Перайсці да зместу

Сігізмунд I Люксембургскі

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
(Пасля перасылкі з Жыгімонт Люксембургскі)
Сігізмунд I Люксембургскі
лац.: Sigismundus
венг.: Zsigmond
чэшск.: Zikmund
ням.: Siegmund
імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі
1433 — 1437
Папярэднік Карл IV Люксембургскі
Пераемнік Фрыдрых III Габсбург
курфюрст
1378 — 1388
Пераемнік Ёст
курфюрст
1411 — 1415
кароль Венгрыі
сакавік 1387 — 9 снежня 1437
Папярэднік Карл III, кароль Неапаля
Пераемнік Альбрэхт II
13-ы кароль Чэхіі
1419 — 1437
Папярэднік Вацлаў IV
Пераемнік Альбрэхт II
Рымскі кароль
1411 — 1437
Папярэднік Ёст
Пераемнік Альбрэхт II
герцаг Люксембурга[d]
1419 — 1437

Нараджэнне 14 лютага 1368[1][2]
Смерць 9 снежня 1437[3] (69 гадоў)
Месца пахавання
Род Люксембургі
Бацька Карл IV Люксембургскі
Маці Лізавета Памяранская
Жонка Марыя, каралева Венгрыі[5] і Барбара Цылі[5]
Дзеці Лізавета Люксембургская[d] і Безыменны[d][6]
Грамадзянства
Веравызнанне Каталіцкая Царква
Узнагароды
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах

Сігізмунд I Люксембургскі (14 лютага 1368[1][2], Прага[1][2]9 снежня 1437[3], Знойма[4]) — кароль венгерскі (1387—1437), імператар свяшчэннарымскі (1410—1347), кароль чэшскі (1419—1421, 1436—1437). Апошні з дынастыі Люксембургаў.

Сын свяшчэннарымскага імператара Карла IV.

У 1387 годзе праз шлюб з дачкой венгерскага караля Лаяша Вялікага стаў венгерскі каралём. Узначаліў крыжовы паход аб’яднаных еўрапейскіх войск супраць асманаў, разбіты султанам Баязідам I.

Адзін з ініцыятараў і актыўных удзельнікаў Канстанцкага сабора (1414—1418), санкцыянаваў пакаранне смерцю Яна Гуса, якому раней даў ахоўную грамату.

Пасля смерці брата Вацлава IV у 1419 годзе, атрымаў у спадчыну чэшскі сталец, арганізаваў крыжовыя паходы супраць чэшскіх гусітаў. У 1421 годзе пазбаўлены чэшскага стальца сеймам у Чаславе, у 1436 годзе зноў абвешчаны чэшскім каралём сеймам у Іглаве.

Пераемнікам на чэшскім стальцы прызначыў аўстрыйскага герцага Альбрэхта. Агульнае абурэнне чэхаў палітыкай Сігізмунда вымусіла яго збегчы. Памёр дарогай з Чэхіі ў Венгрыю.

  1. а б в г Wencker J. Collecta archivi et cancellariӕ juraСтрасбур: Johann Reinhold I. Dulssecker, 1715. — С. 126.
  2. а б в г Knott R. Ein Beitrag zur Geschichte der Beziehungen der Luxemburger in Böhmen zu den Gonzaga in Mantua // Mittheilungen des Vereins für Geschichte der Deutschen in Böhmen — 1901. — Т. 39, вып. 3. — С. 273–274.
  3. а б Národní autority České republiky Праверана 27 жніўня 2020.
  4. а б Národní autority České republiky Праверана 23 лістапада 2019.
  5. а б (unspecified title) Праверана 7 жніўня 2020.
  6. http://mek.oszk.hu/05700/05724/html/#575
Імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі (да Атона I — «рымскія імператары») (800—1806)
800 814 840 843 855 875 877 881 887 891
   Карл I Людовік I  —  Лотар I Людовік II Карл II  —  Карл III  —    
891 894 898 899 901 905 915 924 962 973 983
   Гвіда Ламберт Арнульф  —  Людовік III  —  Берэнгар I  —  Атон I Атон II   
983 996 1002 1014 1024 1027 1039 1046 1056 1084 1105 1111 1125 1133 1137 1155
    —  Атон III  —  Генрых II  —  Конрад II  —  Генрых III  —  Генрых IV  —  Генрых V  —  Лотар II  —    
1155 1190 1197 1209 1215 1220 1250 1312 1313 1328 1347 1355 1378 1410
   Фрыдрых I Генрых VI  —  Атон IV  —  Фрыдрых II  —  Генрых VII  —  Людовік IV  —  Карл IV  —    
1410 1437 1452 1493 1508 1519 1530 1556 1564 1576 1612 1619 1637
   Жыгімонт Фрыдрых III Максіміліян I Карл V Фердынанд I Максіміліян II Рудольф II Маціяс Фердынанд II   
1637 1657 1705 1711 1740 1742 1745 1765 1790 1792 1806
   Фердынанд III Леапольд I Іосіф I Карл VI  —  Карл VII Франц I Іосіф II Леапольд II Франц II   

Каралінгі — Саксонская дынастыя — Салічная дынастыя — Гогенштаўфены — Вітэльсбахі — Габсбургі