яго чакала пакутлівая смерць. З гэтага моманту ў Візантыі пачаўся працэс заняпаду, які скончыўся захопам Канстанцінопаля ў 1204 годзе ўдзельнікамі чацвёртага крыжовага паходу і распадам імперыі[3].

Зноскі

  1. Д. Норвич. История Византии. — с. 413—414
  2. Успенский Ф. И. История Византийской Империи — 2005.
  3. О. Юревич. Андроник I Комнин. — с. 91

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]