Сілістра

Сілістра
	Горад
Сілістра
	Силистра
Сцяг	Герб
	44°07′ пн. ш. 27°16′ у. д.HGЯO
Краіна	Балгарыя
Вобласць	Сілістрэнская
абшчына	Сілістра
Кмет	Іва Кірылаў Андонаў
Гісторыя і геаграфія
Ранейшыя назвы	Durostorum
Вышыня цэнтра	6 ± 1 м
Водныя аб’екты	Дунай
Часавы пояс	UTC+2, летам UTC+3
Насельніцтва
Насельніцтва	42 тыс. чалавек (2008)
Лічбавыя ідэнтыфікатары
Тэлефонны код	(+359) 86
Паштовы індэкс	7500
Аўтамабільны код	СС
	silistra.bg
Паказаць/схаваць карты
	; Сілістра
	Медыяфайлы на Вікісховішчы

Сілі́стра^[1]^[2], таксама Сілістрыя^[1] (балг.: Силистра [siˈlistrə], гістарычна балг.: Дръстър [ˈdrəstər]) — партовы горад на паўночным усходзе Балгарыі. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай абшчыны. Насельніцтва горада — каля 40 тысяч жыхароў. Размешчаны на Дунаі на мяжы з Румыніяй і з’яўляецца апошнім балгарскім населеным пунктам на Дунаі.

Геаграфія

Насельніцтва горада — каля 40 тысяч жыхароў. Размешчаны на Дунаі прама на мяжы з Румыніяй і з’яўляецца апошнім балгарскім населеным пунктам на Дунаі.

Гісторыя

Сілістра была заснавана рымлянамі пад назвай Дурастар (лац.: Durostorum) у 29 годзе на месцы ранейшага паселішча фракійцаў. Самымі раннімі вядомымі святымі Балгарыі з’яўляецца рымскія салдаты, які былі пакараны тут смерцю падчас пераследу Дыяклетыяна. Дурастар стаў важным ваенным цэнтрам рымскай правінцыі Мёзія і ператварыўся ў горад за часам Марка Аўрэлія. Горад стаў цэнтрам хрысціянскага епіскапату і цэнтрам хрысціянства ў рэгіёне. У 454 годзе ў горадзе нарадзіўся знакаміты палкаводзец Флавій Аэцый.

Пра падзеле Рымскай імперыі на Заходнюю і Усходнюю імперыі, горад апынуўся ў складзе апошняй. Прыблізна ў канцы VII стагоддзя горад быў уключаны ў склад Першага Балгарскага царства, а гарадскі епіскап Драстар быў абвешчаны першым патрыярхам Балгарыі. У 895 годзе падчас балгарска-венгерскай вайны 894—896 гадоў, венгры, саюзнікі Візантыі, аблажылі балгарскае войска, ачоленае асабіста Сімяонам I у гарадской крэпасці, але гэты напад быў адбіты^[3]. У наступным годзе венгры былі рашуча разбітыя ў бітве на Паўднёвым Бугу.

У 969 годзе была ўзята кіеўскім князем Святаславам Ігаравічам.

Была неаднаразова ўзята рускай арміяй падчас Руска-турэцкіх войн. Былы асманскі вілает Сілістра ахопліваў увесь паўночны ўсход і ўсход сённяшняй Балгарыі, а таксама часці Дабруджы і Буджака.

Насельніцтва

Год	Колькасць
1946	16 200	^[4]
1998	49 394	^[5]
1998	62 703	^[5]
1999	48 121	^[6]
1999	62 357	^[6]
2000	56 443	^[7]
2000	47 280	^[7]
2001	46 243	^[8]

Год	Колькасць
2001	52 276	^[8]
2002	40 962	^[9]
2003	40 336	^[9]
2004	39 929	^[9]
2005	39 358	^[9]
2006	39 148	^[9]
2007	38 733	^[9]
2008	38 320	^[9]

Год	Колькасць
2009	37 837	^[9]
2010	37 332	^[9]
2011	35 230	^[9]
2012	34 728	^[9]
2013	34 216	^[9]
2014	33 683	^[9]
2015	32 868	^[9]
2016	32 400	^[9]

Год	Колькасць
2017	31 891	^[9]
2018	31 468	^[9]
2019	30 983	^[9]
2020	30 169	^[9]
2021	29 498	^[9]
2022	27 727	^[9]
2023	27 270	^[9]
2024	26 879	^[9]

Славутасці

Да славутасцяў Сілістры адносіцца прыродны запаведнік Срэбырна (уваходзіць у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА), які знаходзіцца блізка ад гарада, а таксама захаваная старажытная рымская сцяна.

Гарады-пабрацімы

Крыніцы

↑ ^а ^б БелЭн 2002.
↑ Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 2. — 480 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0061-7 (т. 2). — карта Балгарыі
↑ Andreev, J. (1996). «The Bulgarian Khans and Tsars (Balgarskite hanove i tsare, Българските ханове и царе)». Veliko Tarnovo. — С. 95. — ISBN 954-427-216-X.
↑ Народная республика Болгария // (unspecified title) — М.: Географгиз, 1952. — С. 15.
<a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4309540"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q129676789"></a>
↑ ^а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-1998.txt
↑ ^а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-1999.txt
↑ ^а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-2000.txt
↑ ^а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-2001.txt
↑ ^а ^б ^в ^г ^д ^е ^ё ^ж ^з ^і ^к ^л ^м ^н ^о ^п ^р ^с ^т ^у ^ф ^х ^ц http://www.nsi.bg/bg/node/2973/ — National Statistical Institute.
<a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a>

Літаратура

Сілістра, Сілістрыя // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 14. — С. 379. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0238-5 (т. 14).

Спасылкі

На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Сілістра
Статыстыка насельніцтва (балг.)
Партал Сілістра (балг.)

[FOOTNOTEБелЭн2002-1] а ^б БелЭн 2002.

[2] Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 2. — 480 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0061-7 (т. 2). — карта Балгарыі

[3] Andreev, J. (1996). «The Bulgarian Khans and Tsars (Balgarskite hanove i tsare, Българските ханове и царе)». Veliko Tarnovo. — С. 95. — ISBN 954-427-216-X.

[_f7a34262f3e23bf8-4] Народная республика Болгария // (unspecified title) — М.: Географгиз, 1952. — С. 15.
<a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4309540"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q129676789"></a>

[_d1664e06e0402f10-5] а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-1998.txt

[_f20c0fe905bcffb8-6] а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-1999.txt

[_3e704962cb64245c-7] а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-2000.txt

[_30e1e80957e07ba8-8] а ^б https://www.grao.bg/tna/tadr-2001.txt

[_19c5039fcd2adde9-9] а ^б ^в ^г ^д ^е ^ё ^ж ^з ^і ^к ^л ^м ^н ^о ^п ^р ^с ^т ^у ^ф ^х ^ц http://www.nsi.bg/bg/node/2973/ — National Statistical Institute.
<a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a>

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

Г Р П Гарады Балгарыі
Сталіца	Сафія
Гарады 300 000+	Плоўдзіў Варна
Гарады 100 000+	Бургас Плевен Русэ Стара-Загора
Гарады 50 000+	Благоеўград Відзін Враца Вяліка-Тырнава Габрава Добрыч Кюстэндзіл Пазарджык Пернік Слівен Хаскава Шумен Ямбал
Гарады 30 000+	Асенаўград Горна-Арахавіца Дзімітраўград Дупніца Казанлык Кырджалі Ловеч Мантана Петрыч Разград Свіштоў Сілістра Смолян Тырговіштэ
Гарады 10 000+	Айтос Балчык Боцеўград Велінград Вялікі-Праслаў Гоцэ-Дэлчаў Каварна Карлава Карнабат Нова-Загора Нясебыр Паморые Панагюрыштэ Пяшцера Разлог Самакаў Санданскі Свіленград Стамбалійскі Траян
Гарады 10 000-	Абзор Алфатар Антонава Апрылцы Ардзіна Ахелой Ахтопал Балгарава Банкя Банска Батак Белаградчык Беліца Бяла (Варненская вобласць) Бяла (Русенская вобласць) Выршац Дабрыніштэ Дзеўня Івайлаўград Каблешкава Камена Капрыўшціца Кітэн Крэсна Лом Малка-Тырнава Мелнік Пліска Прыморска Сазопал Свеці-Влас Сімітлі Сопат Срэдэц Сунгурларэ Траўна Тутракан Хаджыдзімава Харманлі Хісара Царава Шабла Шыпка Якаруда

Населеныя пункты на Дунаі (ад вытока да вусця)
Германія	Тутлінген¹ Зігмарынген Ульм Інгальштат Рэгенсбург Пасау
Аўстрыя	Лінц Вена
Славакія	Браціслава Комарна Штурава
Венгрыя	Дзьёр Комарам Эстэргам Вішэград Вац Будапешт Сазхаламбата Рацкевэ Дунаўйвараш Пакш Бая Мохач
Харватыя	Вукавар Шаранград Ілак
Сербія	Апацін Бачка-Паланка Футаг Нові-Сад Срэмска-Камяніца Срэмскі-Карлаўцы Бялград Панчава Гроцка Смедарава Вяліка-Градыштэ Доньі-Міланавац Кладава
Румынія	Малдова-Ноя Аршова Драбета-Турну-Северын Калафат Карабія Турну-Мэгурэле Зімніча Джурджу Алтэніца Фетэшты Чэрнаводэ Харшова Брэіла Галац Ісакча Тулча Суліна
Балгарыя	Відзін Крышан Казладуй Нікопал Свіштоў Русэ Тутракан Сілістра
Украіна	Рэні Ізмаіл Кілія Вылкавэ
1. Тутлінген — горад ля вытока ракі.