Міхал Ян Зянковіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Міхал Ян Зянковіч
Michał Jan Ziankovič. Міхал Ян Зянковіч (1762).jpg
Міхал Ян Зянковіч. Невядомы мастак, 1762
POL COA Siekierz.svg
Герб «Сястрэнец»

каталіцкі біскуп[d]
з 8 снежня 1718
дыяцэзіяльны біскуп[d]
з 15 красавіка 1730
Дыяцэзія Архідыяцэзія Вільнюса
Папярэднік Караль Пётр Панцажынскі
Пераемнік Ігнацій Якуб Масальскі
тытулярны біскуп
з 27 чэрвеня 1718
Дыяцэзія Juliopolis[d]
дапаможны біскуп
з 27 чэрвеня 1718
Дыяцэзія Каўнаская архідыяцэзія

Нараджэнне 1670[1][2]
Смерць 23 студзеня 1762(1762-01-23)
Род род Зянковічаў[d]
Веравызнанне Каталіцкая Царква[3]
Дзейнасць тытулярны біскуп, каталіцкі святар
Узнагароды
ордэн Белага арла
Commons-logo.svg Міхал Ян Зянковіч на Вікісховішчы

Міхал Ян Зянковіч (1670, каля Дарагічына на Падляшшы — 23 студзеня 1762) — рэлігійны і дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Біскуп-суфраган жамойцкі (ад 1718), пісар вялікі літоўскі (17241729), біскуп віленскі (ад 1730).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Прадстаўнік шляхецкага роду Зянковічаў-Ператрускіх гербу «Сястрэнец»[4].

Доўгі час быў пробашчам у Барысаве і Лідзе. Ад 1699 канонік віленскі, архідыякан жамойцкі. 27 красавіка 1718 зрабіўся біскупам-суфраганам жамойцкім, а ў 1724 — пісарам вялікім літоўскім. Ад 2 кастрычніка 1730 біскуп віленскі.

Падтрымліваў караля і вялікага князя Станіслава Ляшчынскага. У сувязі з перамогай Аўгуста Моцнага быў вымушаны з’ехаць у Прусію (1734), адкуль вярнуўся ў 1736.

Аднавіў Віленскую кафедру, фундаваў у месце касцёл Св. Іосіфа і Нікадзіма, шпіталь Св. Лазара. Дзеля павышэння ўзроўню навучання ў Віленскай духоўнай семінарыі запрасіў для яе кіравання ксяндзоў-камуністаў.

8 верасня 1750 быў каранатарам абраза Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў бернардзінскім касцёле Св. Міхала (Вільня)[5].

Зноскі

  1. Michał Jan Zienkowicz // NUKAT — 2002.
  2. Michał Jan Zienkowicz // MAK
  3. Catholic-Hierarchy.orgUSA: 1990. Праверана 16 кастрычніка 2020.
  4. ЭнцВКЛ, 2010
  5. Андрэй Шпунт. Знак асаблівай пашаны // «Наша Вера» № 1 (7), 1999.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]