Ян Фрыдэрык Сапега

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Ян Фрыдэрык Сапега
Jan Fryderyk Sapieha. Ян Фрыдэрык Сапега (A. Mirys, 1765).jpg
Ян Фрыдэрык Сапега, партрэт XVIII ст.
Herb Sapiehów.PNG
Герб «Ліс»
Вялікі канцлер літоўскі
1735 — 1751
Папярэднік: Міхал Сервацы Вішнявецкі
Пераемнік: Міхал Фрыдэрык Чартарыйскі
 
Адукацыя:
Дзейнасць: гісторык
Нараджэнне: 18 кастрычніка 1680(1680-10-18)
Смерць: 6 ліпеня 1751(1751-07-06) (70 гадоў)
Пахаванне:
Род: Сапегі
Бацька: Казімір Уладзіслаў Сапега
Маці: Францішка з Копцяў
Жонка: Канстанцыя з Радзівілаў
 
Узнагароды:
Ордэн Белага арла

Ян Фрыдэрык Сапега (18 кастрычніка 1680, в. Дабратычы Берасцейскага павета6 ліпеня 1751) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Вялікі канцлер літоўскі (з 1735).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Ян Фрыдэрык Сапега ў маладосці

Паходзіў з роду Сапегаў герба «Ліс», сын Казіміра Уладзіслава Сапегі і Францішкі з Копцяў.

Вучыўся ў езуіцкіх калегіумах у Берасці, Любліне і Варшаве. У час Паўночнай вайны 17001721 спачатку быў на баку Аўгуста II, далучыўся да Сандамірскай канфедэрацыі, у 1706 перайшоў у лагер Станіслава Ляшчынскага, ад якога атрымаў пасаду рэферэндара літоўскага (1706—1709). Пасля вяртання на трон Аўгуста II амнісціраваны.

Кашталян менскі ў 17111712 (адмовіўся ад пасады), троцкі ў 17161735, вялікі канцлер літоўскі з 1735. Далучыўся да Тарнагродскай канфедэрацыі праціўнікаў караля. Выбіраўся паслом на соймы, дэпутатам Трыбунала Літоўскага. Валодаў Коднем, Дарагастаямі, Муравіцай, Капыламі, Чарнобылем, быў старостам берасцейскім (з 1697) і прапойскім1739). Кавалер ордэна Белага Арла з 1730 года.

Спадчына[правіць | правіць зыходнік]

Значную частку жыцця правёў у Кодні, дзе сабраў вялікую бібліятэку, якая станам на 1744 складалася з 3500 экзэмпляраў.

Напісаў гісторыю абраза Дзевы Марыі ў Кодні (Торунь, 1720), гістарычна-генеалагічны нарыс роду Сапегаў (Варшава, 1730) і інш. У Кодзенскім касцёле стварыў партрэтную галерэю Сапегаў[1].

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Анатоль Грыцкевіч. Сапегі // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 2001.

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]