Клемент Этлі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Клемент Рычард Этлі
Clement Richard Attlee
Клемент Рычард Этлі
сцяг
11-й Сакратар па дамініёнах
19 лютага 1942 — 24 верасня 1943
Прэм’ер-міністр: Уінстан Чэрчыль
Папярэднік: Роберт Гэскайн-Сесіл
Пераемнік: Роберт Гэскайн-Сесіл
сцяг
Лорд-прэзідэнт Савета
1943 — 26 ліпеня 1945
сцяг
62-гі прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі
26 ліпеня 1945 — 26 кастрычніка 1951
Манарх: Георг VI
Папярэднік: Уінстан Чэрчыль
Пераемнік: Уінстан Чэрчыль
Лорд-захавальнік Малой пячаткі
24 верасня 1943 — 23 мая 1945
Папярэднік: Кінгслі Вуд
Пераемнік: Стафард Крыпс
 
Партыя: Лейбарысцкая партыя Вялікабрытаніі
Адукацыя:
Дзейнасць: палітык, дыпламат, прафесар
Месца працы:
Член у:
Веравызнанне: агнастыцызм
Нараджэнне: 3 студзеня 1883(1883-01-03)
Лондан
Смерць: 8 кастрычніка 1967(1967-10-08) (84 гады)
Лондан
Пахаванне:
Бацька: Henry Attlee[d]
Маці: Ellen Bravery Watson[d]
Жонка: Violet Attlee, Countess Attlee[d]
Дзеці: Lady Janet Helen Attlee[d], Lady Felicity Ann Attlee[d], Martin Richard Attlee, 2nd Earl Attlee[d] і Lady Alison Elizabeth Attlee[d]
 
Узнагароды:
ордэн Падвязкі

член Лонданскага каралеўскага таварыства[d]

ордэн Заслуг Order of the Companions of Honour Victory Medal

Клемент Этлі (англ.: Clement Attlee; 3 студзеня 1883, Лондан8 кастрычніка 1967) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Вялікабрытаніі, 63-і прэм'ер-міністр. Належаў да Лейбарысцкай партыі. Граф (1955).

Вучыўся ў Оксфардскім універсітэце, юрыст. 3 1907 у Фабіянскім таварыстве, з 1908 у Незалежнай рабочай партыі (у складзе Лейбарысцкай партыі Вялікабрытаніі). У 1922—55 член Палаты абшчын парламента ад Лейбарысцкай партыі (у 1935—55 лідар партыі). Член лейбарысцкіх урадаў 1924 і 1929—31. лорд-хавальнік дзяржаўнай пячаткі (1940—42), нам. прэм'ер-міністра, міністр па справах да-мініёнаў і лорд-старшыня Савета кааліцыйнага ўрада У. Чэрчыля (1942—45). Прэм'ер-міністр (1945—51), адначасова міністр абароны (1945—46). Удзельнік Патсдамскай канферэнцыі 1945. Урад К. Этлі нацыяналізаваў Англійскі банк, чыгункі, грамадзянскую авіяцыю, сувязь, некаторыя галіны прамысловасці, зрабіў захады па паляпшэнні сістэмы сацыяльнага страхавання, асветы і аховы здароўя, надаў незалежнасць Індыі (1947), якая паводле плана Маўнтбетэна падзелена на дамініёны (Індыйскі саюз і Пакістан), Бірме (1948), актыўна ўдзельнічаў у рэалізацыі плана Маршала, стварэнні блока НАТА (1949), накіраваў брытанскія войскі для ўдзелу ў карэйскай вайне 1950—53.