ЮНЕСКА

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з UNESCO)
Перайсці да: рух, знайсці
Сцяг ЮНЕСКА

Арганізацыя ААН па пытаннях адукацыі, навукі і культуры, ці ЮНЕСКА (англ.: UNESCOUnited Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) — арганізацыя Аб'яднаных нацый па пытаннях адукацыі, навукі і культуры). Асноўнымі мэтамі, дэклараванымі арганізацыяй, з'яўляюцца садзейнічанне ўмацаванню міру і бяспекі за кошт пашырэння супрацоўніцтва дзяржаў і народаў у галіне адукацыі, навукі і культуры; забеспячэнне справядлівасці і захавання законнасці, усеагульнай павагі правоў і асноўных свабод чалавека, абвешчаных у Статуце Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, для ўсіх народаў, без адрознення расы, полу, мовы або рэлігіі[1].

Арганізацыя была створана 16 лістапада 1945 года, і яе штаб-кватэра размяшчаецца ў Парыжы, у Францыі. У цяперашні час у арганізацыі налічваецца 195 дзяржаў-членаў і 8 членаў-супрацоўнікаў, г.зн. тэрыторый, якія не нясуць адказнасці за знешнюю палітыку. 182 дзяржавы-ўдзельніцы маюць пастаянныя прадстаўніцтвы пры арганізацыі ў Парыжы, дзе таксама знаходзяцца чатыры пастаянныя назіральнікі і дзевяць наглядальных місій міжурадавых арганізацый. У склад арганізацыі ўваходзіць больш за 60 бюро і падраздзяленняў, размешчаных у розных частках свету.

Сярод пытанняў, якія ахоплівае дзейнасць арганізацыі: праблемы дыскрымінацыі ў галіне адукацыі і непісменнасці; вывучэнне нацыянальных культур і падрыхтоўка нацыянальных кадраў; праблемы сацыяльных навук, геалогіі, акіянаграфіі і біясферы[1]. У цэнтры ўвагі ЮНЕСКА знаходзяцца Афрыка і гендарная роўнасць.

Дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Лагатып ЮНЕСКА на марцы ААН
12 гімназія ў Зебніцы з'яўляецца асацыяванай школай ЮНЕСКА

Асноўныя напрамкі дзейнасці прадстаўлены ў пяці праграмных сектарах: адукацыя, натуральныя навукі, сацыяльныя і гуманітарныя навукі, культура, камунікацыя і інфармацыя. Існуе таксама шэраг скразных тэм, якія закранаюць усе напрамкі дзейнасці. З 2008 года скразнымі тэмамі абвешчаныя Афрыка і гендарная роўнасць[2].

ЮНЕСКА лічыць адукацыю сваім прыярытэтным напрамкам дзейнасці з моманту заснавання арганізацыі[3]. Пасля вайны арганізацыя займалася аднаўленнем разбураных школ і наладжваннем перапыненых кантактаў у сферы адукацыі ў Заходняй Еўропе. У 1950-х гадах арганізацыя стала таксама займацца абаронай правоў чалавека ў галіне адукацыі. У 1960 годзе была прынята Канвенцыя аб барацьбе з дыскрымінацыяй у галіне адукацыі. Да таго часу дзейнасць у дачыненні да краін, якія развіваюцца была бессістэмнай і ў асноўным была накіравана на паведамленне элементарных звестак з розных абласцей. Пасля таго, як у пачатку 1960-х гадоў у арганізацыю ўступілі новыя афрыканскія дзяржавы, асноўную ўвагу ЮНЕСКА стала надаваць краінам, якія развіваюцца[3].

У 1990 годзе Праграма развіцця ААН, ЮНЕСКА, ЮНФПА, ЮНІСЕФ і Сусветны банк правялі ў Джамт'ене, Тайланд, Сусветную канферэнцыю па адукацыі для ўсіх, на якой прынялі рашэнне «універсалізаваць сістэму пачатковай адукацыі і скараціць непісьменнасць» да 2000 года. Праект атрымаў назву «Адукацыя для ўсіх», яго аснову складаюць аднайменныя нацыянальныя праекты, ЮНЕСКА з'яўляецца каардынатарам, займаецца пошукам крыніц фінансавання і рыхтуе штогадовыя справаздачы аб працы праграмы. У 2000 годзе ў Дакары, Сенегал, праходзіў Сусветны форум па адукацыі, таксама арганізаваны па ініцыятыве рада арганізацый у сістэме ААН. На форуме была праведзена ацэнка праграмы на аснове нацыянальных справаздач, якая канстатавала, што нягледзячы на ​​некаторы прагрэс, ні адна з мэт дасягнута не была. У далейшым на форуме былі сфармуляваны асноўная стратэгія і мэты праграмы «Адукацыя для ўсіх» да 2015 года. Мэты ўключаюць наяўнасць абавязковай бясплатнай пачатковай адукацыі, роўнасць прадстаўнікоў розных палоў у пачатковай і сярэдняй школе, павышэнне якасці адукацыі, комплексныя меры па выхаванні дзяцей малодшага ўзросту, задавальненне адукацыйных патрэб моладзі і дарослых, а таксама павышэнне граматнасці дарослых. Першыя дзве мэты ўваходзяць таксама ў спіс мэт развіцця ААН[4].

У справаздачы, прадстаўленай ЮНЕСКА 25 лістапада 2008 года, арганізацыя асудзіла абыякавасць палітычных сістэм да праблем адукацыі і выказалася аб магчымым правале праграмы. Першая вызначаная мэта, забеспячэнне гендарнай роўнасці да 2005 года, так і не была дасягнутая. Улічваючы бягучае становішча спраў, ёсць сумненні ў дасягненні другой мэты, усеагульнай пачатковай адукацыі да 2015 года[5]. Высновы аб немагчымасці дасягнення мэт праграмы «Адукацыя для ўсіх» пацверджаны і ў справаздачы ад 1 сакавіка 2011 года. Дадатковай праблемай, пазначанай у дакуменце, з'яўляецца ўцягнутасць школьнікаў ва ўзброеныя канфлікты. У прыватнасці, былая прэзідэнт Ірландыі і камісар ААН па правах чалавека Мэры Робінсан адзначыла, што са зменай прыроды ўзброеных канфліктаў, дзеці сталі аб'ектам наўмысных і сістэматычных нападаў.

Прыродазнаўчыя навукі[правіць | правіць зыходнік]

ЮНЕСКА з'яўляецца адзіным падраздзяленнем ААН, у якога навукі вынесены ў назву. У адпаведнасці з гэтым арганізацыя разглядае прыродазнаўчыя навукі ў кантэксце міждысцыплінарнага ўзаемадзеяння з адукацыяй і культурай. ЮНЕСКА стаяла ля вытокаў такіх міжнародных праектаў як Еўрапейскі цэнтр ядзерных даследаванняў і Міжнародны саюз аховы прыроды. У цяперашні час у сваёй дзейнасці ў навуковым кірунку ЮНЕСКА абапіраецца на высновы Сусветнай сустрэчы па ўстойліваму развіццю, якая прайшла ў 2002 годзе ў Яганэсбургу, і Сусветнай канферэнцыі па навуцы, якая прайшла ў 1999 годзе ў Будапешце.

Пытаннямі навукі займаюцца рэгіянальныя бюро ў Найробі, Джакарце, Венецыі, Каіры і Мантэвідэа, а таксама 23 офісы арганізацыі. Напрамак падтрымліваецца Інстытутам ЮНЕСКА па воднай адукацыі ў Дэлфце і Міжнародным цэнтрам тэарэтычнай фізікі імя Абдуса Салама ў Трыесце.

Сярод праграм ЮНЕСКА ў вядзенні адукацыйнага напрамку знаходзяцца Міжнародная гідралагічная праграма, Міжурадавая акіянаграфічная камісія, праграма «Чалавек і біясфера» (Сусветная сетка біясферных рэзерватаў), Міжнародная геанавуковая праграма (Сусветная сетка нацыянальных геапаркаў) і міжнародная праграма фундаментальных навук.

Сацыяльныя і гуманітарныя навукі[правіць | правіць зыходнік]

Місіяй ЮНЕСКА ў галіне сацыяльных і гуманітарных навук з'яўляецца прасоўванне ведаў, стандартаў і інтэлектуальнай кааперацыі, накіраваных на сацыяльныя пераўтварэнні, правы і свабоды чалавека. Акрамя асноўнай мэты, ажыццяўлення ў жыццё палажэнняў Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, арганізацыя працуе з такімі аспектамі як роўнасць сярод прадстаўнікоў розных палоў і наяўнасць права на адукацыю. ЮНЕСКА займаецца вызначэннем наяўнай сітуацыі ў грамадстве, перспектыўнымі даследаваннямі і філасофіяй, а таксама задае вектар развіцця.

Праца арганізацыі ў гэтай галіне падзелена на чатыры секцыі: этыка (біяэтыка, навука і тэхналогіі, адукацыя ў галіне этыкі), правы чалавека (гендарная роўнасць, выкараненне беднасці, дэмакратыя, філасофія, барацьба з дыскрымінацыяй), сацыяльныя пераўтварэнні (міграцыя, урбаністычныя даследаванні, моладзь) і спорт (фізічная адукацыя і праблемы допінгу).

Сярод праграм ЮНЕСКА ў вядзенні сацыяльнага і гуманітарнага кірунку знаходзяцца праграма МОСТ (кіраванне сацыяльнымі пераўтварэннямі) і праграма па біяэтыцы.

Культура[правіць | правіць зыходнік]

Асновай працы ЮНЕСКА ў галіне культуры з'яўляецца садзейнічанне культурнай разнастайнасці, заснаванае на чалавечых узаемаадносінах. Гэты падыход быў пацверджаны ў 2001 годзе з прыняццем Усеагульнай дэкларацыі аб культурнай разнастайнасці. Ад аховы сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны, якая прадстаўляе каштоўнасць для ўсяго чалавецтва, арганізацыя перайшла да абароны розных форм нематэрыяльнай культурнай спадчыны, шэдэўраў вуснай творчасці[5]. Яшчэ адным момантам у працы ЮНЕСКА ў галіне культуры з'яўляецца захаванне культурных аб'ектаў у зоне ўзброеных канфліктаў, аснову гэтага напрамку дзейнасці складае Гаагская канвенцыя 1954 года[6].

Пытаннямі культуры займаюцца рэгіянальныя бюро ў Венецыі і Гаване[7]. Сярод праграм ЮНЕСКА ў вядзенні культурнага напрамку знаходзяцца такія праграмы, як Сусветная спадчына, Нематэрыяльная культурная спадчына, Падводная культурная спадчына.

Бюджэт[правіць | правіць зыходнік]

ЮНЕСКА выпрацоўвае падыходы і метады вырашэння праблем, вызначае шляхі далейшага развіцця і не займаецца аказаннем фінансавай дапамогі. У сувязі з гэтым бюджэт арганізацыі выглядае даволі сціпла[3]. Бюджэт ЮНЕСКА засцвярджаецца кожныя два гады на Генеральнай канферэнцыі. Ён адлюстроўвае сярэднетэрміновую стратэгію арганізацыі, распрацаваную на шэсць гадоў, і размеркаванне сродкаў па асноўных напрамках дзейнасці на працягу наступных двух гадоў.

Паступленні бюджэту[правіць | правіць зыходнік]

Шкала ўзносаў ЮНЕСКА

Рэгулярны бюджэт арганізацыі складаецца з узносаў дзяржаў-членаў[3]. Памеры ўзносаў усталёўваюцца на Генеральнай канферэнцыі па адпаведнай шкале. Шкала заснавана на аналагічнай шкале для дзяржаў-членаў ААН у той жа перыяд з улікам адрозненняў у складзе членаў, у прыватнасці ўстанаўліваюцца аналагічныя максімальныя і мінімальныя стаўкі, а таксама велічыня акруглення. У справаздачы, прадстаўленым Кангрэсу ЗША ў 2006 годзе, паказвалася, што шкала ў асноўным грунтуецца на сукупным унутраным прадукце. Пры гэтым адзначалася, што дадзеная шкала не адлюстроўвае бягучае становішча краін, у прыватнасці значны рост СУП Кітая. У справаздачы выказвалася прапанова аб выкарыстанні іншых эканамічных паказчыкаў для вызначэння шкалы, у прыватнасці, парытэт пакупніцкай здольнасці[8].

У ЮНЕСКА дзейнічае камбінаваная сістэма выплаты ўзносаў, уведзеная на 24-й сесіі Генеральнай канферэнцыі. Яна звязана з ваганнямі курсаў валют і ў цяперашні час дазваляе плаціць узносы ў доларах ЗША, еўра і іншых валютах. Магчымасць выплаты ўзносаў у розных валютах залежыць ад патрэб арганізацыі ў гэтых валютах для правядзення розных праграм. Разліковы курс еўра ў адносінах да долара ЗША для такіх мэт усталёўваецца ЮНЕСКА.

У лік задач сакратарыята ЮНЕСКА ўваходзіць прыцягненне пазабюджэтных сродкаў. Сродкі прыцягваюцца ў выглядзе добраахвотных ахвяраванняў дзяржаў-донараў і міжнародных арганізацый і фондаў, у тым ліку Праграмы развіцця ААН, Фонду ААН для дзейнасці ў галіне народанасельніцтва (ЮНФПА), Праграмы ААН па навакольным асяроддзі (ЮНеП), Сусветнага банка[3]. Каіціра Мацуура ў інтэрв'ю часопісу «Міжнароднае жыццё», з'яўляючыся генеральным дырэктарам ЮНЕСКА, назваў чатыры крыніцы пазабюджэтных сродкаў: міжнародныя агенцтвы, двухбаковыя донары, грамадзянская супольнасць і прыватныя інвестары[9].

Структура[правіць | правіць зыходнік]

Акрамя штаб-кватэры арганізацыі ў Парыжы, існуе цэлы шэраг рэгіянальных, кластарных і нацыянальных офісаў арганізацыі, створаных у рамках стратэгіі дэцэнтралізацыі і дзеля забяспечання яе эфектыўнай прысутнасці ва ўсіх рэгіёнах і абласцях, а таксама дзеля сувязі з агенцтвамі ААН і іншымі арганізацыямі-партнёрамі. Адміністрацыйную падтрымку сеткі забяспечвае каардынацыйнае бюро ЮНЕСКА. Сувязь з ААН падтрымліваецца ў офісах арганізацыі ў Жэневе і Нью-Ёрку.

Рэгіянальныя, кластарныя і нацыянальныя офісы[правіць | правіць зыходнік]

Шыльда на будынку офіса арганізацыі ў горадзе Бразілія

Усе дзеючыя і асацыяваныя члены ЮНЕСКА арганізаваны ў пяць рэгіянальных груп: Афрыка, Ліга арабскіх дзяржаў, Азія і Ціхі акіян, Еўропа і Паўночная Амерыка, Лацінская Амерыка і краіны Карыбскага басейна. Аснову дзялення складаюць геаграфічныя фактары, аднак не толькі яны. Многія праграмы і тэматычныя напрамкі працы арганізацыі фарміруюць рэгіянальныя сеткі, накіраваныя на вырашэнне праблем, спецыфічных для рэгіёна. Дзейнасць рэгіянальных сетак узгадняецца з нацыянальнымі прадстаўніцтвамі ЮНЕСКА, рэгіянальнымі бюро і штаб-кватэрай арганізацыі.

Рэгіянальныя бюро ЮНЕСКА аказваюць спецыялізаваную падтрымку кластарным і нацыянальным офісам арганізацыі. Усяго налічваецца 10 рэгіянальных бюро арганізацыі, якія працуюць у галінах адукацыі, навукі і культуры[7].

Аснову структуры ЮНЕСКА складае кластарная сістэма. 27 кластарных офісаў арганізацыі працуюць са 148 краінамі-членамі і ажыццяўляюць узаемадзеянне паміж краінамі ў кластары па пытаннях, якія знаходзяцца ў кампетэнцыі ЮНЕСКА, узаемадзеянне з рознымі структурамі ААН па ажыццяўленні сумесных праектаў, а таксама ажыццяўляюць узаемадзеянне з іншымі офісамі арганізацыі па розных напрамках дзейнасці. Выключэнне з кластарнай сістэмы складаюць 27 нацыянальных офісаў, прызначаных абслугоўваць 9 самых густанаселеных краін свету, а таксама пост-канфліктныя зоны.

Штаб-кватэра[правіць | правіць зыходнік]

З 6 верасня 1946 года падрыхтоўчая камісія па стварэнні ЮНЕСКА, а затым і сама арганізацыя знаходзіліся ў гасцініцы «Мажэстык» у Парыжы. Будынак на авеню Клебер быў спешна адноўлены. Сакратары арганізацыі працавалі ў спальнях, а супрацоўнікі сярэдняга звяна — у ванных пакоях, выкарыстоўваючы для захоўвання дакументаў ванную[10].

Сучасная штаб-кватэра ЮНЕСКА была адчынена 3 лістапада 1958 года. Будынак па форме нагадвае лацінскую літару Y і ​​пабудаваны на 72 бетонных калонах. У ім размешчана бібліятэка арганізацыі. Комплекс на плошчы Фонтэнуа дапаўняе будынак, названае «акардэонам», у авальнай зале якога праходзяць пленарныя пасяджэнні Генеральнай канферэнцыі, будынак у форме куба і будынак з шасцю зялёнымі ўнутранымі падворкамі, на якія выходзяць вокны службовых кабінетаў. Архітэктарамі будынкаў сталі прадстаўнікі розных краін: Марсель Брэер (ЗША), П'ер Луіджы Нерві (Італія) і Бернар Зерфюс (Францыя)[11].

Усе будынкі адкрыты для наведвання, у іх знаходзяцца творы Пабла Пікаса, Жана Базена, Жаана Міро, Антоній Тапіеса і многіх іншых мастакоў, якія сімвалізуюць мір[12].

Афіцыйныя мовы[правіць | правіць зыходнік]

У цяперашні час афіцыйнымі мовамі арганізацыі з'яўляюцца англійская, арабская, іспанская, кітайская, руская і французская мовы. З моманту заснавання ў 1946 годзе афіцыйнымі мовамі сакратарыята, генеральнай канферэнцыі і выканаўчай рады ЮНЕСКА былі англійская і французская. У 1950 годзе да моў генеральнай канферэнцыі дадалася іспанская, а ў 1954 годзе — руская. У тым жа 1954 годзе абедзве мовы сталі афіцыйнымі для выканаўчай рады. Асноўныя органы кіравання арганізацыяй уключылі арабскую мову ў спіс афіцыйных у 1974 годзе. Кітайская была далучана да гэтага спіса ў 1977 годзе для выканаўчай рады і ў 1980 годзе для генеральнай канферэнцыі.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

ЮНЕСКА з'яўляецца правапераемнікам міжнароднага камітэта Лігі Нацый па пытаннях інтэлектуальнага супрацоўніцтва і яго выканаўчай установы — Міжнароднага інстытута інтэлектуальнага супрацоўніцтва[13][14]. Міжнародны камітэт (ці камісія) па інтэлектуальным супрацоўніцтве ў складзе 12 чалавек быў створаны ў 1922 па прапанове Леона Буржуа, лаўрэата Нобелеўскай прэміі міру. Ліга Нацый лічыла пытанні культуры і адукацыі ўнутранымі справамі дзяржаў і фінансава абмяжоўвала дзейнасць камітэта. Фінансавая дапамога была атрымана ад Францыі ў 1926 годзе разам з заснаваннем у Парыжы Міжнароднага інстытута інтэлектуальнага супрацоўніцтва. Інстытут займаўся кантактамі паміж універсітэтамі, бібліятэкамі, навуковымі саюзамі, перакладам літаратурных твораў, юрыдычнымі пытаннямі інтэлектуальнай уласнасці, супрацоўніцтвам у галіне музеяў і мастацтва, сувязямі са СМІ[15]. Перадача паўнамоцтваў, якія могуць быць выкананы ў межах плана дзейнасці ЮНЕСКА, ажыццяўлялася ў адпаведнасці з артыкулам 9 статута ЮНЕСКА і артыкулам 63 статута ААН. Акрамя таго, ЮНЕСКА былі перададзены фінансавыя актывы інстытута[16].

У 1942 годзе ў Вялікабрытаніі па ініцыятыве прэзідэнта Савета па адукацыі Англіі і Уэльса Рычарда А. Батлера і прэзідэнта Брытанскага савета М. Робертсана была склікана канферэнцыя міністраў адукацыі краін-саюзніц (англ.: Conference of Allied Ministers of Education). Сустрэча, на якой прысутнічалі прадстаўнікі 8 урадаў, якія знаходзіліся ў эміграцыі[15], праходзіла ў Лондане з 16 лістапада па 5 снежня[13]. Асноўным пытаннем канферэнцыі было аднаўленне сістэмы адукацыі з надыходам міру. Замест аднаразовага мерапрыемства да снежня 1945 г. адбылося каля 60 сустрэч[15]. Ідэі канферэнцыі знайшлі падтрымку ў сусветнай супольнасці[14].

Па заканчэнні Другой сусветнай вайны ў Лондане прайшла канферэнцыя Арганізацыі Аб'яднаных Нацый па стварэнні арганізацыі па пытаннях адукацыі і культуры (ЕКО/КОНФ) (англ.: United Nations Conference for the establishment of an educational and cultural organization (ECO/CONF)). Канферэнцыя была склікана па рэкамендацыі сустрэчы 1942 і канферэнцыі ААН па міжнароднай арганізацыі (англ.: United Nations Conference on International Organization), якая адбылася ў красавіку-чэрвені 1945 года ў Сан-Францыска. Асноўнымі задачамі арганізацыі былі ўсталяванне сапраўднай культуры міру і недапушчэнне развязвання новай сусветнай вайны, якія рэалізуюцца з дапамогай садзейнічання забеспячэнню «інтэлектуальнай і маральнай салідарнасці чалавецтва»[13][14].

16 лістапада 1945 г быў падпісаны Статут ЮНЕСКА і створана падрыхтоўчая камісія. Статут быў падпісаны прадстаўнікамі 37 дзяржаў[13] з 44, якія прысутнічалі на сустрэчы[14]. Статут уступіў у сілу пасля таго, як быў ратыфікаваны 20 дзяржавамі. Гэта адбылося 4 лістапада 1946 года[13]. Першая сесія генеральнай канферэнцыі ЮНЕСКА, у якой прынялі ўдзел прадстаўнікі 30 дзяржаў, прайшла ў Парыжы з 19 лістапада па 10 снежня 1946[14].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. 1,0 1,1 Организация Объединённых Наций по вопросам образования, науки и культуры (руск.)  (21 сакавіка 2013).
  2. Митрофанова: ЮНЕСКО должна меняться, чтобы реагировать на новые вызовы (руск.)  (21 сакавіка 2013).
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Бородько М. В. ЮНЕСКО: история создания и современная структура. — Педагогика, 2000. — № 2. — С. 81—89.
  4. Как выполняются «цели тысячелетия» ООН? (руск.)  (21 сакавіка 2013).
  5. 5,0 5,1 Опубликован седьмой доклад ЮНЕСКО о ситуации с образованием в мире (руск.)  (21 сакавіка 2013).
  6. Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict (англ.)  (24 сакавіка 2013).
  7. 7,0 7,1 Regional Bureaux (англ.)  (24 сакавіка 2013).
  8. Marjorie Ann Browne. United Nations System Funding: Congressional Issues. — Congressional Research Service, 2011.
  9. ЮНЕСКО: стратегии кризисного периода (руск.)  (21 сакавіка 2013).
  10. Жизнь в отеле Мажестик (руск.)  (24 сакавіка 2013).
  11. Три архитектора из разных стран (руск.)  (24 сакавіка 2013).
  12. Как строилась штаб-квартира ЮНЕСКО (руск.)  (24 сакавіка 2013).
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 История ЮНЕСКО (руск.) . ЮНЕСКО. Архівавана з першакрыніцы 23 жніўня 2011. Праверана 23 мая 2010.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 UNESCO past and present (руск.) . ЮНЕСКО. Архівавана з першакрыніцы 23 жніўня 2011. Праверана 23 мая 2010.
  15. 15,0 15,1 15,2 М.В.Бородько ЮНЕСКО: история создания и современная структура // Педагогика. — 2000. — № 2. — С. 81—89.
  16. Резолюции 1-й сессии Генеральной ассамблеи ООН: A/RES/71 (I) - Использование Просветительной, научной и культурной организацией Объединенных Наций (ЮНЕСКО) прав собственности, принадлежавших Лиге наций в Институте интеллектуального сотрудничества (руск.) . ООН (1946-11-19). Архівавана з першакрыніцы 23 жніўня 2011. Праверана 23 мая 2010.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]