Джон Бардзін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Джон Бардзін
англ.: John Bardeen
Bardeen.jpg
Дата нараджэння 23 мая 1908(1908-05-23)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 30 студзеня 1991(1991-01-30)[1][2][…] (82 гады)
Месца смерці
Грамадзянства
Бацька: Charles Russell Bardeen[d]
Жонка Jane Maxwell[d]
Дзеці: James M. Bardeen[d]
Род дзейнасці фізік, інжынер, вынаходнік, выкладчык універсітэта, інжынер-электрык
Навуковая сфера фізіка
Месца працы
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Юджын Вігнер
Вядомыя вучні Джон Роберт Шрыфер і Nick Holonyak[d]
Вядомы як двойчы лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы, адзін з вынаходнікаў транзістара
Член у
Узнагароды і прэміі
Прэзідэнцкі медаль Свабоды

Нобелеўская прэмія па фізіцы (1956)

Нобелеўская прэмія па фізіцы (1972)

Stuart Ballantine Medal[d] (1952)

Harold Pender Award[d] (1988)

Вялікі залаты медаль імя М. В. Ламаносава[d] (1987)

прэмія Олівера Э. Баклі па фізіцы кандэнсаванага стану[d] (1954)

Медаль пашаны IEEE[d] (1971)

Fritz London Memorial Prizes[d] (1962)

Нацыянальны навуковы медаль ЗША (1965)

Нацыянальная Зала славы вынаходнікаў[d]

медаль Франкліна[d] (1975)

член Амерыканскага фізічнага таварыства[d]

замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства[d]

Сайт physics.illinois.edu/peo…
Commons-logo.svg Джон Бардзін на Вікісховішчы

Джон Бардзін (англ.: John Bardeen, 23 мая 1908, Медысан, штат Вісконсін, ЗША — 30 студзеня 1991, Бостан, штат Масачусетс, ЗША) — амерыканскі фізік, адзіны чалавек, які атрымаў дзве Нобелеўскія прэміі па фізіцы: у 1956 г. за транзістар сумесна з Уільямам Брэдфардам Шоклі і Уолтарам Братэйнам і ў 1972 г. за асноватворную тэорыю звычайных звышправаднікоў сумесна з Леонам Нілам Куперам і Джонам Робертам Шрыферам. Цяпер гэтая тэорыя завецца тэорыяй Бардзіна-Купера-Шрыфера, ці проста БКШ-тэорыя. Член Нацыянальнай АН ЗША (1954), Нацыянальнай інжынернай акадэміі ЗША (1972). Замежны член Акадэміі навук СССР (1982).

У 1929 г. скончыў Вінсконсінскі, у 1936 г. Прынстанскі ўніверсітэты. З 1935 года ў Гарвардскім, з 1938 — у Мінесоцкім універсітэце. З 1945 г. у «Bell Telephone Laboratories». З 1945 года прафесар Ілінойскага ўніверсітэта.

Узнагароды і прэміі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 John Bardeen // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 John Bardeen // Find a Grave — 1995. — ed. size: 165000000 Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Бардин Джон // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  5. http://www.ras.ru/win/db/show_per.asp?P=.id-49471.ln-ru.dl-.pr-inf.uk-12
  6. NNDB — 2002.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Hoddeson, Lillian and Vicki Daitch. True Genius: the Life and Science of John Bardeen. National Academy Press, 2002. (ISBN 0-309-08408-3)
  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.18 Кн.1: Дадатак: Шчытнікі — ЯЯ / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. — Т. 18. — С. 344. — 472 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0295-4 (Т. 18 Кн. 1).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]