Перайсці да зместу

(28) Белона

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
(28) Белона Сімвал астэроіда БелонаM:
Астэроід Белона 11,8 m на фоне зорак 12 m і фонавых галактык
Адкрыццё
Першаадкрывальнік Роберт Лютэр
Месца выяўлення Дзюсельдорф
Дата выяўлення 1 сакавіка 1854
Эпанім Белона
Альтэрнатыўныя абазначэнні 1951 CC2
Катэгорыя Галоўны пояс астэроідаў
Арбітальныя характарыстыкі[1]
Эксцэнтрысітэт (e) 0,1507604
Вялікая паўвось (a) 415,437 млн км
(2,7770240 а.а.)
Перыгелій (q) 352,805 млн км
(2,3583588 а.а.)
Афелій (Q) 478,068 млн км
(3,1956892 а.а.)
Перыяд абарачэння (P) 1 690,316 сут (4,628 г)
Сярэдняя арбітальная скорасць 17,771 км/с
Схіленне (i) 9,42988°
Даўгата ўзыходнага вузла (Ω) 144,33820°
Аргумент перыгелія (ω) 344,46148°
Сярэдняя анамалія (M) 78,98244°
Фізічныя характарыстыкі[2]
Дыяметр 120,90 ± 3,4 км
Маса 1,9×1018 кг
Шчыльнасць 2,000 г/см³
Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні 0,0338 м/с²
2-я касмічная скорасць 0,0639 км/с
Перыяд вярчэння 15,706 гад
Спектральны клас S
Абсалютная зорная велічыня 7,09m
Альбеда 0,1763
Сярэдняя тэмпература паверхні 163 К (−110 °C)

(28) Белона (лац.: Bellona) — буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 1 сакавіка 1854 года нямецкім астраномам Робертам Лютэрам у Дзюсельдорфскай абсерваторыі, Германія і названы ў гонар Белоны, старажытнарымскай багіні вайны, якая ўваходзіць у світу Марса. Назва была прапанавана нямецкім астраномам Іаганам Энке і сімвалізавала пачатак Крымскай вайны[3].

Арбіта астэроіда Белона і яго становішча ў Сонечнай сістэме
  1. Elements and Ephemeris for (28) Bellona(недаступная спасылка). Minor Planet Center. Архівавана з першакрыніцы 25 чэрвеня 2012. Праверана 10 студзеня 2022.
  2. Asteroid Data Sets (англ.)
  3. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union. Dictionary of Minor Planet Names. — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 18. — ISBN 3-540-00238-3.
  • Ďurech, Josef; Kaasalainen, Mikko; Herald, David; Dunham, David; Timerson, Brad; Hanuš, Josef; Frappa, Eric; Talbot, John; Hayamizu, Tsutomu; Warner, Brian D.; Pilcher, Frederick; Galád, Adrián (2011). Combining asteroid models derived by lightcurve inversion with asteroidal occultation silhouettes (PDF). Icarus. 214 (2): 652–670. arXiv:1104.4227. Bibcode:2011Icar..214..652D. doi:10.1016/j.icarus.2011.03.016. Архівавана з арыгінала (PDF) 3 сакавіка 2016. Праверана 1 снежня 2015.