Вэлыкы Любінь

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Гарадскі пасёлак
Вялікі Любень
Великий Любінь
Сцяг Герб
Сцяг Герб
LubienWielkiPalac3.JPG
Краіна
Вобласць
Раён
Каардынаты
Першае згадванне
Плошча
33.45 км²
Вышыня цэнтра
275 м
Насельніцтва
4600 чалавек (2017)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+380-3231
Паштовы індэкс
81556; 81555
Аўтамабільны код
ВС
Вялікі Любень на карце Украіны ±
Вэлыкы Любінь (Украіна)
Вэлыкы Любінь
Вэлыкы Любінь (Львоўская вобласць)
Вэлыкы Любінь

Вялікі Любінь ці Вэлыкы Любінь[1] (укр.: Великий Любінь) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1964) у Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці, у 22 км на паўднёвы захад ад Львова. Курорт.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Упершыню згадкі пра Вялікі Любінь адносяцца да XIII ст. Мясцовасць называлі і Любінегорад, і Любінец, пазней — Любін, Любень. Курортнае мястэчка з'яўляецца амаль аднагодкам Львова.

Пачаткам Вялікага Любіня прынята лічыць згадкі ў летапісах Любінегорада, знішчанага ў 1241 г. галіцкім князем Данілам Раманавічам, які пазней ужо не адбудоўваўся. Пасля далучэння Чырвовай Русі да Польшчы навакольныя землі сталі ўласнасцю польскай кароны. Уладзіслаў Ягайла аддаў землі галіцкаму і рагатынскаму старасце Мікалаю Параве, які у пачатку XV ст. заснаваў тут вёску Любінь. У вёсцы быў пабудаваны замак, вакол якога насыпалі вал і вырылі глыбокі роў. Яшчэ і цяпер у мястэчку ёсць урочышча пад назвай Замчыска.

У Вялікім Любіне размешчаны бальнеялагічны і кардыялагічны курорт, санаторый. Асноўны лячэбны фактар — серавадародная вада, аналаг «Мацэсты» (выкарыстоўваюцца з XVI ст.) і мінералізаваная серавадародная тарфяная гразь. Дадзены курорт з'яўляецца адным з самых старых на тэрыторыі Еўропы. Яго серавадародныя воды былі апісаны яшчэ асабістым урачом караля Стэфана Баторыя, кракаўскім навукоўцам Войцэхам Ачком у трактаце (1578 г.), прысвечаным бальнеалагічнаму лячэнню.

У канцы XVI ст. тут была пабудавана прымітыўная лячэбніца. Стацыянарны санаторый функцыянуе з 1778 г.; у канцы XVIII стагоддзя ў Любіне лячыліся «прыезджыя госці». У 1798 г. львоўскі лекар К. Крачкевіч ў спецыяльнай брашуры апісаў лячэбныя крыніцы Любіня. Аднак курорт амаль не развіваўся, хворыя купаліся ў прымітыўных басейнах. Толькі ў канцы XIX ст. прыватныя ўладальнікі Любіня пачалі будаваць памяшканні для лячэння мінеральнымі ваннамі і тарфяной граззю, а таксама пансіянаты.

У мястэчку знаходзяцца таксама спірта-крухмальны камбінат, аддзяленне Украінскага навукова-даследчага інстытута рыбнай гаспадаркі і даследная станцыя рыбнай гаспадаркі.

Курорт[правіць | правіць зыходнік]

На курорце маецца 4 мінеральныя крыніцы, вада якіх адносіцца да сульфідных сульфатна-гідракарбанатных кальцыевых з мінералізацыяй ад 2,1 да 2,5 г/л і ўтрыманнем серавадароду ад 50 да 122 мг/л. Ваду выкарыстоўваюць для ваннаў і інгаляцый. Разам з водамі шырока ўжываюць тарфяную гразь, якая здабываецца з тарфянікаў у ваколіцах курорта. Гразь адрозніваецца высокімі тэрапеўтычнымі якасцямі, змяшчае значную колькасць серавадароду. Акрамя таго, ужываюць клімататэрапію, лячэбную фізкультуру, штучныя вуглякіслыя ванны, фізіятэрапеўтычныя працэдуры і інш.

На курорце ажыццяўляецца лячэнне пацыентаў з захворваннямі органаў кровазвароту, руху і апоры, перыферычнай нервовай сістэмы. Функцыянуюць прафсаюзны санаторый (на 660 месцаў), бальнеагразелячэбніца. У парку маецца басейн для купанняў, вакол яго абсталяваны пляцоўкі для клімататэрапіі. Арганізавана амбулаторна-курсовачнае лячэнне.

Зноскі