Валожынскі раён

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Валожынскі раён
Герб
Coat of Arms of Vałožyn, Belarus.png
Краіна

Беларусь

Уваходзіць у

Мінская вобласць

Адміністрацыйны цэнтр

Валожын

Афіцыйныя мовы

Родная мова: беларуская 90,66 %, руская 8,1 %
Размаўляюць дома: беларуская 80,51 %, руская 16,39 %[1]

Насельніцтва (2009)

37 543 чал,[1] (12-е месца)

Шчыльнасць

19,56 чал./км² (16-е месца)

Нацыянальны склад

беларусы — 88,14 %,
палякі — 7,41 %,
рускія — 3,19 %,
іншыя — 1,26 %[1]

Плошча

1 916.78[2] км²
(10-е месца)

Вышыня
над узроўнем мора
 • Найвышэйшы пункт



 334,6 м

Валожынскі раён на карце

Часавы пояс

UTC+2

Афіцыйны сайт
Commons-logo.svg Валожынскі раён на Вікісховішчы
Каардынаты: 54°04′ пн. ш. 26°31′ у. д. / 54.066667° пн. ш. 26.516667° у. д. (G) (O) (Я)

Валожынскі раёнадміністрацыйная адзінка ў складзе Мінскай вобласці.

Утвораны 15.1.1940 як раён у складзе Баранавіцкай вобласці, з 20.9.1944 – у складзе Маладзечанскай вобласці, з 20.1.1960 – у складзе Мінскай вобласці. 25.12.1962 – Валожынскі раён ліквідаваны, яго тэрыторыі перададзеныя ў Маладзечанскі і Стаўбцоўскі раёны, у студзені 1965 – раён адноўлены.

У 2013 годзе скасаваныя 6 сельсаветаў [3] . Цяпер у раёне налічваецца 7 сельсаветаў.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Знаходзіцца на захадзе Мінскай вобласці, гранічыць з Маладзечанскім, Мінскім, Дзяржынскім і Стаўбцоўскім раёнамі Мінскай вобласці, на захадзе і паўночным захадзе з Іўеўскім, Ашмянскім і Смаргонскім раёнамі Гродзенскай вобласці.

Клімат умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −6,7 °C, ліпеня 17,5 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў 659 мм. Вегетацыйны перыяд 187 дзён.

Паверхня хвалістая. На ўсходзе раёна размяшчаецца Мінскае ўзвышша, на поўначы — адгор'і Ашмянскага ўзвышша, на паўднёвым захадзе — Нёманская нізіна. Пераважаюць вышыні 150—250 м, максімальная адзнака — 335 м (гара Маяк каля в. Шапавалы).

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі