Абдус Салам

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Абдус Салам
англ.: Abdus Salam, урду: عبد السلام
Abdus Salam.jpg
Дата нараджэння:

29 студзеня 1926({{padleft:1926|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:29|2|0}})

Месца нараджэння:

Джанг, Пенджаб, Брытанская Індыя

Дата смерці:

21 лістапада 1996({{padleft:1996|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:21|2|0}}) (70 гадоў)

Месца смерці:

Оксфард, Вялікабрытанія

Краіна:

Пакістан

Навуковая сфера:

квантавая тэорыя поля

Узнагароды і прэміі


Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па фізіцы (1979)

Подпіс

Подпіс

Абдус Салам на ВікіСховішчы

Абдус САЛАМ (29 студзеня 1926, Джханг, Пакістан21 лістапада 1996) — пакістанскі фізік-тэарэтык. Член Пакістанскай АН (1954), Лонданскага каралеўскага таварыства (1959). Замежны член АН СССР (1971), Нацыянальнай АН ЗША (1979) і інш.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Пенджабскі (1946) і Кембрыджскі (1949) універсітэты. 3 1951 прафесар Пенджабскага універсітэта і Урадавага каледжа (г. Лахор). 3 1954 у Кембрыджскім універсітэце, у 1957—93 прафесар Імперскага каледжа навукі і тэхналогіі Лонданскага універсітэта. Адначасова ў 1964—93 дырэктар Міжнароднага цэнтра тэарэтычнай фізікі (г. Трыест, Італія). У 1972—78 віцэ-прэзідэнт Міжнароднага саюза тэарэтычнай і прыкладной фізікі.

У навуцы[правіць | правіць зыходнік]

Навуковыя працы па квантавай электрадынаміцы, тэорыі элементарных часціц, гравітацыі. Паказаў (незалежна ад П. Ландау, Лі Цзундао і Янга), што ў слабым і электр-магнітным узаемадзеяннях захоўваецца камбінаваная цотнасць. Прапанаваў тэорыю двухкампанентнага нейтрына (1956). Развіў ідэю аб'яднання слабага і электра-магнітнага ўзаемадзеянняў (1958; разам з аўстралійскім фізікам Дж. Уордам), распрацаваў адзіную тэорыю гэтых узаемадзеянняў (1968, незалежна ад С. Вайнберга). Прапанаваў гіпотэзу глюонаў (1973) і ідэю Вялікага аб'яднання (1973—74).

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2002. — Т. 14. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).