Васіль Іванавіч Пятроў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Васіль Іванавіч Пятроў
руск.: Василий Иванович Петров
Petrov Vasili Iwanovich.png
Дата нараджэння

15 студзеня 1917(1917-01-15)

Месца нараджэння

Стаўрапольская губернія[d], Расійская імперыя

Дата смерці

1 лютага 2014(2014-02-01) (97 гадоў)

Месца смерці

Масква, Расія

Альма-матар

Ваенная акадэмія Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі[d]

Званне

маршал Савецкага Саюза

Бітвы/войны

Вялікая Айчынная вайна, Ethio-Somali War[d], Siege of Odessa[d], Siege of Sevastopol[d], Battle of the Caucasus[d], Бітва за Днепр, Dnieper–Carpathian Offensive[d], Яска-Кішынёўская аперацыя, Q556843? і Siege of Budapest[d]

Узнагароды і прэміі
Медаль «Залатая Зорка»
Кавалер ордэна Аляксандра Неўскага Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Леніна
Ордэн Леніна Ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Айчыннай вайны I ступені
Ордэн Айчыннай вайны I ступені Ордэн Айчыннай вайны 2 ступені Ордэн Чырвонай Зоркі Ордэн Чырвонай Зоркі
Ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені
Медаль Жукава
Медаль «За баявыя заслугі»
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
Медаль «За адзнаку ў ахове дзяржаўнай мяжы СССР»
Медаль «За абарону Адэсы»
Медаль «За абарону Каўказа»
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
20 years of victory rib.png 30 years of victory rib.png
Юбілейны медаль «Сорак гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Медаль «50 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.»
Медаль «60 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Медаль «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Медаль «У памяць 850-годдзя Масквы»
Медаль «Ветэран Узброеных Сіл СССР»
Медаль «За ўмацаванне баявой садружнасці»
Медаль «За асваенне цалінных зямель»
Юбілейны медаль «30 гадоў Савецкай Арміі і Флоту»
Медаль «40 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «50 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «60 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
За бездакорную службу 1 ступені

Замежныя ўзнагароды:

Ордэн Шарнхорста
Ордэн Тудара Владзімірэску I ступені
Ордэн Народнай Рэспублікі Балгарыя 1 ступені
Ордэн Сухэ-Батара
Ордэн «Чырвонага Сцяга», Манголія
Ордэн «За баявыя заслугі»
Медаль «50 гадоў Мангольскай Народнай Арміі»
Медаль «60 гадоў Мангольскай Народнай Арміі»
Ордэн Сцяга ВНР з дыяментамі Чэхаславацкі ордэн Чырвонага Сцяга
Ордэн Пераможнага лютага
Ордэн Нацыянальнага сцяга 1 ступені
Commons-logo.svg Васіль Іванавіч Пятроў на Вікісховішчы

Васіль Іванавіч Пятроў (2 (15) студзеня 1917, сяло Чарналескае, Стаўрапольскі край — 1 ліпеня 2014, Масква) — савецкі военачальнік. Маршал Савецкага Саюза з 25 сакавіка 1983 года, Герой Савецкага Саюза (1982).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У Чырвонай Арміі з 22 лістапада 1939 года. У 1941 годзе скончыў 2-месячныя курсы младшых лейтэнантаў.

У гады Вялікай Айчыннай вайны: камандзір кавалерыйскага ўзвода, намеснік камандзіра эскадрона (жнівень 1941-сакавік 1942); на штабной працы: памочнік начальніка штаба палка па разведцы, ад'ютант старэйшага асобнага батальёна (сакавік-снежань 1942); камандзір батальёна аўтаматчыкаў, намеснік начальніка штаба па аператыўнай частцы 40-й асобнай мотастралковай брыгады (снежань 1942-сакавік 1943). З сакавіка 1943 па снежань 1944 года на штабной працы: начальнік аператыўнага аддзялення штаба брыгады, затым стралковай дывізіі.

Ваяваў на Паўднёвым, Крымскім, Паўночна-Каўказскім, Закаўказскім, Стэпавым, Варонежскім, 1-м і 2-м Украінскіх франтах. Удзельнічаў у абароне Адэсы, Севастопаля і Каўказа, вызваляў Украіну, фарсіраваў Дняпро і Днестр, ваяваў у Румыніі і Венгрыі.

Пасля вайны на штабных і камандных пасадах. У 1945 годзе скончыў паскораны курс ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ, у 1948 годзе — асноўны курс гэтай жа акадэміі.

Служыў у Далёкаўсходняй ваеннай акрузе. У 1948—1953 гадах — намеснік начальніка, начальнік аператыўнага аддзела штаба 1-й асобнай Чырванасцяжнай арміі; з чэрвеня 1953 па снежань 1955 года — камандзір 50-га стралковага палка, са снежня 1955 па студзень 1957 года — начальнік штаба 39-й стралковай дывізіі, са студзеня 1957 па ліпень 1961 года — камандзір 129-й вучэбнай мотастралковай дывізіі.

З ліпеня 1961 па чэрвень 1964 года — начальнік штаба арміі.

З чэрвеня 1964 па студзень 1966 года — камандуючы 5-й арміяй.

Са студзеня 1966 па красавік 1972 года — начальнік штаба Далёкаўсходняй ваеннай акругі.

З красавіка 1972 па май 1976 года — камандуючы войскамі Далёкаўсходняй ваеннай акругі.

З мая 1976 па снежань 1978 года — першы намеснік Галоўнакамандуючага сухапутнымі войскамі.

Падчас Эфіопа-самалійскай вайны (1977—1978) узначальваў аператыўную групу Міністэрства абароны ў Эфіопіі і займаўся планаваннем баявых аперацый эфіёпскіх войскаў.

Са снежня 1978 па лістапад 1980 года — Галоўнакамандуючы войскамі Далёкага Усходу. З лістапада 1980 па студзень 1985 года — Галоўнакамандуючы сухапутнымі войскамі - намеснік міністра абароны СССР.

Са студзеня 1985 па ліпень 1986 года — першы намеснік міністра абароны СССР.

В. І. Пятроў (2-і справа) на прыёме ў кіраўніцтва ГДР. Берлін, 20 кастрычніка 1983 г.

Да 1992 года з'яўляўся таксама генеральным інспектарам Групы генеральных інспектараў Міністэрства абароны СССР, а таксама саветнікам начальніка Генеральнага штаба Аб'яднаных Узброеных Сіл СНД. З верасня 1992 года — саветнік пры Міністэрстве абароны Расійскай Федэрацыі.

Памёр 1 лютага 2014 года[1][2].

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Язов Д. Т. Маршал Соколов. — М.: «Молодая гвардия», 2009. — 206 с., ил. — (Жизнь замечательных людей: биография продолжается.) — ISBN 978-5-235-03276-7.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Васіль Іванавіч Пятроў на сайце «Героі краіны»