Субрахманьян Чандрасекар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Субрахманьян Чандрасекар
там.: சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர
Дата нараджэння 19 кастрычніка 1910(1910-10-19)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 21 жніўня 1995(1995-08-21)[1][2][…] (84 гады)
Месца смерці
Грамадзянства
Род дзейнасці матэматык, фізік, астраном
Навуковая сфера астрафізіка
Месца працы
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Ральф Фаўлер
Узнагароды і прэміі Nobel prize medal.svg Нобелеўская прэмія па фізіцы (1983)
Подпіс Подпіс
Commons-logo.svg Субрахманьян Чандрасекар на Вікісховішчы

Субрахманьян Чандрасекар (Subrahmanyan Chandrasekhar; 19 кастрычніка 1910, г. Лахор, Індыя, цяпер у Пакістане — 21 жніўня 1995) — амерыканскі астрафізік-тэарэтык. Член Каралеўскага астранамічнага таварыства (1933), Лонданскага каралеўскага таварыства (1944), Нацыянальнай АН ЗША (1955).

Скончыў Мадраскі ўніверсітэт (1930) і Кембрыджскі ўніверсітэт (1933). 3 1936 у ЗША. 3 1937 ў Чыкагскім універсітэце (у 1937—64 у Ёркскай абсерваторыі).

Навуковыя працы па ўнутранай будове і дынаміцы зорак, радыяцыйным пераносе, гідрадынамічнай і гідрамагнітнай устойлівасці, агульнай тэорыі адноснасці. Даказаў існаванне гранічнай масы для белых карлікаў (1931), пасля перавышэння якой пачынаецца гравітацыйны калапс. Распрацаваў тэорыю зорак з ізатэрмічным ядром (тэорыя Чандрасекара — Шонберга, 1942). Даследаваў мвханізмы пераносу і рассеяння выпрамянення ў планетных атмасферах (тэорыя Козырава — Чандрасекара, 1934; эфект Собалева — Чандрасекара, 1946).

Нобелеўская прэмія па фізіцы 1983 (з У. А. Фаўлерам). Нацыянальны навуковы медаль ЗША (1966). Яго імем названы малая планета і касмічная рэнтгенаўская абсерваторыя «Чандра», запушчаная НАСА у 1999.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 MacTutor History of Mathematics archive Праверана 22 жніўня 2017.
  3. 3,0 3,1 Subrahmanyan Chandrasekhar // SNAC Праверана 9 кастрычніка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Касцюковіч М. Чандрасекар // БЭ ў 18 т. Т. 17. Мн., 2003. С. 215.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]