Перайсці да зместу

Леў I (Папа Рымскі)

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі

Леў I
лац.: Leo PP. I
Леў I
45-ы папа
29 верасня 440 — 10 лістапада 461
Папярэднік Сікст III
Пераемнік Hilarius[d]

Дзейнасць пісьменнік, каталіцкі святар
Нараджэнне каля 390
Смерць 11 лістапада 461 ці 10 лістапада 461[1]
Пахаванне
  • Базіліка Святога Пятра[d]
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Свяціцель Леў I Вялікі (лац. Leo PP. I), (390 — 10 лістапада 461) — Папа Рымскі з 29 верасня 440 да 10 лістапада 461. Дні памяці — 18 лютага, 12 лістапада.

З ягонай згоды па просьбе рымскага імператара Маркіяна ў 451 годзе скліканы Халкідонскі сабор — чацвёрты Усяленскі сабор.

Паходзіў з Італіі, быў дэкрэтарам (памочнікам папы) пры папе Келесціне I. У 440 годзе абраны на Апостальскі Пасад.

Леў І быў прыхільнікам умацавання ролі епіскапа Рыма як духоўнага лідара ўсёй хрысціянскай Царквы. У сваіх пасланнях і казаннях ён абгрунтоўваў вучэнне пра першынство Рымскага Пасаду, спасылаючыся на апостала Пятра.

Асабліва вядомы сваёй роляй у тэалагічных спрэчках. Ягоны "Том Ільва" (лац. Tomus Leonis) — пасланне да Сабору ў Халкідоне (451 г.) — стала вызначальным у фармулёўцы хрысціянскага вучэння пра дзве прыроды Ісуса Хрыста (боскую і чалавечую).

Сустрэча з Атылай

[правіць | правіць зыходнік]

У 452 годзе папа Леў І асабіста сустракаўся з Атылай, правадыром гунаў, каля Мілана і пераканаў яго адмовіцца ад нападу на Рым. Гэтая падзея зрабіла вялікі ўнёсак у папулярнасць гэтага папы ў сярэднявеччы.

Папа Леў І лічыцца адным з буйнейшых тэолагаў ранняга хрысціянства. Ён пакінуў шмат казанняў і пасланняў. Быў кананізаваны.

Зноскі

  1. BeWeB Праверана 14 лютага 2021.