Аварская мова
Выгляд
| Аварская мова | |
|---|---|
| | |
| Саманазва | авар мацI |
| Краіны | Расія, Азербайджан |
| Рэгіёны | Дагестан, паўночны ўсход Грузіі, поўнач Азербайджана |
| Афіцыйны статус | Дагестан |
| Агульная колькасць носьбітаў | у Расіі: 715 тыс. (2010) |
| Статус | уразлівая[d][1] |
| Класіфікацыя | |
| Катэгорыя | Мовы Еўразіі |
| Пісьменнасць | кірыліца |
| Моўныя коды | |
| ДАСТ 7.75–97 | ава 014 |
| ISO 639-1 | av |
| ISO 639-2 | ava |
| ISO 639-3 | ava |
| WALS | ava |
| Atlas of the World’s Languages in Danger | 1069 |
| Ethnologue | ava |
| IETF | av |
| Glottolog | avar1256 |
Ава́рская мо́ва (саманазва: авар мацI) — мова авара-андыйскай групы нахска-дагестанскай сям’і моў. У структурным дачыненні найбольш блізкая да андыйскіх моў. У аснове літаратурнай аварскай мовы ляжыць так званы болмацӀ («мова войска») — міждыялектная мова, што склалася на аснове паўночнай гаворкі.
Распаўсюджана сярод аварцаў, якія жывуць у Дагестане, на поўначы Азербайджана, паўночна-ўсходзе Грузіі і ў Турцыі. Колькасць носьбітаў аварскай мовы ў Расіі — 715 297 чалавек (2010). У гэтую колькасць уключаны многія носьбіты анда-цэзскіх моў, якія карыстаюцца аварскай мовай як другой. Прыкладная колькасць носьбітаў аварскай мовы як роднай — 703 тысячы чалавек (2010).
Зноскі
- ↑ UNESCO Atlas of the World's Languages in Danger — Арганізацыя ААН па пытаннях адукацыі, навукі і культуры. Праверана 24 чэрвеня 2018.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Аварская мова // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — Аршын / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 1. — С. 60.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]- Мадиева Г. И. Аварский язык (Языки народов СССР. Т. 4. — М., 1967. — С. 255—271.). Philology.ru. Праверана 9 красавіка 2021.
- Алексеев М. Е. Аварский язык (Языки мира: Кавказские языки. — М., 1999. — С. 203—216.). Philology.ru. Праверана 9 красавіка 2021.
- Корпус аварскай мовы. Праверана 9 красавіка 2021.
У Вікіслоўніку спіс слоў аварскай мовы змяшчаецца ў катэгорыі «Аварская мова»
