Нікель
Выгляд
| Вонкавы выгляд простага рэчыва | |
|---|---|
|
|
|
| Уласцівасці атама | |
| Атамны нумар | 28 |
| Сімвал | Ni |
| Група, перыяд, блок | 10, 4, d |
| Тып элемента | Пераходныя металы |
| Атамная маса | 58,6934 ± 0,0004 а. а. м. (г/моль) |
| Электраадмоўнасць | 1,91 |
| Ступені акіслення | −1, +1, +2, +3, +4 |
| Тэрмадынамічныя ўласцівасці простага рэчыва | |
| Шчыльнасць | 8,9 г/см³ (293,15 K (20 °C)) |
Ні́кель[1] (хімічны сімвал — Ni, ад лац.: Niccolum) — хімічны элемент VIII групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 28. Серабрыста-белы метал з жаўтаватым адценнем.
Прыродныя крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]Па знаходжанні ў зямной кары займае 25-е месца сярод элементаў. Важнейшыя мінералы — нікелін, мілерыт, герсдарфіт, бунзеніт. Асноўныя радовішчы — у Расіі, Канадзе, Новай Каледоніі, Аўстраліі, Кубе, Інданезіі, Казахстане, Турцыі. Нікелевыя руды лічацца прамысловымі пры ўтрыманні ўжо нават 0,3 % Ni.
Прымяненне
[правіць | правіць зыходнік]Да 80 % здабытага нікелю ідзе на нікелевыя сплавы. Каля 10 % — выраб каталізатараў для многіх рэакцый. Антыкаразійнае пакрыццё (нікеліраванне).
Зноскі
[правіць | правіць зыходнік]Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Камароў У. С. Ні́кель // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 11. — С. 340. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0188-5 (т. 11).
- Ни́кель / Грибовская И. Ф. // Т. 17. Моршин — Никиш. — М. : Советская энциклопедия, 1974. — С. 610—612. — (Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров; 1969—1978). (руск.)

