Макс Дэльбрук

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Макс Людвіг Хенінг Дэльбрук
Max Ludwig Henning Delbrück
Max Delbruck.jpg
Дэльбрук напачатку 1940-х
Дата нараджэння

4 верасня 1906(1906-09-04)[1]

Месца нараджэння

Берлін, Каралеўства Прусія, Германская імперыя[2]

Дата смерці

9 сакавіка 1981(1981-03-09)[3] (74 гады)

Месца смерці

Пасадэна, акруга Лос-Анджэлес[d], Штат Каліфорнія, Злучаныя Штаты Амерыкі[1]

Грамадзянства

Flag of Germany.svg Германія
Flag of the United States.svg Злучаныя Штаты Амерыкі

Бацька:

Hans Delbrück[d]

Маці:

Lina Thiersch[d]

Род дзейнасці

генетык, прафесар універсітэта, фізік

Навуковая сфера

Біяфізіка

Месца працы

Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут (1937—1939, 1947—1981)
Універсітэт Вандэрбільта (1940—1947)

Альма-матар

Гётынгенскі ўніверсітэт

Узнагароды і прэміі:

Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне (1969)

Commons-logo.svg Макс Людвіг Хенінг Дэльбрук на Вікісховішчы

Макс Людвіг Хенінг Дэльбрук (ням.: Max Ludwig Henning Delbrück, 4 верасня 1906, Берлін — 9 сакавіка 1981, Пасадэна) — амерыканскі біяфізік нямецкага паходжання, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1969) (сумесна з Алфрэдам Хершы і Сальвадорам Лурыя) «за адкрыцці, якія тычацца механізму рэплікацыі і генетычнай структуры вірусаў».

Дельбрук пачынаў сваю навуковую кар'еру як фізік, ён, у прыватнасці, першым прадказаў адзін з нелінейных эфектаў квантавай электрадынамікі — дэльбрукаўскае рассейванне.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пляменнік вядомага аграхіміка Макса Дэльбрука.

З 1932 года працаваў у Хімічным інстытуце кайзера Вільгельма ў берлінскім раёне Далем, дзе разам з М. Цімафеевым-Расоўскім вывучаў генетычныя мутацыі.

У 1937 годзе эмігрыраваў у ЗША.

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]