Генрык Пантопідан

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Генрык Пантопідан
дацк.: Henrik Pontoppidan
Henrik Pontoppidan 1917.jpg
Фатаграфія 1917 года
Дата нараджэння:

24 ліпеня 1857(1857-07-24)
Месца нараджэння:

Фрэдэрысія, Данія
Дата смерці:

21 жніўня 1943(1943-08-21) (86 гадоў)
Месца смерці:

Шарлотэнлунд (каля Капенгагена), Данія
Жанр:

проза
Прэміі:

Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па літаратуры (1917)

Генрык Пантопідан[1] (дацк.: Henrik Pontoppidan; 24 ліпеня 1857 — 21 жніўня 1943) — дацкі пісьменнік-раманіст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1917) «за праўдзівае апісанне сучаснага жыцця Даніі».

Змест

Біяграфія [правіць]

Генрык Пантопідан нарадзіўся ў Фрэдэрысіі на Ютландскім паўвостраве ў шматдзетнай сям'і. Калі Генрыку было шэсць гадоў, бацькі пераехалі ў цэнтральную частку Ютландыі, у горад Рандэрс. Пасля заканчэння сярэдняй школы ён паступіў у Капенгагенскі політэхнічны інстытут. У 1879 годзе ён кінуў інстытут і стаў настаўнікам у сялянскай школе ва Фрэрслеве, якую адкрыў яго брат Мартэн. У 1880 годзе ён служыў у арміі, а ў 1881 годзе ён ажаніўся на Меце Мары Хансен, маладой сялянцы, з якой ён пазнаёміўся падчас выкладання, пасля ў іх было двое дзяцей.

У гэтым жа 1881 г. годзе адбыўся яго літаратурны дэбют - у штотыднёвіку «За мяжой і дома» («Udeog Hjemme») быў апублікаваны яго аповяд «Канец жыцця» («Et Endeligt»).

У 1892 годзе Пантопідан развёўся з першай жонкай і ажаніўся на Антуанэце Кофуд. Шлюб іх быў бяздзетным, яна памерла ў 1928 годзе.

Ён памёр 21 жніўня 1943.

Творчасць [правіць]

Вядомасць прынеслі аповесць «Сандынгскі прыход» і кніга апавяданняў «Вясковыя абразкі» (абедзве 1883), у якіх рэалістычна паказана жыццё тагачаснага дацкага сялянства. Палемізуючы з неарамантыкамі, стварыў раманы «Начная варта» (1894), «Найвышэйшая песня» (1896), трылогію «Запаветная зямля» (1891—95), дзе панарамна адлюстравана палітычнае і рэлігійнае жыццё краіны канца 19 ст. У шматпланавым эпічным рамане «Шчасліўчык Пер» (1898—1904) канфлікт паміж неардынарнай асобай і бяздушным навакольным светам, праблемы палітыкі, філасофіі, маралі, культуры. Песімістычнымі матывамі прасякнугы раман «Царства мёртвых» (1912—16). Змрочныя прадчуванні расчараванняў і катастроф уласцівы раману «Нябеснае царства чалавека» (1928). Аўтар аўтабіяграфічнай кнігі «Па дарозе да самога сябе» (1943).

Зноскі

  1. ↑ Напісанне імя і прозвішча Генрык Пантопідан у адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах. Т.12., Мн., 2001, С.51.

Літаратура [правіць]

  • Пантопідан // БЭ у 18 т. Т. 12. Мн., 2001.


Спасылкі [правіць]

Commons
У ВiкiСховішчы ёсць катэгорыя з тэмай:
 Генрык Пантопідан


Пісьменнік Гэта пачатак артыкула пра пісьменнікаў. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго.
Нобелеўская прэмія па літаратуры

Сюлі-Прудом (1901) • Тэадор Момзен (1902) • Б'ёрнсцернэ Б'ёрнсан (1903) • Фрэдэрык Містраль / Хасэ Эчэгерай-і-Эйсагірэ (1904) • Генрык Сянкевіч (1905) • Джазуэ Кардучы (1906) • Джозеф Рэдзьярд Кіплінг (1907) • Рудольф Крыстаф Эйкен (1908) • Сельма Лагерлёф (1909) • Паўль Хейзэ (1910) • Морыс Метэрлінк (1911) • Герхарт Гаўптман (1912) • Рабіндранат Тагор (1913) • Рамэн Ралан (1915) • Карл Густаў Вернер фон Хейдэнстам (1916) • Карл Адольф Г'елеруп / Генрык Пантопідан (1917) • Карл Шпітэлер (1919) • Кнут Гамсун (1920) • Анатоль Франс (1921) • Хасінта Бенавентэ-і-Марцінес (1922) • Уільям Батлер Ейтс (1923) • Уладзіслаў Рэймант (1924) • Джордж Бернард Шоу (1925) • Грацыя Дэледа (1926) • Анры Бергсон (1927) • Сігрыд Унсет (1928) • Томас Ман (1929) • Сінклер Льюіс (1930) • Эрык Аксель Карлфельт (1931) • Джон Галсуорсі (1932) • Іван Бунін (1933) • Луіджы Пірандэла (1934) • Юджын Гладстан О'Ніл (1936) • Ражэ Мартэн дзю Гар (1937) • Перл Бак (1938) • Франс Эміль Сіланпяя (1939) • Іаганес Вільгельм Енсен (1944) • Габрыела Містраль (1945) • Герман Гесэ (1946) • Андрэ Жыд (1947) • Томас Стэрнз Эліят (1948) • Уільям Фолкнер (1949) • Бертран Артур Уільям Расэл (1950) • Пер Лагерквіст (1951) • Франсуа Марыяк (1952) • Уінстан Чэрчыль (1953) • Эрнэст Хемінгуэй (1954) • Хальдаўр Кільян Лакснес (1955) • Хуан Рамон Хіменес (1956) • Альбер Камю (1957) • Барыс Пастарнак (1958) • Сальваторэ Квазімада (1959) • Сен-Жон Перс (1960) • Іва Андрыч (1961) • Джон Стэйнбек (1962) • Гіоргас Сеферыс (1963) • Жан-Поль Сартр (1964) • Міхаіл Шолахаў (1965) • Шмуэль Іосеф Агнон / Нэлі Закс (1966) • Мігель Анхель Астурыяс (1967) • Кавабата Ясунары (1968) • Семюэл Бекет (1969) • Аляксандр Салжаніцын (1970) • Пабла Неруда (1971) • Генрых Тэадор Бёль (1972) • Патрык Уайт (1973) • Эйвінд Юнсан / Хары Эдмунд Марцінсан (1974) • Эўджэніа Мантале (1975) Сол Белоў (1976) • Вісентэ Алейксандрэ (1977) • Ісаак Башэвіс Зінгер (1978) • Адысеяс Элітыс (1979) • Чэслаў Мілаш (1980) • Эліяс Канеці (1981) • Габрыэль Гарсія Маркес (1982) • Уільям Голдынг (1983) • Яраслаў Сейферт (1984) • Клод Сімон (1985) • Воле Шайінка (1986) • Іосіф Бродскі (1987) • Нагіб Махфуз (1988) • Каміла Хасэ Села (1989) • Актавіо Пас (1990) • Надзін Гордымер (1991) • Дэрэк Уолкат (1992) • Тоні Морысан (1993) • Кэндзабура Оэ (1994) • Шэймас Хіні (1995) • Віслава Шымборска (1996) • Дарыа Фо (1997) • Жазэ Сарамага (1998) • Гюнтэр Грас (1999) • Гаа Сінцянь (2000) • Відзьядхар Сураджпрасад Найпал (2001) • Імрэ Кертэс (2002) • Джон Максвел Кутзее (2003) • Эльфрыдэ Елінэк (2004) • Гаральд Пінтэр (2005) • Архан Памук (2006) • Дорыс Лесінг (2007) • Жан-Мары ле Клезіё (2008) • Герта Мюлер (2009) • Марыа Варгас Льёса (2010) • Тумас Транстромер (2011) • Мо Янь (2012)

 
Узята з "http://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Генрык_Пантопідан&oldid=1536536"