Святары-адраджэнцы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Святары-адраджэнцы – каталіцкія святары, якія дзейнічалі ў асноўным у ХХ ст., да атрымання Беларуссю сапраўднай незалежнасці, у галіне пашырэння ўжывання беларускай мовы і звычаяў у Каталіцкім Касцёле, а таксама прынялі ўдзел у культурным адраджэнні беларускага народа.

Спіс святароў-адраджэнцаў[правіць | правіць зыходнік]

У дужках пазначаны псеўданім або формы імя ці прозвішча:

Заходні (рымскі, лацінскі) абрад:

Усходні (уніяцкі, візантыйскі) абрад:

Дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Да ўзнікнення беларускага адраджэнскага руху ў каталіцкім асяроддзі спрычынілася стварэння беларускіх гурткоў у духоўных навучальных установах: у Віленскай каталіцкай духоўнай семінарыі і Каталіцкай духоўнай акадэміі ў Пецярбургу. Дзейнасць святароў-адраджэнцаў непарыўна звязана з асобамі, якія цесна злучаны з Каталіцкім Касцёлам заходняга (рымскага, лацінскага) і ўсходняга (уніяцкага, візантыйскага) абрадаў: Браніславам Эпімах-Шыпілам, Міхаілам Баброўскім і інш.

У сеціве[правіць | правіць зыходнік]

  • КАСЦЁЛ І БЕЛАРУСКАЕ АДРАДЖЭННЕ НА ПАЧАТКУ ХХ СТАГОДДЗЯ [1]
  • Духоўнае адраджэнне Беларусі [2]