Кузьма Мікітавіч Галіцкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Кузьма Мікітавіч Галіцкі
руск.: Кузьма Никитович Га́лицкий
Дата нараджэння 12 (24) кастрычніка 1897(1897-10-24)
Месца нараджэння г. Таганрог,
Расійская імперыя
Дата смерці 14 сакавіка 1973(1973-03-14) (75 гадоў)
Месца смерці Масква, РСФСР, СССР
Месца пахавання
Альма-матар
Прыналежнасць Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік
Род войскаў пяхота
Гады службы 19171962
Званне
Камандаваў 3-я ўдарная армія(руск.) бел.,
11-я гвардзейская армія(руск.) бел.,
Адэская ваенная акруга,
Паўночная група войскаў(руск.) бел.
Бітвы/войны Першая сусветная вайна,
Грамадзянская вайна ў Расіі,
Савецка-фінская вайна,
Вялікая Айчынная вайна
Узнагароды і прэміі
Медаль «Залатая Зорка»
Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Леніна
Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонага Сцяга
Ордэн Суворава I ступені Ордэн Кутузава I ступені Ордэн Багдана Хмяльніцкага I ступені Ордэн Чырвонай Зоркі
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» 20 years of victory rib.png
Медаль «За ўзяцце Кёнігсберга»
Медаль «XX гадоў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі»
Юбілейны медаль «30 гадоў Савецкай Арміі і Флоту»
Медаль «40 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «50 гадоў Узброеных Сіл СССР»
У адстаўцы з 1962

Кузьма Мікітавіч Га́ліцкі (12 (24) кастрычніка 1897, Таганрог — 14 сакавіка 1973, Масква) — савецкі военачальнік, Герой Савецкага Саюза, генерал арміі[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў працоўнай сям'і, рускі. Скончыў пачатковую школу і з 1912 года працаваў у чыгуначным дэпо станцыі «Таганрог».

Член ВКП (б) з кастрычніка 1918 года. У 1917 годзе прызваны ў рускую армію, унтэр-афіцэр. Удзельнічаючы ў Грамадзянскай вайне на баку Чырвонай Арміі, ён па чарзе камандаваў узводам, ротай, батальёнам. Быў памочнікам начальніка штаба брыгады, удзельнічаў у баях на Паўднёвым і Паўднёва-Заходнім франтах.

Міжваенны перыяд[правіць | правіць зыходнік]

У 1922 годзе скончыў Вышэйшую тактычную стралковую школу імя Камінтэрну(руск.) бел., у 1927 годзе — Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе[1].

У 19221924 гадах — камандзір батальёна і памочнік камандзіра стралковага палка ў Харкаўскай ваеннай акрузе. Па заканчэнні акадэміі, з 1927 года — К. М. Галіцкі — начальнік штаба стралковага палка, з 1928 года — начальнік навукова-рэдакцыйнай часткі Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе, з 1930 года — ад'юнкт гэтай акадэміі. З 1931 года — камандзір стралковага палка, у студзені — маі 1934 года — намеснік начальніка аддзела баявой падрыхтоўкі ў Маскоўскай ваеннай акрузе, затым памочнік камандзіра 3-й Крымскай стралковай дывізіі(руск.) бел. ў Харкаўскай ваеннай акрузе, а ў верасні-лістападзе 1937 года — начальнік штаба гэтай акругі. З лістапада 1937 — камандзір 90-й стралковай дывізіі(руск.) бел. ў Ленінградскай ваеннай акрузе. Камбрыг (20.02.1938).

У ліпені 1938 года быў арыштаваны і знаходзіўся ў турме пад следствам да мая 1939 года. Вінаватым сябе не прызнаў і быў вызвалены за недаказанасцю віны пры частковым пераглядзе спраў арыштаваных пасля прызначэння Л. П. Берыя Народным камісарам унутраных спраў СССР. Да снежня 1939 года новага прызначэння не атрымаў, застаючыся ў рэзерве кадраў.

У снежні 1939 года прызначаны камандзірам 24-й Самара-Ульянаўскай Жалезнай двойчы Чырванасцяжнай стралковай дывізіі(руск.) бел., удзельнічаў у савецка-фінляндскай вайне 19391940 гадоў[1]. Генерал-маёр з 4 чэрвеня 1940 года.

Вялікая Айчынная вайна[правіць | правіць зыходнік]

У ходзе Вялікай Айчыннай вайны камандзір 24-й Самара-Ульянаўскай Жалезнай двойчы Чырванасцяжнай стралковай дывізіі(руск.) бел.. Перад пачаткам вайны гэтая дывізія была з Ленінградскай ваеннай акругі перакінутая ў Беларускую Асобую ваенную акругу і дыслакавалася ў Мінскім умацаваным раёне ў горадзе Маладзечне. З 25 чэрвеня па 29 чэрвеня 1941 года часткі дывізіі трымалі ўпартую абарону ў займаных умацаваннях, але з прычыны катастрафічнага для РСЧА развіцця ў Беластоцка-Мінскай бітве часткі дывізіі апынуліся глыбока абыдзены. У ліпені 1941 генерал-маёр Галіцкі вывеў рэшткі дывізіі з акружэння, але апынуўся згубленым Баявы Сцяг дывізіі (у 1944 Знамя было вернута мясцовымі жыхарамі, якія знайшлі яго пры пахаванні забітых байцоў на целе палітпрацаўніка, які выносіў яго). Сам Галіцкі адразу пасля выхаду з акружэння стаў камандзірам 67-га стралковага корпуса(руск.) бел. у складзе 21-й арміі(руск.) бел. Цэнтральнага фронту і ўдзельнічаў у Смаленскай бітве. Неўзабаве быў цяжка паранены і год знаходзіўся ў шпіталях.

З 1942 года — намеснік камандуючага 1-й ударнай арміі(руск.) бел. на Паўночна-Заходнім фронце. З верасня 1942 года — камандуючы 3-й ударнай арміі(руск.) бел. Калінінскага фронту[1]. Генерал-лейтэнант (30.1.1943). Пад яго камандаваннем армія ўдзельнічала ў Вялікалуцкай аперацыі(руск.) бел. і ў Невельскай аперацыі(руск.) бел.[1].

У лістападзе 1943 — маі 1945 года — камандуючы 11-й гвардзейскай арміяй(руск.) бел. на 2-м Прыбалтыйскім фронце[1] і 3-м Беларускім фронце. Удзельнічаў у Гарадоцкай аперацыі, Віцебскай аперацыі(руск.) бел., Беларускай стратэгічнай наступальнай аперацыі, Гумбінен-Гольдапскай аперацыі(руск.) бел.[1]. Генерал-палкоўнік (28.6.1944).

Армія пад камандаваннем К. М. Галіцкага прымала актыўны ўдзел у баях ва Усходняй Прусіі ў ходзе Усходне-Прускай стратэгічнай наступальнай аперацыі. Падчас штурму Кёнігсберга (6-9 красавіка 1945 года) перад арміяй стаяла задача раздзяліць групоўку немцаў і авалодаць паўднёвай часткай горада. У першы дзень баёў армія прасунулася на тры кіламетры, разбурыўшы больш за 20 нямецкіх апорных пунктаў і захапіўшы раёны Панарт(руск.) бел., Разенау(руск.) бел., Насер Гартэн(ням.) бел.. 8 красавіка была фарсіравана рака Праголя(руск.) бел. ў раёне марскога порта(руск.) бел.. 41 воін арміі за гэтыя баі атрымаў званне Героя Савецкага Саюза. Сам генерал Галіцкі стаў Героем Савецкага Саюза 19 красавіка 1945 года[2].

Вайну генерал Галіцкі скончыў узяццем буйной ваенна-марской базы Пілау[1] і паланеннем буйной групоўкі праціўніка на касе Фрышэ-Нерунг. У Кёнігсбергу ён арганізаваў збудаванне першага ў краіне мемарыяла загінулым воінам(руск.) бел.. За час вайны быў тройчы паранены.

Пасля вайны камандаваў войскамі Асобай (19451946), Прыкарпацкай (19461951), Адэскай ваеннай акругаў (19511954), Маскоўскага раёна СПА (19541955), Паўночнай групы войскаў (19551958), Закаўказскай ваеннай акругі (19581961). Генерал арміі (11.3.1955).

Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 2—5 скліканняў ў 19461962 гадах[1].

У 1962 годзе сышоў у адстаўку[1]. Жыў у Маскве, у Доме на набярэжнай(руск.) бел..

З 1964 года старшыня Ваенна-навуковага таварыства пры ЦДСА[1].

Памёр 14 сакавіка 1973 года. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

Мемуары[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Галицкий Кузьма Никитович // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 135. — 737 с. — 50 000 экз.
  2. Петрикин А. И., Строкин В. Н. Имена в названиях улиц. — Калининград: Калининградское книжное издательство, 1988, с. 86—87
  3. Памяць: Гарадоцкі р-н: Гіст.-дак. хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / Укл. С. І. Садоўская: Рэд. кал. Н. А. Бурунова і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч — Мн.: Беларусь, 2004. — С. 373—374. — 894 с. — 2500 экз. — ISBN 985-01-0546-1.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.
  • Арсеньев Б. Галицкий Кузьма Никитович // Якиманка. — 2007. — № 2.
  • Иванов Б. О героях былых времён… // Таганрогская правда(руск.) бел.. — 2007. — 16 октября.
  • Петрикин А. И., Строкин В. Н. Имена в названиях улиц. — Калининград: Калининградское книжное издательство, 1988. — 176 с.
  • Свердлов Ф. Генерал армии К. Н. Галицкий // Военно-исторический журнал. — 1977. — № 9.
  • Энциклопедия Таганрога. — Ростов-на-Дону: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0.
  • Северный Сталинград. Великие Луки в Великой Отечественной войне 1941—1945. (сборник авторов) / Составитель В. Н. Павлов. — Великие Луки, 2008. — 568 с. — 500 экз. — ISBN 978-5-350-00153-2
  • Коллектив авторов. Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь / Под общей ред. М. Г. Вожакина. — М.; Жуковский: Кучково поле, 2005. — С. 40—41. — ISBN 5-86090-113-5

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Кузьма Мікітавіч Галіцкі на сайце «Героі краіны»