Дэніс Габар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Dénes Gábor 1988 Hungarian stamp.jpg
Дата нараджэння

5 чэрвеня 1900(1900-06-05)[1][2]

Месца нараджэння

Будапешт, Венгрыя[1]

Дата смерці

8 лютага 1979(1979-02-08)[1] (78 гадоў)

Месца смерці

Лондан, Вялікі Лондан[d], Англія, Вялікабрытанія

Грамадзянства

Flag of the United Kingdom.svg Вялікабрытанія
Flag of Hungary.svg Венгрыя

Навуковая сфера

фізіка

Месца працы

Берлінскі тэхнічны ўніверсітэт і Імперскі каледж Лондана[d]

Альма-матар

Берлінскі тэхнічны ўніверсітэт

Узнагароды і прэміі

член Лонданскага Каралеўскага таварыства[d], Камандор ордэна Брытанскай імперыі[d], Нобелеўская прэмія па фізіцы, Медаль Альберта Майкельсана[d], Медаль пашаны IEEE[d] і Прэмія Хольвека[d]

Commons-logo.svg Dénes Gábor (physicist) на Вікісховішчы

Дэніс Габар, таксама Дэнеш Габар (венг.: Gábor Dénes; 5 чэрвеня 1900, Будапешт — 9 лютага 1979, Лондан) — венгерскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1971) «за вынаходніцтва і развіццё галаграфічнага метаду».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Габар нарадзіўся ў яўрэйскай сям'і ў Будапешце 5 чэрвеня 1900 г., і меў пры нараджэнні імя Грынсберг Дзяніс (Grünszberg Dénes), і быў першым сынам Берната Грынсберга (Grünszberg Bernát) і Адэлі Жакобавіч (Jakobovits Adél). У 1902 годзе сям'я атрымала дазвол памяняць прозвішча з Грынсберг на Габар. Ужо ў раннія гады ў яго выявілася цікавасць да фізікі — разам са сваім братам Дзьёрдем рабіў у хатняй лабараторыі вопыты, пра якія ён чытаў у навуковых кнігах і часопісах. Габар атрымаў спецыяльнасць інжынера ў 1920 годзе ў тэхнічным універсітэце Будапешта. З 1921 па 1924 працягнуў навучанне ў Тэхнічным універсітэце Берліна. Пасля абароны дысертацыі ў 1927 годзе пачаў працу ў кампаніі Siemens & Halske AG (сёння кампанія Siemens). За час працы ў кампаніі зрабіў сваё першае вынаходства — ртутныя лямпы высокага ціску. У 1933 годзе пакінуў Германію ў сувязі са станаўленнем рэжыму нацыстаў і выехаў на працу ў Вялікабрытанію, у кампанію Thomson-Houston. У 1947 годзе ён вынайшаў галаграфію, за што і атрымаў у 1971 годзе Нобелеўскую прэмію па фізіцы. Гэта адкрыццё не атрымала камерцыйнага развіцця да з'яўлення лазера ў 1960 годзе. Габар таксама цікавіўся тым, як чалавек чуе і размаўляе. Па выніках гэтых даследаванняў ён стварыў тэорыю гранулярнага сінтэзу. У 1948 Габар перайшоў працаваць у Імперскі каледж Лондана і ў 1958 годзе стаў прафесарам прыкладной фізікі і працаваў там да пенсіі ў 1967 годзе. Пасля выхаду на пенсію жыў у асноўным у Італіі.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Record #122903137 // Общий нормативный контроль — 2012—2016.
  2. data.bnf.fr: open data platform — 2011.