Міхал Ежы Мнішак

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Міхал Ежы Мнішак
Michał Jerzy Mniszech
Michał Jury Vandalin Mnišak. Міхал Юры Вандалін Мнішак (H. Füger, 1791).jpg
М. Е. Мнішак. Невядомы мастак, XVIII ст.
Herb Mniszech.PNG
Герб «Мнішак»
Вялікі каронны маршалак
1783 — 1793
Папярэднік: Станіслаў Любамірскі
Пераемнік: Фрыдэрык Юзаф Машынскі
Надворны маршалак літоўскі
1781 — 1783
Папярэднік: Уладзіслаў Гуроўскі
Пераемнік: Ігнацы Патоцкі
 
Дзейнасць: дыпламат, палітык
Нараджэнне: 1748(1748)
Смерць: 14 сакавіка 1806(1806-03-14)
Род: Мнішкі
Бацька: Ян Караль Мнішак
Маці: Кацярына з Замойскіх
Жонка: Пелагея Тэрэза з Патоцкіх
Уршуля з Замойскіх
Дзеці: ад 2-га шлюбу: Ізабела, Паўліна
 
Узнагароды:
Ордэн Белага арла
Ордэн Святога Станіслава
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага

Міхал Ежы Мнішак (1748 — 14 сакавіка 1806, Слонім) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Чашнік каронны (17771778), сакратар свецкі вялікі літоўскі (17781781), маршалак надворны літоўскі (17811783) і маршалак вялікі каронны (17831793).

Трымаў Люблінскае, Явораўскае, Слонімскае, Растоцкае і Прасяткоўскае староствы. Кавалер шэрагу ордэнаў: Святога Станіслава (1774) і Белага Арла (1778)[1], расійскіх Андрэя Першазванага і Аляксандра Неўскага (1781)[2].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

М. Е. Мнішак з дачкой

Прадстаўнік шляхецкага роду Мнішкаў гербу ўласнага, сын Яна Караля, падкаморага вялікага літоўскага, і Кацярыны з Замойскіх. Меў братоў Юзафа Яна і Станіслава Ежы.

Навучаўся ў Варшаве, Швейцарыі; вандраваў па краінах Еўропы.

Наблізіўся да караля і вялікага князя Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Падтрымліваў ідэі Асветніцтва, распрацаваў праект акадэміі навук і нацыянальнага музея. Быў сябрам Таварыства элементарных кнігаў, Адукацыйнай камісіі.

У 17801781 займаў пасаду сакратара дэпартамента замежных інтарэсаў Пастаяннай Рады, у 17821786 — старшыня дэпартаменту паліцыі. Выступаў супраць Канстытуцыі 3 мая 1791. Выступаў за правядзенне рэформаў у Рэчы Паспалітай з апорай на Расію, за далучэнне караля і вялікага князя да Таргавіцкай канфедэрацыі.

На Гарадзенскім сойме (1793) адмовіўся падпісаць акты аб падзеле Рэчы Паспалітай і пакінуў пасаду маршалка вялікага кароннага. Па адмаўленні С. А. Панятоўскага ад стальца ў Горадні суправаджаў яго ў Пецярбургу.

Першы раз ажаніўся з Пелагеяй Тэрэзай Патоцкай, другі — з Уршуляй Замойскай. У другім шлюбе меў дачок Ізабелу і Паўліну.

Зноскі

  1. Męclewska M. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008. — Warszawa: Zamek Królewski, 2008. S. 221.
  2. Бантыш-Каменский Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула. — М., 2005. С. 156.

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]