Голад падчас Тыграйскага канфлікту

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

У ходзе ваеннага канфлікту ў эфіопскім рэгіёне Тыграй, што ідзе з лістапада 2020 года, пачаўся голад[1]. Па стане на студзень 2021 года, сеткай сістэм ранняга папярэджання аб голадзе (FEWS NET) ў адпаведнасці з комплекснай класіфікацыяй фазы харчовай бяспекі (IPC) становішча ацэнена як крызісны (фаза 3)/надзвычайны (фаза 4) ўзровень вострай харчовай бяспекі ў значнай частцы рэгіёну[2]. У канцы месяца, The Economist сцвярджаў, што «верагодна» федэральны ўрад Эфіопіі «наўмысна стрымлівае харчаванне ў спробе змарыць голадам» баевікоў НФВТ. Аднак асобныя прадстаўнікі ўладаў адмаўляюць не толькі штучнае паходжанне крызісу, але і адмаўляюць голад наогул[3]. 10 лютага Абера Тола, кіраўнік эфіопскага таварыства Чырвонага Крыжа (ERCS) заявіў, што асобныя ўцекачы з зоны канфлікту «знясіленыя» і што «іх скура трымалася на касцях». Паводле яго дадзеных, у 80% рэгіёну недаступна гуманітарная дапамога[4]. У пачатку лютага Муферыат Каміль, міністр міру Эфіопіі, дамовіўся з прадстаўнікамі Сусветнай харчовай праграмы дазволіць пашырэнне размеркавання прадуктаў харчавання ў рэгіёне Тыграй[4].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

На сустрэчы 8 студзеня надзвычайнага каардынацыйнага цэнтра «Тыграй» паміж міжнароднымі групамі дапамогі і прадстаўнікамі пераходнага ўрада Тыграя ў Мэкэле, сталіцы рэгіёну, рэгіянальны адміністратар Берхане Гебрацадзік падлічыў, што «сотні тысяч» знаходзяцца пад пагрозай голаду, калі харчовая дапамога не будзе павялічаная, і што ў Адвэ людзі «паміраюць пакуль спяць»[5].

22 студзеня на старонках The Economist з’явіўся артыкул пра голад у Тыграе, дзе казался, што «ўлады наўмысна стрымліваюць харчаванне, спрабуючы замарыць мяцежнікаў голадам»[3].

25 студзеня Абраха Дэста, кіраўнік апазіцыйнай палітычнай партыі «Арэна Тыграя» і кіраўнік Бюро па сацыяльных пытаннях пераходнага ўрада Тыграя, заявіў, што былі атрыманыя паведамленні аб 10 людзях, якія памерлі ад голаду ў Гуламахда-Варэдэ, дзе па перапісу 2007 года пражывала 84 236 чалавек, і пра 3 смерці ад голаду ў Адвэ, дзе па перапісу за той жа год пражывала 40 500 чалавек[6][7]. Узровень смяротнасці пры голадзе 5-й фазы складае 2 смерці на 10 000 жыхароў у дзень[8]. Па яго заяве, многія людзі былі перамешчаныя пасля таго, як іх маёмасць была разрабавана, і што ежа была даступная, але існавала праблема размеркавання, паколькі кіроўцы баяліся. Ён заявіў, што замежныя арганізацыі па аказанні дапамогі не могуць пакінуць сталіцу Мэкэле з-за меркаванняў бяспекі канвояў. Ён ахарактарызаваў сітуацыю як «беспрэцэдэнтную ў сваёй гісторыі». Па дадзеных Абраха, 4,5 мільёна чалавек маюць патрэбу ў «надзвычайнай харчовай дапамозе»[6]

У пачатку лютага 2021 года сетка FEWS класіфікавала ўзровень голаду ў рэгіёне Тыграй ў адпаведнасці з крытэрамі комплекснай класіфікацыі фазы харчовай бяспекі (IPC) як «надзвычайная сітуацыя (фаза 4)» у цэнтральных раёнах і як «крызіс (фаза 3)» у астатняй частцы рэгіёну Тыграй, акрамя Заходняга Тыграя. FEWS NET разглядала ўзброены канфлікт і абмежаванні доступу, нізкі ўзровень эканамічнай актыўнасці і даходаў, а таксама «значнае парушэнне рынкавай актыўнасці» ў якасці ключавых фактараў для таго, каб вострая харчовая бяспека 4-га ўзроўню працягвалася ў Цэнтральным і Усходнім Тыграі да мая 2021 годах[2].

Па дадзеных праваабарончай арганізацыі Human Rights Concern Eritrea (HRCE), да таго, як эрытрэйскія бежанцы ў лагерах бежанцаў Шымельба і Хітсат былі вымушаныя вярнуцца ў Эрытрэю, яны былі настолькі галодныя, што «вымушаныя былі харчавацца травой і карэннямі»[9].

10 лютага Абера Тола, кіраўнік эфіопскага таварыства Чырвонага Крыжа (ERCS), заявіў, што перамешчаныя грамадзянскія асобы, якім удалося дабрацца да лагераў у гарадах Тыграя, «знясіленыя».

" Вы бачыце, што іх скура сапраўды на касцях. Вы не бачыце ніякай ежы ў іх целе. "

Абера заявіў, што 80% тыграйцам недаступна гуманітарная дапамога. Ён прадказаў, што колькасць смерцяў ад голаду можа вырасці да «дзясяткаў тысяч» на працягу двух месяцаў[4].

У пачатку красавіка Сусветны фонд міру апублікаваў даклад, у якім абвінаваціў дзейныя ўлады краіны ў парушэнні артыкула 8(2)(b)(xxv) Рымскага статута Міжнароднага крымінальнага суда («наўмыснае выкарыстоўванне голада грамадзянскіх асоб у якасці метаду вядзення вайны шляхам пазбаўлення іх прадметаў, неабходных для іх выжывання, уключаючы наўмыснае перашкода пастаўках надзвычайнай дапамогі, як гэта прадугледжана Жэнеўскімі канвенцыямі») і артыкулаў 270(i) і 273 Крымінальнага кодэкса Эфіопіі 2004 года ў якасці адпаведных крымінальных законаў. У раздзеле 4 дакладу пералічаныя доказы штучнага паходжання голаду ў рэгіёне[10].

Размеркаванне харчовай дапамогі[правіць | правіць зыходнік]

1 лютага Ян Эгелан, кіраўнік нарвежскага савета па справах бежанцаў, заявіў, што «дванаццаць тыдняў з пачатку канфлікту ў [раёне Тыграя] да гэтага часу не пачаліся значныя гуманітарныя аперацыі», паколькі гуманітарныя арганізацыі не могуць атрымаць доступ да большай часткі рэгіёну, асабліва ўдалечыні ад Мэкэле і асноўных дарог, а таксама з-за адміністрацыйных затрымак і непрадказальнасці ў атрыманні дазволаў на доступ. Эгелан заявіў, што ён «рэдка бачыў, каб гуманітарная дапамога была настолькі абцяжараная і не магла быць аказана ў адказ так доўга, столькім людзям з такімі надзённымі патрэбамі»[11].

У пачатку лютага 2021 года Муферыят Каміль, міністр міру Эфіопіі, дамовіўся з прадстаўнікамі Сусветнай харчовай праграмы аб «пашырэнні» размеркавання прадуктаў харчавання ў рэгіёне Тыграй, дазволіўшы доступ 25 міжнародным структурам і арганізацыям, у той час як яшчэ 49 чакалі адабрэння[4].

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]