Горад Афіны
Горад
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
  Афіны
|
Афіны (грэч. грэч. Αθήνα) — сталіца Грэцыі, нома Атыка і намархіі (прэфектуры) Афін. Размяшчаецца ў Цэнтральнай Грэцыі, буйны эканамічны, культурны і адміністрацыйны цэнтр краіны. Тэрыторыя Афінскай агламерацыі — 412 000 кв.км. Гэтая тэрыторыя акружаная горамі: Эгалео (Αιγάλεω), Парніта (Πάρνηθα), Пендэлі (Πεντέλη) і Іміта (Υμηττό). Агульная колькасць насельніцтва складае 1/3 ад агульнай колькасці насельніцтва Грэцыі, паводле перапісу (2001) — 3361,806 тыс. чал. Такім чынам на 1 кв.км. прыпадае 8160 чал. Вышыня цэнтра горада над узроўнем мора — 20 м, але рэльеф тэрыторыі горада вельмі разнастайны, з раўнінамі і горамі. Лічыцца за адзін з найболей багатых у гістарычным плане гарадоў Еўропы, вядомы свету дзякуючы гістарычным помнікам, якія захоўваюцца тут на працягу некалькіх тысячагоддзяў. Гістарычным портам горада з’яўляецца Пірэй.
[правіць] Гісторыя
Афіны — старажытная сталіца Атыкі, галоўны цэнтр грэчаскай цывілізацыі. Паводле падання, горад быў заснаваны Кекропасам у 15 ст. да н.э., легендарным заснавальнікам яго магутнасці лічыцца Тэзей — адзій са славутых герояў міфалагічнага перыяду антычнай Грэцыі.
Назву горад атрымаў ад імя багіні Афіны (Мінервы) пасля яе спрэчкі з уладаром марэй — Пасейдонам. Першы цар Афін — Кекропас, які быў на палову чалавекам, на палову змяёй, павінен быў вырашыць, хто будзе заступнікам горада. Два бога: Афіна і Пасейдон павінны былі зрабіць падарунак Кекропу і той, хто зробіць лепшы падарунак, станавіўся заступнікам горада. Тады, перад Кекропасам, першым стукнуў сваім трызубцам Пасейдон, і зямлі нібы забіла крыніца. Пасля жа ўдару дзідай Афіны з зямлі вырасла аліўкавае дрэва. Кекропас быў уражаны падарункам Афіны і абраў яе ў якасці заступніцы горада. Нібыта з-за таго, што Кекропас не абраў Пасейдона ў Афінах стала бракаваць вады, недахоп адчуваецца і па гэты дзень. Пачаткова назва «Афіны» была ў множным ліку — Ἀθῆναι, толькі ў 19 ст. сталі яго сталі ўжываць у адзіночным ліку, што канчаткова замацазаваля ў 1970 з адмовай ад кафарэвуса, адзіночны лік — Ἀθῆνα — стаў афіцыйным.
У архаічную эпоху горадам кіравалі васілеўсы (цары), потым архонты, з канца 6 ст. да н.э. усталявалася рабаўладальніцкая дэмакратыя. Найбольшага росквіту Афіны дасягнулі ў так званы залаты век Перыкла (5 ст. да н.э.). У канцы 4 ст. да н.э. апылуліся пад уладай Македоніі, у 1 ст. да н.э. захоплены рымлянамі. Багатая культурная спадчына Старажытнай Грэцыі і яе сталіцы Афін пзслужыла асновай еўрапейскай культуры. Глыбокія язычніцкія традыцыі, высокі ўзровень навукі і адукаванасці ў Афінах не спрыялі хуткаму распаўсюджанню хрысціянства сярод гараджан, таму прапаведніцкая дзейнасць сярод афінян першых прапагандыстаў новай веры, у тым ліку апостала Паўла, асаблівага поспеху не мела.
[правіць] Гл. таксама
