Германскія мовы

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Індаеўрапейцы

Індаеўрапейскія мовы
Албанская  · Армянская
Балтыйскія  · Кельцкія
Германскія  · Грэчаская
Арыйскія  · Італійскія
Славянскія  

мёртвыя: Анаталійскія · Палеабалканскія
(Дакская, Фрыгійская, Фракійская· Тахарскія

Індаеўрапейцы
Албанцы · Армяне
Балты · Кельты · Германцы
Грэкі · Індаарыйцы
Іранцы · Раманцы · Славяне

гістарычныя: Хеты · Кельты  · Германцы  · Скіфы
Ілірыйцы · Італікі  · Фракійцы  · Тахары 

Протаіндаеўрапейцы
Мова · Грамадства · Рэлігія
 
Прарадзіма індаеўрапейцаў
Курганная гіпотэза
Анаталійская гіпотэза
Армянская гіпотэза
Індыйская гіпотэза
Тэорыя палеалетычнай бесперапыннасці
 
Індаеўрапеістыка

Германскія мовы – галіна індаеўрапейскай моўнай сям'і. Распаўсюджаныя на тэрыторыі шэрагу краін Заходняй Еўропы (Вялікабрытанія, Германія, Аўстрыя, Нідэрланды, Бельгія, Швейцарыя, Люксембург, Швецыя, Данія, Нарвегія, Ісландыя), Паўночная Амерыка (ЗША, Канада), поўдні Афрыкі (ПАР), Азіі (Індыя), Аўстраліі, Новай Зеландыі. Агульны лік размаўлялых як на роднай каля 550 млн. чал.

Класіфікацыя германскіх моў[правіць | правіць зыходнік]

Германскія мовы ў Еўропе

Германскія мовы дзеляцца на 3 гурты: паўночную, заходнюю і ўсходнюю.

"Кластары" у цэлым адпавядаюць мовам у лінгвістычным сэнсе слова з вылучэннем храналагічных перыядаў, хоць у апошні час у германамоўным міры ўзяла верх тэндэнцыя да вылучэння мяльчэйшых адзінак (="прыслоўяў") у якасці асобных моў.

Заходнегерманскі гурт[правіць | правіць зыходнік]

Скандынаўскі (паўночнагерманскі) гурт[правіць | правіць зыходнік]

Усходнегерманскі гурт[правіць | правіць зыходнік]