Лаўрэнцій Паўлавіч Берыя

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Лаўрэнцій Паўлавіч Берыя
груз. ლავრენტი პავლეს ძე ბერია
Lavrentiy-beria.jpg
Сцяг Член Палітбюро (Прэзідыума) ЦК КПСС
18 сакавіка 1946 — 7 ліпеня 1953
Сцяг намеснік старшыні ДКА СССР Сцяг
16 мая 1944 — 4 верасня 1945
Сцяг2-і міністр унутраных спраў СССР
5 сакавіка 1953 — 26 чэрвеня 1953
Кіраўнік урада Георгій Максімілянавіч Малянкоў
Папярэднік Сяргей Нічыпаравіч Круглоў
Пераемнік Сяргей Нічыпаравіч Круглоў
Сцяг3-і народны камісар унутраных спраў СССР Сцяг
25 лістапада 1938 — 29 снежня 1945
Кіраўнік урада Вячаслаў Міхайлавіч Молатаў
Іосіф Вісарыёнавіч Сталін
Папярэднік Мікалай Іванавіч Яжоў
Пераемнік Сяргей Нічыпаравіч Круглоў
Сцяг Першы сакратар Закаўказскага крайкама ВКП(б) Сцяг
17 кастрычніка 1932 — 23 красавіка 1937
Папярэднік Іван Дзмітрыевіч Арахелашвілі
Пераемнік Пасада скасавана
Сцяг8-ы першы сакратар ЦК КП(б) Грузіі Сцяг
14 лістапада 1931 — 31 жніўня 1938
Папярэднік Лаўрэнцій Іосіфавіч Картвелішвілі
Пераемнік Кандзід Несцеравіч Чарквіяні
Сцяг Першы сакратар Тбіліскага гаркама КП(б) Грузіі
май 1937 — 31 жніўня 1938
Сцяг Народны камісар унутраных спраў Грузінскай ССР
4 красавіка 1927 — снежань 1930
Папярэднік Аляксей Аляксандравіч Гегечкоры
Пераемнік Сяргей Арсеньевіч Гаглідзэ

Нараджэнне 17 (29) сакавіка 1899[1][2]
Смерць 23 снежня 1953(1953-12-23)[3][4] (54 гады)
Месца пахавання
Бацька Павел Хухаевіч Берыя
Маці Марта Вісарыёнаўна Джакелі
Жонка Ніна Тэймуразаўна Гегечкоры
Дзеці Серга Лаўрэнцьевіч Берыя[d]
Веравызнанне атэізм
Партыя РСДРП(б) з 1917, РКП(б) c 1918, ВКП(б) з 1925, КПСС з 1952
Член у
Адукацыя
Дзейнасць палітык, рэвалюцыянер
Чын
Аўтограф Lavrentiy Beria Signature.svg
Ваенная служба
Гады службы 19381953
Краіна Flag of the Soviet Union 1923.svg СССР
Род войскаў Народны камісарыят унутраных спраў СССР
Званне
Маршал Савецкага Саюза
Камандаваў Начальнік ГУДБ НКУС СССР (1938)
Наркам УС СССР (1938—1945)
Член ДКА (1941—1944)
Бітвы Вялікая Айчынная вайна
Узнагароды
Commons-logo.svg Лаўрэнцій Паўлавіч Берыя на Вікісховішчы

Лаўрэ́нцій Па́ўлавіч Бе́рыя (груз. ლავრენტი პავლეს ძე ბერია, 17 (29) сакавіка 1899, Мерхеўлі, Гумістынскі ўчастак, Сухумская акруга, Кутаіская губерня[6], Расійская імперыя — 23 снежня 1953) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, Генеральны камісар дзяржбяспекі (1941), Маршал Савецкага Саюза (з 1945), Герой Сацыялістычнай Працы (з 1943).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 17 (29) сакавіка 1899 года ў паселішчы Мерхеулі Сухумскай акругі Кутаіскай губерні. У сакавіку 1917 года стаў членам РСДРП(б).

Намеснік Старшыні Савета Міністраў СССР (1946—1953), першы намеснік Старшыні Савета Міністраў СССР (1953). Член Дзяржаўнага камітэта абароны СССР (1941—1944), намеснік старшыні ДКА СССР (1944—1945). Член ЦВК СССР 7 склікання, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1—3 скліканняў. Член ЦК ВКП (б) (1934—1953), кандыдат у члены Палітбюро ЦК (1939—1946), член Палітбюро (1946—1953). Уваходзіў у бліжэйшае атачэнне І. В. Сталіна. Курыраваў шэраг найважнейшых галін абароннай прамысловасці, у тым ліку ўсе распрацоўкі, якія датычылі стварэння ядзернай зброі і ракетнай тэхнікі.

Пасля смерці Сталіна, у чэрвені 1953 года Л. П. Берыя арыштаваны па абвінавачванні ў шпіянажы і змове з мэтай захопу ўлады. Расстраляны 23 снежня 1953 года па прысудзе Спецыяльнай судовай прысутнасці Вярхоўнага суда СССР.

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118509586 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 26 красавіка 2014.
  2. Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. Lavrenty Beria // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Lavrentij Pavlovič Berija // Proleksis enciklopedija — 2009.
  5. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118509586 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.
  6. Колпакиди А. И., Серяков М. Л. Щит и меч: Энциклопедический справочник. М., 2002. [1]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]