Боднарыўка (Львоў)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Боднарыўка
Боднарівка
Lviv Stryisky Bus station.jpg
Горад Львоў
Адміністрацыйны раён горада Сыхіўскі раён
Першае згадванне ХІХ ст.
Ранейшы статус вёска, фальварак
Год уключэння ў межы горада 1931
Commons-logo.svg Боднарыўка на Вікісховішчы

Боднарыўка[1] (укр.: Боднарі́вка) — мясцовасць у Сыхіўскім раёне Львова, вакол і паўднёвей скрыжавання вуліц Стрыйскай і Навуковай.

Агульная характарыстыка[правіць | правіць зыходнік]

Раён забудаваны ў асноўным шматпавярховымі дамамі, аднак частка Боднарыўкі з заходняга боку вул. Стрыйскай (ад №228) захавала сельскую і прыгарадную забудову 1930-1950-х гг. Паміж Боднарыўкай і Казэльныкамі бярэ пачатак рака Зубра. У 1950-х гг. на гэтай рацэ паміж Боднарыўкай і Сыхавам было створана штучнае возера з зонай адпачынку, але праз забруджанасць вадаём быў неўзабаве спушчаны і на ягоным месцы зараз балота.

Праз мясцовасць праходзяць адны з галоўных транспартных артэрый горада - вул. Стрыйская і вул. Навуковая. Па вул. Стрыйскай курсіруюць тралейбусныя маршруты № 3 і 5. Праз раён таксама курсіруе вялікая колькасць маршрутных таксі, гарадскіх, прыгарадных і міжгародніх аўтобусаў паўднёвага (карпацкага) кірунку.

На Боднарыўцы размешчаны галоўны львоўскі аўтавакзал (т.зв. "Стрыйскі аўтавакзал"). За ім знаходзіцца новы стадыён - «Арэна Львоў», на якім праходзілі матчы чэмпіянату Еўропы па футболе ў 2012 г. Каля стадыёна размешчаны іпадром, дзе падчас свайго візіту ва Украіну ў 2001 г. служыў імшу Папа Рымскі Ян Павел ІІ.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

У XIX ст. Боднарыўка была ускраінай (прыселкам) фальварка, што ўваходзіў у склад Кульпаркава. Паўночная частка Боднарыўкі (да сучаснай вул. Хутарыўка) увайшла ў межы Львова ў 1931 г., А паўднёвая частка належала да 1955 г. Сакільныцкага, затым - Пустамыціўскага раёна Львоўскай вобласці.

Першы імпульс для развіцця раёна прыйшоўся на часы пасля Першай сусветнай вайны, калі за чыгуначным мастом, з заходняга (правага, парнага) боку сучаснай вул. Стрыйскай, была заснавана цагельня таварыства «Радзівіл, Відмер і Зялінскі», а з процілеглага боку вуліцы — гарадская майстэрня па вырабе бетону (цяпер — ААТ «Львоўскі завод жалезабетонных вырабаў»). У 1931 г. паўночная частка мясцовасці ўвайшла ў межы Львова. У тым жа годзе за бетоннай майстэрняй заснавалі манастыр кармелітаў босых, пры якім у 1938 г. пабудавалі касцёл па праекце Л. Дзюрковіча. У мясцовасць паблізу манастыра перанеслі гарадскі іпадром.

У 1945 г. пачалося будаўніцтва аўтазборачнага завода, абсталяванне для якога прывозілі спачатку з Германіі. Першапачаткова на прадпрыемстве выпускаліся аўтакраны, пасля яно было перапрафілявана на аўтобусны завод, які значна пашырыўся, паглынаючы навакольныя тэрыторыі, у тым ліку і стары іпадром. У Асвіцкім гаі пасля вайны быў створаны танкарэмонтны завод. У 1950-х гг. з цэнтра горада да яго была пракладзена тралейбусная лінія №5. У тыя ж гады былі пабудаваныя казармы ўнутраных войскаў на вул. Стрыйскай 146, якія сталі тагачаснай дамінантай раёна.

У 1955 г. у склад Львова ўвайшла і паўднёвая частка Боднарыўкі. Раён стаў інтэнсіўна забудоўвацца стандартнымі жылымі дамамі ў 1960-1980 гг. — спачатку паміж вул. Арцёма (сёння — вул. Уладзіміра Вялікага) і вул. Суркова (сёння - вул. Рубчака), а затым - з усходняга боку вул. Стрыйскай за вул. Хутарыўка. Тады ж быў закладзены парк Боднарыўка, упрыгожаннем якога стаў дзіцячы кінатэатр. У 1980 г. на паўднёвай ускраіне горада быў пабудаваны Львоўскі аўтавакзал. За ім збудавалі новы іпадром, а ў 2010-х гг. - вялікую футбольную арэну.

Зноскі