Луі Эжэн Фелікс Неель

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Луі Эжэн Фелікс Неель
фр.: Louis Néel
Louis Neel 1970.jpg
Дата нараджэння

22 лістапада 1904(1904-11-22)[1][2]

Месца нараджэння

Ліён, Рона, Рона-Альпы, Францыя[1]

Дата смерці

17 лістапада 2000(2000-11-17)[1][2] (95 гадоў)

Месца смерці

Брыў-ла-Гаярд[d]

Грамадзянства

Flag of France.svg Францыя

Род дзейнасці

фізік, прафесар універсітэта

Навуковая сфера

Фізіка цвёрдага цела

Альма-матар

Вышэйшая нармальная школа[d]

Узнагароды і прэміі:
Commons-logo.svg Луі Эжэн Фелікс Неель на Вікісховішчы

Луі Эжэн Фелікс Неель (фр.: Louis Eugène Félix Néel; 22 лістапада 1904, Ліён, Францыя — 17 лістапада 2000) — французскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1970). Палова прэміі «за фундаментальныя працы і адкрыцці, якія тычацца антыферамагнетызму і ферамагнетызму, якія пацягнулі за сабой важныя прыкладанні ў галіне фізікі цвёрдага цела». Другую палову прэміі атрымаў Ханес Альфвен «за фундаментальныя працы і адкрыцці ў магнітнай гідрадынаміцы і плённыя прыкладанні іх у розных галінах фізікі».

Работы Нееля па фізіцы цвёрдага цела знайшлі шматлікія прымяненні, асабліва ў паляпшэнні якасцей камп'ютарнай памяці. Прыкладна ў 1930 годзе ён выказаў здагадку, што можа існаваць новая форма магнітных паводзін рэчываў, названая пасля антыферамагнетызмам, у супрацьлегласць ферамагнетызму. Пры дасягненні вызначанай тэмпературы (кропкі Нееля) антыферамагнітныя ўласцівасці знікаюць. У 1947 годзе Неель паказаў, што павінны існаваць матэрыялы з уласцівасцямі ферымагнетызму. Акрамя таго Неель даў тлумачэнне слабай намагнічанасці некаторых парод, даўшы такім чынам магчымасць вывучаць гісторыю магнітнага поля Зямлі.

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]