Кіеўскі метрапалітэн

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Кіеўскі метрапалітэн
Эмблема Кіеўскага метрапалітэна
Інфармацыя
Краіна

Сцяг Украіны Украіна

Горад

Кіеў

Дата адкрыцця

6 лістапада 1960

Даўжыня ліній

67,4 км

Колькасць станцый

52

Колькасць ліній

3

Пасажырапаток за дзень

1,381 млн (2014)

Пасажырапаток за год

484,6 млн (2016)[1]

Схема ліній

mini

Кі́еўскі метрапалітэ́н (укр. Київський метрополітен) — адзін з відаў грамадскага транспарту украінскай сталіцы, выдатны архітэктурны твор, пабудаваны як адзіны манументальны комплекс пад зямлёй і на паверхні.

Кіеўскі метрапалітэн з'яўляецца шматпрофільнае прыдпрыемства, сучасны складаны інжэнерны комплекс. У яго складзе 11 эксплатацыйных службаў, 3 электрадэпо, вагонарамонтны завод, дырэкцыя будаўніцтва метрапалітэна.

Станцыя Арсенальная Святошынска-Броварскай лініі з'яўляецца самай глыбока ў свеце (ад паверхні зямлі да платформы 105,5 метраў).

У савецкі час метрапалітэн насіў імя У.І. Леніна[2][3], але сёння ля метро не пазначына. У 1981 годзе ўзнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга[2].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

У складзе СССР[правіць | правіць зыходнік]

Будаўніцтва пачалася ў  1949 годзе[4]. У першую чаргу будаўніцтва ўвайшлі станцыі Вакзальная, Універсітэт, Хрэшчатык, Арсенальная, Дняпро[5]. Адкрыццё адбылося 6 лістапада 1960 года. Участак першай лініі складаў 5,2 км, станцыямі ад Вакзальнай да Дняпра[6]. Лінія абслугоўвалася трохвагоннымі цягнікамі з вагонамі тыпу Д вырабніцтва Мыцішчынскага машынабудаўнічага завода. Часовае дэпо было ля станцыі Дняпро.

Другая пускавая чарга была адчынена ў 1963 годзе, якая складала две станцыі - Палітэхнічны інстытут і Завод «Бальшавік».

У 1965 годзе адкрыццё новых трох станцый Гідрапарк, Левабярэжная і Дарніца, з імі Мост Метро, Русанаўскі мост і дэпо Дарніца. Акрамя таго, на станцыі Хрэшчатык адчынілі выхад да вуліцы Інстытуцкай, які пачалі будаваць у 1960 годзе. У тым жа годзе пачаліся пастаўкі новых вагонаў тыпу Е[7].

У 1968 метро зноў павялічылася - адчынена станцыя Камсамольская з абаротным тупіком ў якім быў першы пункт тэхнічнага абслугавання цягнікоў.

У 1971 годзе запушчаныя ў экспатацыю тры станцыі - Кастрычніцкая, Ніўкі, Святошына. Пачатак будаўніцтва Курэнёўска-Чырвонаармейскай лініі[8].

З 1972 года ўсе цягнікі сталі пяцівагонныя.

У 19731974 гадах Кіеўскае метро пачало атрымліваць вагоны тыпу Ема-502\ЕМ-501[7].

У 1976 годзе адрыццё другой лініі, якая складалася з трох станцый - Плошча Калініна, Паштовая плошча, Чырвоная плошча, з перасадачным вулом Плошча Калініна - Хрэшчатык.

Нягледзячы на тое, што 5 снежня 1979 года была адчынена станцыя Піянерская за якую быў перанесяны пункт тэхнічнага абслугавання, аснаўное будаўніцтва працягвалася на другой лініі: 19 снежня 1980 года пачалі працу тры новая станцыі на поўначы лініі - Тараса Шаўчэнка, Пэтрыўка, Праспект Карнейчука. У пачатку 1981 года адчыніліся станцыі Плошча Льва Талстога і Рэспубліканскі стадыён на поўдне лініі. Пачатак будаўніцтва трэццяй лініі. 6 лістапада 1982 года працуюць Мінская і Герояў Дняпра самыя паўночныя станцыі другой лініі.

30 снежня 1984 пачынаюць свою працу станцыі Чырвонаармейская і Дзяржынская.

6 лістапада 1987 года спецыяльна для злучэння першай лініі з трэццяй, між станцыямі Хрэшчатык і Універсітэт пабудавана станцыя Ленінская.

19 сакавіка 1988 годзе за станцыяй Герояў Дняпра адчынена новае дэпо Абалонь якое пачало абслугоўваць Курэнёўска-Чырвонаармейскаю лінію

31 снежня 1989 года пачала працу Сырэцка-Пячэрская лінія, даўжынёй 2,1 км, якая складалась са станцый - Залатыя Вароты, Палац Спорту і Мечнікава, першыя две перасадкавыя, але да 30 красавіка 1990 года выхад са станцыі Залатыя Вароты быў толькі праз станцыю Ленінская і толькі 1 мая 1990 года станцыі Залатыя Вароты з'явіўся свой асабісты выхад да вуліцы Уладзімірскай.

У часы незалежнасці[правіць | правіць зыходнік]

Не гледзячы на цяжкія эканамічныя ўмовы пасля распаду СССР, будаўніцтва метро ішло хуткімі тэмпамі. Так 31 снежня 1991 года пабудаваны станцыі Пячэрская, Дружбы Народаў, Выдубічы, але прыступілі к працы толькі апошнія две, станцыя Пячэрская была закарсевіравана[9].

30 снежня 1992 пабудаваны станцыі Славутыч і Асакаркі, разам са станцыямі адкрылі і Паўднёвы мост. Між станцыяй Выдубічы і мастом зрабілі зачын для станцыі Тэлечка.

28 снежня 1994 года уведзяны ў эксплуатацыю станцыі Пазнякі і Харкаўская.

30 снежня 1996 года трэцця лінія пашырылася станцыямі з іншага боку, гэта былі станцыі Львоўская брама і Лук'янаўская, але станцыя Львоўская брама так і не пачала працавать праз недахоп грошаў і адзінай ідэі будаўніцтва выхада да Львоўская плошчы[10]. Акрамя таго, у тым жа годзе у дэпо Абалонь пачалі пастаўляць вагоны апошняй мадэфікацыі  81-717.5М/714.5М.

27 снежня 1997 года адрыццё станцыі доўгобуда - Пячэрская.

30 сакавіка 2000 года адчыніла дзверы станцыя Дарагажычы, разам з ёй была пабудавана і станцыя Герцэна, але яна і сёння не працуе.

Пачатак XXI стагоддзя[правіць | правіць зыходнік]

24 мая 2003 года першая лінія падоўжылася на захадным накірунку на две станцыі: Жытомірская і Акадэмгарадок.

У 2004 годзе Сырэцка-Пячэрская лінія пашырылася станцыяй Сырэц, а праз год станцыяй Барыспальская, а ў 2006 годзе між станцыямі Барыспальская і Харкаўская была уведзена ў эксплуатацыю станцыя Вырліца.

23 жніўня 2007 года на Сырэцка-Пячэрскай лініі адчынена дэпо Харкаўская, якое знаходзіцца ў лесе за станцыяй Чырвоны Хутар, якая пачала будавацца ў 2005 годзе, а пачала працу толькі ў мае 2008 года. На сённяшні дзень з'яўляецца канцавой ў Барыспальскім накірунку.

У 2010 годзе Кіеўскі метрапалітэн святкаваў сваё 50-годдзе і на прыканцы года адчнілі дзеры тры новыя станцыі другой лініі на паўднёва-захадным накірунку, гэта станцыі Дэміеўская, Галасіеўская, Васількоўская і роўна праз год адчынілі юбілейную 50 станцыю - Выставачны Цэнтар[11].

25 кастрычніка 2012 адбылося адкрыццё станцыі Іпадром.

6 Лістапада 2013 года адкрыццё станцыі Тэрэмкі[12].

Перайменаванне станцый[правіць | правіць зыходнік]

Кіеўскі метрапалітэн сёння[правіць | правіць зыходнік]

Курэнёўска-Чырвонаармейская лінія
ЦЧ-2 «Абалонь»
Герояў Дняпра
Мінская
Абалонь
Пэтрыўка  +чыг
Тараса Шаўчэнкі 
Кантрактовая Плошча +аўт
Паштовая плошча +рв
Плошча Незалежнасці 
Службовая галіна да Хрэшчатыка
Службовая галіна да Клоўскай
Плошча Льва Талстога 
Алімпійская
Палац «Украіна»
Лыбідская
Дэміеўская +аўв
Галасіеўская
Васількоўская
Выставачны Цэнтр
Іпадром +аўт
Тэрэмкы
Аўтавакзал «Тэрэмкы»
Вуліца Крэйсера «Аўрора»
Адэская
ЦЧ «Тэрэмкы»
Святошынска-Броварская лінія
ЦЧ «Навабелічы»
Навабелічы  +чыг
Акадэмгарадок
Жытомірская
Святошын  +чыг
Ніўкі
Гаванскі шляхаправод
Берасцейская  +чыг
Шуляўская
Політэхнічны інстытут
Вакзальная    +чыг   +чыг 
Універсітэт
Тэатральная 
Хрэшчатык 
Службовая галінка да Плошча Незалежнасці
Службовая галінка да Клоўскай
Арсенальная
Дняпро
Мост Метро праз р. Дняпро
Гідрапарк
Русанаўскі мост
Левабярэжная    +чыг
Шляхаправод над чыгункай
ЦЧ-1 «Дарныця»
Дарныця
Чарнігаўская
Лясная
Сырэцка-Пячэрская лінія
Сінеазёрная
Вінаградар
ЦЧ «Вінаградар»
Мастыцкая
Сырэц  +чыг
Дарагажычы
Герцэна
Службовая галіна (праект) да Глыбочыцкая
Лук'янаўская  
Львоўская Брама
Залатыя Вароты 






Палац Спорту 
Службовая галінка да Плошча Незалежнасці
Клоўская
Пячэрская
Дружбы Народаў
Выдубічы  +чыг   +чыг  +аў
Тэлічка
Паўднёвы мост праз р. Дняпро
Славутыч
Асакаркі
Пазнякі 
Харкаўская
Вырліца
Барыспальская
ЦЧ-3 «Харкаўскае»
Чырвоны хутар
Прамысловая
Гарбунова
Дарніцкі вакзал  +чыг
Ленінградская плошча
Браварскі праспект   

Станам на 2016 год у Кіеўскім метрапалітэне 3 дзеючыя лініі, эксплуатацыйная даўжыня якіх прыблізна 67,4 км. Да паслуг пасажыраў — 52 станцыі, з трыма падземнымі перасадачнымі вузламі ў цэнтры горада. Лініі метрапалітэна праходзяць праз усе 10 раёнаў Кіева.

Агульны парк дэпо — 814 вагона.

Пасажыраў метрапалітэна абслугоўваюць 122 эскалатараў, якія дзейнічаюць на 25 станцыях. Энергетычная сістэма падземкі ўключае разгалінаваную кабельную сетку, 52 тока-паніжальныя падстанцыі, 2 токавыя падстанцыі, 14 трансфарматарныя падстанцыі. Кіраванне імі ажыццяўляецца з аўтаматызаваных дыспетчарскіх пунктаў.

Перспектывы[правіць | правіць зыходнік]

Па генеральнаму плану Кіева да 2025 года[13], разпрацоўванага ў 2011 гаду, плануецца будаўніцтва новай галіны метро з жылога масіва Траешчына да аэрапорта Кіеў, Сырэцка-Пячэрскую лінію працягнуць да жылога масіва Вінаградар. Акрамя таго прадугледжана будаўніцтва Курэнёўска-Чырвонаармейскай лініі за станцыю Тэрэмкі.

У Сеціве[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. За мінулы год сталічная падземка перавезла амаль 485 000 000 пасажыраў
  2. 2,0 2,1 http://geo.ladimir.kiev.ua/pq/dic/g--K/a--METROPOLITEN_IMENI_V._I._LENINA
  3. https://archive.is/20120726214742/tf1.mosfont.ru/photo/02/64/08/264083.jpg
  4. http://www.metropoliten.kiev.ua/hist.php?lang=1
  5. http://www.metro.kiev.ua/?q=node/110
  6. http://kievpress.livejournal.com/8570.html
  7. 7,0 7,1 http://www.nuclear-attack.com/139.php
  8. http://81412.livejournal.com/1962.html
  9. http://www.metro.kiev.ua/?q=node/184
  10. http://www.metro.kiev.ua/?q=node/371
  11. http://kiev.pravda.com.ua/news/4e8182808e3fc/
  12. http://kiev.unian.ua/849266-u-kievi-vidkrito-novu-stantsiyu-metro-teremki.html
  13. https://archive.is/20120715073946/kievgenplan.grad.gov.ua/images/17_Reyka_osnovn1X1-A3_100_000.jpg


Лініі Кіеўскага метрапалітэна
.1.  Святошынска-Броварская  .2.  Курэніўска-Чэрванаармійская  .3.  Сырэцка-Пячэрская  .4.  Падольска-Вігураўская  .5.  Левабярэжная  .6.  Вышгарадска-Дарніцкая