Жыдачыў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Населены пункт
Жыдачыў
Сцяг Герб
Сцяг Герб
Church of the martyrs of Boris and Hlib. Zhydachiv. Lviv region..JPG
Краіна
Вобласць
Раён
Каардынаты
Плошча
  • 13,44 км²
Вышыня цэнтра
261 ± 1 м
Насельніцтва
Часавы пояс
Афіцыйны сайт
Жыдачыў на карце Украіны ±
Жыдачыў (Украіна)
Жыдачыў
Жыдачыў (Львоўская вобласць)
Жыдачыў

Жыдачыў (укр.: Жида́чів) — горад раённага значэння ў Львоўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Жыдачыўскага раёна. Адзін з найстарадаўнейшых гарадоў Галічыны. Размешчаны на мяжы Падольскага ўзвышша і ўпадзіны Перадкарпацця, за 3 км ад упадзення ў Днестр ракі Стрый.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першае пісьмовае згадванне аб горадзе датуецца 1164 г., калі ён узгадваецца як Удзеч (або Зудзечаў). У далейшым у дакументах зафіксавана яшчэ каля 25 назваў горада. У 1393 г. горад атрымаў магдэбургскае права, якое садзейнічала яго эканамічнаму развіццю. Ён стаў адным з буйных гарадоў Галічыны, цэнтрам гандлю соллю. Акрамя таго, жыхары займаліся земляробствам і рамёствамі. Гэтыя заняткі адлюстраваны на гербе горада 1653 г. - белая саляная галава, нарог ад плуга, сэрцападобныя шчыт.

Каталіцкі прыход у горадзе быў утвораны ў 1301 г. У той час храм быў драўляным, яго атачалі могілкі. Вядома, што ў 1387 г. кароль Ягайла дараваў мясцоваму касцёлу сяло Рагозна. У 1415 г. брат караля, Свідрыгайла, які валодаў гэтым краем з 1403 г., упрыгожыў мясцовы храм. У 1602 г. было пачата будаўніцтва каменнага касцёла.

У 1676 г. кароль Ян Сабескі, рыхтуючыся да вайны з турэцкім войскам, стаяў лагерам каля Жыдачава. Баі доўжыліся амаль месяц, вырашальнай стала бітва 17 кастрычніка 1676 г. Кароль падпісаў з туркамі мірнае пагадненне, адабраў 12 тыс. чал. палонных, якіх гналі ў Турцыю, і адслужыў урачысты малебен з нагоды перамогі ў мясцовым касцёле.

Помнікі даўніны[правіць | правіць зыходнік]

У горадзе захаваліся рэшткі старажытнага гарадзішча і замка XII-XIV ст., ёсць цудатворны абраз Маці Божай - Жыдачыўская Аранта 1406 г.(знаходзіцца ва Уваскрасенскай царкве).

Адной з асноўных гістарычных славутасцяў з'яўляецца касцёл (з 1990—х гг. - зноў дзеючы), у якім у савецкі час спачатку быў аўтавакзал, а затым - краязнаўчы музей.

Захаваліся старыя панскія стайні, у якіх размешчаны навучальныя класы і гаражы мясцовага ПТВ.

Зноскі