Гісторыя Францыі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Гісторыя Францыі
Партал Францыя
Armoiries république française.svg

Дагістарычная Францыя

Антычнасць
Рымская Галія (220 да н.э.481)

Сярэдневяковая Францыя
Дынастыі:
Меравінгі (481751)
Каралінгі (751987)
Капетынгі (9871328)
Валуа (13281589)
Бурбоны (15891792, 18141848)

Дарэвалюцыйная Францыя
Саслоўная манархія ў Францыі (13021614)
Французскі абсалютызм (16431789)

Сучасная Францыя
Французская рэвалюцыя (17891799)
Першая рэспубліка (17921804)
Першая імперыя (18041814)
Рэстаўрацыя Бурбонаў (18141830)
Ліпеньская манархія (18301848)
Другая рэспубліка (18481852)
Другая імперыя (18521870)
Трэцяя рэспубліка (18701940)
Парыжская камуна (1871)
Рэжым Вішы (19401944)
Часовы ўрад (19441946)
Чацвёртая рэспубліка (19461958)
Пятая рэспубліка1958)

Заходня-Франкскае каралеўства[правіць | правіць зыходнік]

Гісторыя Францыі як незалежнай і самастойнай дзяржавы пачынаецца ў 843 годзе з падзелу Імперыі Франкаў па Вердэнскаму пагадненню. Сыны каралінгскага імператара Людовіка I Набожнага (814840) падзялілі імперыю на заходнюю, сярэднюю і ўсходнюю часткі. Першым каралём Заходне-Франкскага каралеўства, фундамент якога быў пакладзены ўжо ў ранейшых частках імперыі — Нейстрыі і Аўстразіі, стаў Карл II Лысы (843877); гэты момант лічыцца пачаткам гісторыі сённяшняй Францыі, пры гэтым некаторыя французскія крыніцы і даследчыкі пачынаюць першыя старонкі сваёй гісторыі са значна ранейшых часоў — часу кіравання караля Хлодвіга I і нават караля Фарамонда.

Таксама як і ва Усходне-Франкскім каралеўстве, пачынаюць утварацца новыя вялікія тэрыторыі: герцагствы Франіцыя, Аквітанія, Гасконь, Брэтань і Нармандыя, графствы Шампань, Тулуза, Барселона і Фландрыя, а таксама маркграфства Готыя. Гістарычна ўсе тры франкскія імперыі былі выбарчымі манархіямі; але згодна існаваўшай практыцы каранавання сыноў манархаў яшчэ пры жыцці бацькоў і дзяліць з імі ўладу, — дынастычнае паходжанне займала ва Усходнім і Заходнім Франкскіх каралеўствах дамінантнае месца.

Эпоха абсалютызму[правіць | правіць зыходнік]

Вялікая французская рэвалюцыя[правіць | правіць зыходнік]

Штурм Бастыліі - 14 ліпеня 1789

Вялікая французская буржуазная рэвалюцыя пачалася штурмам Бастыліі 14 ліпеня 1789 года (сёння гэты дзень з'яўляецца нацыянальным святам Францыі). Рэвалюцыянеры імкнуліся пакласці канец абсалютызму, які пры Людовіку XIV дасягнуў свайго найвышэйшага росквіту. 3 верасня 1791 года была абвешчана новая канстытуцыя, па якой Францыя набывала статус канстытуцыйнай манархіі.

Першая Рэспубліка[правіць | правіць зыходнік]

Другая Рэспубліка[правіць | правіць зыходнік]

Трэцяя Рэспубліка[правіць | правіць зыходнік]

Чацвёртая Рэспубліка[правіць | правіць зыходнік]

Пятая Рэспубліка[правіць | правіць зыходнік]

13 мая 1958 г. у Алжыры адбыўся мяцеж ваенных на чале з генералам Жакам Масю, якія патрабавалі перадачы ўлады дэ Голю. 1 чэрвеня 1958 г. дэ Голь сфармаваў новы ўрад. У тым жа годзе на рэферэндуме была прынята канстытуцыя Пятай Рэспублікі, якая пашырала правы выканаўчай улады. Прэзідэнтам быў абраны Шарль дэ Голь.

Да 1960 у становішчы распаду каланіяльнай сістэмы атрымала незалежнасць большая частка французскіх калоній у Афрыцы. Пасля здабыцця Алжырам незалежнасці пасля Эвіанскіх пагадненняў 1962г. прафранцузскім алжырцам дазволілі перасяліцца ў Францыю, дзе яны склалі імкліва растучую мусульманскую меншасць.

Масавыя хваляванні моладзі і студэнтаў ў 1968 годзе, выкліканыя абвастрэннем эканамічных і сацыяльных супярэчнасцяў, а таксама ўсеагульная забастоўка прывялі да вострага дзяржаўнаму крызісу. У 1969 Шарль дэ Голь быў вымушаны сысці ў адстаўку.

Другім прэзідэнтам Пятай рэспублікі быў у 1969 абраны Жорж Пампіду, які ў 1962-1968 займаў пасаду прэм'ер-міністра.

У 1974 яго смяніў Валеры Жыскар д'Эстэн.

З 1981 па 1995 прэзідэнтам Францыі быў Франсуа Мітэран, пры якім пачаўся доўгачасовы эканамічны ўздым.

З 1995 па 2007 — прэзідэнт Жак Шырак. 24 верасня 2000 па яго ініцыятыве ў Францыі быў праведзены рэферэндум аб скарачэнні тэрміну паўнамоцтваў прэзідэнта з сямі да пяці гадоў. 73% ад колькасці галасаваўшых выказаліся за абмежаванне тэрміну паўнамоцтваў прэзідэнта пяццю гадамі, і новы закон аб тэрмінах паўнамоцтваў прэзідэнта ўступіў у сілу.

У 2007 прэзідэнтам быў абраны Нікаля Сарказі (пры беспрэцэдэнтна высокай яўцы выбаршчыкаў 85%). Францыя - адзін з лідэраў Еўрапейскага саюза, працэсу агульнаеўрапейскай інтэграцыі, але ў траўні 2005 на рэферэндуме па Еўрапейскай канстытуцыі 54,8% французаў прагаласавала супраць яе прыняцця.

6 мая 2012 ў выніку другога тура прэзідэнцкіх выбараў 24-м прэзідэнтам Францыі быў абраны Франсуа Аланд.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]