Сальваторэ Квазімада

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Сальваторэ Квазімада

Сальваторэ Квазімада[1] (італ.: Salvatore Quasimodo; 20 жніўня 190114 чэрвеня 1968) — італьянскі пісьменнік, паэт, перакладчык. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1959) «За лірычную паэзію, якая з класічнай жвавасцю выказвае трагічны досвед нашага часу».

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў Рымскім політэхнічным інстытуце. 3 1941 прафесар Міланскай кансерваторыі імя Дж. Вердзі.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

У 1930-я г. далучыўся да герметызму з яго матывамі тугі і адзіноты (зборнікі «Вада і зямля», 1930; «Патанулы габой», 1932; «Эрата і Апаліён», 1936; «Вершы», 1938). У перыяд антыфашысцкага Супраціўлення звярнуўся да сацыяльнай рэчаіснасці (зборнікі «I надышоў вечар», 1942; «Дзень за днём», 1947). У пасляваеннай творчасці пераважаюць грамадзянскія і патрыятычныя тэмы, вера ў народ (зборнікі «Жыццё не сон», 1949; «Фальшывая і сапраўдная зеляніна», 1954; «Непараўнальная зямля», 1958; «Даваць і мець», 1966). Аўтар зборнікаў публіцыстыкі, эсэ, перакладаў з грэчаскай мовы Сафокла, Эсхіла, Авідзія.

На беларускую мову асобныя творы Сальваторэ Квазімада пераклаў Язэп Семяжон.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Acque e terre (1930)
  • Oboe sommerso (1932)
  • Erato e Apòllìon (1938)
  • Poesie (1938)
  • Ed è subito sera (1942)
  • Con il piede straniero sopra il cuore (1946)
  • Giorno dopo giorno (1947)
  • La vita non è sogno (1949)
  • Il falso e vero verde (1954)
  • La terra impareggiabile (1958)
  • Il poeta e il politico e altri saggi (1960)
  • Dare e avere (1966)

Зноскі

  1. Поўнае напісанне імя і прозвішча Сальваторэ Квазімада ў адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах. Т.8., Мн., 1999, С.206.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Логіш С. Квазімада // БелЭн у 18 т. Т. 8. Мн., 1999.