Славянская каланізацыя Беларусі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Славя́нская каланіза́цыя Белару́сі, працэс засялення славянскімі плямёнамі земляў сучаснай Беларусі ў час свайго перасялення па агульных кірунках захад-усход і поўдзень-поўнач (пік працэсу ў VI-VII стст.), з наступнай славянізацыяй мясцовага балтыйскага насельніцтва (у Верхнім Падняпроўі і Падзвінні — VI-VII — XII-XIII стст.[1], у Панямонні — кан. X — сяр. XX стст.)[1].

Характарызуецца мірным суіснаваннем славянскага і балтыйскага насельніцтва[1]. Адзін з асноўных чыннікаў утварэння беларускай народнасці і нацыі.

Гл. таксама: культура тыпу Абідні, культура днепра-дзвінскай керамікі, культура штрыхаванай керамікі, банцараўская культура, культура ўсходнелітоўскіх курганоў, культура доўгіх курганоў, культура каменных курганоў(польск.) бел..

Гл. таксама: яцвягі, аўкштайты, крывічы, дрыгавічы, лінія Сафарэвіча, дулебы, славене.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Аляксандр Краўцэвіч. Стварэнне Вялікага княства Літоўскага. 2-е выд. — Жэшув, 2000. ISSN-1230-512X С.73—74, 82.

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

  • Аляксандр Краўцэвіч. Стварэнне Вялікага княства Літоўскага. 2-е выд. — Жэшув, 2000. ISSN-1230-512X.