Куба
З пляцоўкі Вікіпедыя.
| República de Cuba
Рэспубліка Куба |
||
| герб | сцяг | |
|---|---|---|
| [[image:|100px|center|герб]] | ||
|
дэвіз: "Patria o Muerte" |
||
| геаграфічнае месцазнаходжанне | ||
| дата ўтварэння | ||
| дзяржаўная мова: | Іспанская | |
| сталіца: | Гавана | |
| прадстаўнік дзяржавы: | ||
| кіраўнік дзяржавы: | ||
| плошча: | 110,861 км² | |
| насельніцтва: | 11,382,820 2006 | |
| шчыльнасць насельніцтва: | 102 жых./км² | |
| грашовая адзінка: | Кубінскі песа | |
| часавы пояс: | ||
| гімн: | "La Bayamesa" | |
| нумарныя знакі аўтамабіляў: | C | |
| дамен у Інтэрнеце: | .cu | |
| міжнародны тэлефонны код: | +53 | |
| карта | ||
КУБА — астраўная краіна ў паўночнай частцы Карыбскага мора.
Тэрыторыя краіны – 110,86 тыс. кв. км. Сталіца – Гавана (2,2 млн. чал.). Адміністрацыйна -- тэрытарыяльнае дзяленне – 14 правінцый і 169 муніцыпій, адна з якіх – Хувентуд – цэнтральнага падначалення. Насельніцтва – 11,23 млн. чал. (2004); гарадское – 75,7%; 73% -- белыя, 15% -- мулаты, 11% -- негры. Сярэдняя працягласць жыцця па афіцыйных дадзеных – 76 гадоў. Афіцыйная мова -- іспанская. Рэлігія – каталіцызм (65% насельніцтва каталікі), пратэстанцтва (меней 4,5%), афра-кубінскія культы; узрасла актыўнасць Рускай праваслаўнай царквы, у Гаване ўзводзіцца праваслаўны храм. Грашовая адзінка – песа = 100 сентава. Афіцыйны курс - 1 песа (г.зв. канвертуемы) = 1 дол. ЗША; камерцыйны - 1 дол. = 26 песа. Пры абменных аперацыях з наяўнымі доларамі спаганяецца падатак у памеры 10% (з 2004 наяўны зварот амерыканскай валюты на тэрыторыі краіны скасаваны).
Нацыянальныя святы: 1 студзеня - Дзень вызваленні (1959); 1 траўня - Міжнародны дзень працоўных; 26 ліпеня - Дзень нацыянальнага паўстання (1953); 10 кастрычніка - Дзень пачатку барацьбы за незалежнасць Кубы ад Іспаніі (1868); 25 снежня – Каляды (святкаванне адноўлена з 1997).
Куба - член ААН, Руху недалучэння (з верасня 2006 года Куба старшыня Руху недалучэння на наступныя 3 гады), Асацыяцыі карыбскіх дзяржаў, Лацінаамерыканскай эканамічнай сістэмы, Лацінаамерыканскай асацыяцыі інтэграцыі, з'яўляецца назіральнікам у Карыбскай супольнасці, удзельнічае ў Ібераамерыканскім форуме.
Змест |
[правіць] Дзяржаўны лад
Дзеючая канстытуцыя была ўхваленая ўсенародным рэферэндумам 15 лютага 1976 і ўступіла ў сілу 24 лютага 1976. У чэрвені 2002 у тэкст Канстытуцыі быў занесены шэраг паправак, якія замацавалі сацыялістычны выбар развіцця краіны і кіруючую ролю Кампартыі.
Вышэйшы орган дзяржаўнай улады – Нацыянальная асамблея народнай улады, якая складаецца з 609 дэпутатаў, абіраных на 5 гадоў. З ліку яе дэпутатаў фармуецца Дзяржаўны Савет (31 дэп.) – стала дзеючы орган, які прадстаўляе асамблею ў перапынку паміж сесіямі (праводзяцца два разы на год). Дзяржсавет падсправаздачны Нацыянальнай асамблеі. Нацыянальная асамблея прызначае членаў Савета Міністраў – вышэйшага выканаўчага і адміністрацыйнага органа.
У адпаведнасці з канстытуцыяй (арт. 101) у мірны час з мэтай кіравання краінай ва ўмовах падрыхтоўкі да вайны, вайны, усеагульнай мабілізацыі або надзвычайнага становішча на сталай аснове дзейнічае Савет нацыянальнай абароны пад кіраўніцтвам главы дзяржавы. У Савет уваходзяць, апроч старшыні, яшчэ 6 членаў – кіраўнікі Нацыянальнай асамблеі, Міністэрства Рэвалюцыйных узброеных сіл, МУС, МЗС, а таксама сакратар Выканкама Саўміна і Генпракурор.
У 2003 адбыліся выбары ў Нацыянальную асамблею чарговага, 6-га склікання. На яе першай сесіі главой дзяржавы – Старшынёй Дзяржаўнага Савета, Савета нацыянальнай абароны і Савета Міністраў – быў абраны шосты раз запар Фідэль Кастра Рус (находзіцца на гэтым пасту нязменна з 1976); старшынёй Нацыянальнай асамблеі – у трэці раз Рыкарда Аларкон дэ Кесада.
Мясцовыя органы дзяржаўнай улады - правінцыйныя і муніцыпальныя асамблеі, першыя з якіх абіраюцца дэлегатамі муніцыпальных асамблей, а другія – грамадзянамі, якія дасягнулі 16 гадоў. Тэрмін паўнамоцтваў дэлегатаў правінцыйных асамблей – 5 гадоў, муніцыпальных – 2,5 гады.
У судовую сістэму ўваходзяць выбарныя Вярхоўны народны суд, правінцыйныя і муніцыпальныя суды. На чале органаў пракуратуры Генеральны пракурор, абіраны Нацыянальнай асамблеяй, які, у сваю чаргу, прызначае пракурораў.
Палітычныя і грамадскія арганізацыі: Камуністычная партыя - 840 тыс. чал., Саюз маладых камуністаў - больш 456 тыс., Прафсаюзны цэнтр працоўных - каля 3,8 млн., Камітэты абароны рэвалюцыі – больш 8 млн., Федэрацыя кубінскіх жанчын - 3,6 млн.
[правіць] Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Куба падзяляецца на 14 правінцыяў, якія ў сваю чаргу падзяляюцца на 169 муніцыпальных раёнаў, і адзін спецыяльны муніцыпальны раён.
- спецыяльны муніцыпальны раён Ізла-дэ-ла-Хувентуд
- правіцыя Пінар-дэль-Рыё
- правіцыя Гавана
- горад горад Гавана
- правіцыя Матансас
- правіцыя С'енфуэгас
- правінцыя Вільля-Клара
- правінцыя Санкты-Спірытус
- правінцыя С'ега-дэ-Авіла
- правінцыя Камагуэй
- правінцыя Тунас
- правінцыя Гранма
- правінцыя Гальгін
- правінцыя Сант'яга-дэ-Куба
- правінцыя Гуантанама
[правіць] Сродкі масавай інфармацыі
Куба мае чатыры агульнанацыянальныя тэлеканалы – «Кубавісьён», «Тэле – Ребельдэ», «Эдукатыва», «Эдукатыва II», а таксама кабельным каналам «Кубавісьён інтэрнасіёналь». Маюцца 6 агульнанацыянальных, 56 правінцыйных і муніцыпальных радыёстанцый, вядзецца радыёвяшчанне на краіны Лацінскай Амерыкі. Выходзяць 3 цэнтральныя газеты – штодзённыя «Гранма» (орган Кампартыі) і «Хувентуд рэбельдэ» (газета Саюза маладых камуністаў) і штотыднёвая «Трабахадорэс» (орган Прафцэнтра працоўных), маецца шэраг іншых штотыднёвікаў.
[правіць] Эканоміка
Аб'ём знешняга гандлю ў 2006 па ацэнках склаў 12,5 млрд. дол. ЗША. Асноўныя гандлёвыя партнёры – Венесуэла, Канада, Кітай, Іспанія, Нідэрланды.
У краіне працягвае часткова дзейнічаць размеркавальна-карткавая сістэма. Застаюцца вострымі праблемы беспрацоўя (афіцыйная – 2,6 %, схаваная – каля 10% эканамічна актыўнага насельніцтва), забеспячэнні насельніцтва прадметамі першай неабходнасці.
Нягледзячы на шкоды, прычыненыя ў 2004 прыроднымі катаклізмамі, азначыліся прыкметы некаторага паляпшэння эканамічнай сітуацыі на востраве, што звязана з павелічэннем сусветных цэнаў на асноўныя тавары кубінскага экспарту і прыбыткаў ад турызму. Дадатная дынаміка працягвалася і ў 2006, рост ВУП у якім склаў 12,5% (2005 – 11,8%), а яго аб'ем перавысіў 38 млрд. дол. у сталых цэнах. ВУП на душу насельніцтва з улікам рэальнай пакупніцкай здольнасці склаў 3900 дол. Інфляцыя ў 2006 нахадзілася на ўзроўні 4%.
[правіць] Унутрыпалітычная сітуацыя
На Кубе захоўваецца сістэма, якая абапіраецца на адміністрацыйна-камандныя метады кіравання, партыйныя і сілавыя структуры. На V з'ездзе кампартыі (кастрычнік 1997) быў пацверджаны цяперашні курс – «забеспячэнне выжывання рэвалюцыі» і працяг будаўніцтва «сацыялізму з кубінскай спецыфікай».
Са другой паловы 2001 у краіне ідзе падрыхтоўка да VI з'езду Кампартыі. Адзначаецца больш актыўнае прызначэнне на кіруючыя пасады маладых кадраў.
У выніку пагаршэння стану здароўя 31 ліпеня 2006 Ф. Кастра звярнуўся да кубінскага народа з заявай аб тым, што часова перадае абавязкі і паўнамоцтвы Першага сакратара ЦК Кампартыі Кубы, а таксама Старшыні Дзяржаўнага Савета і Савета Міністраў свайму брату Раўлю Кастра, што прадугледжана кубінскім заканадаўствам. Працэс выздараўлення Ф. Кастра ідзе павольна і непроста. Тым не менш унутрыпалітычная сітуацыя ў краіне пакуль застаецца стабільнай. У студзені 2008 Фідэль Кастра зноў абраны дэпутатам Нацыянальнай асамблеі, але 19 лютага 2008 заявіў, што не пагадзіцца зноў заняць пасады Старшыні Дзяржсавета і Савета нацыянальнай абароны пры новым фарміраванні гэтых органаў улады.
[правіць] Знешняя палітыка
Стратэгічнай мэтай Гаваны застаецца нейтралізацыя лініі Вашынгтона на міжнародную ізаляцыю Кубы, пераадоленне эканамічнага эмбарга з боку ЗША і інтэграцыя ў сусветную гаспадарку праз развіццё супрацоўніцтва «па ўсіх азімутах». Прыкметных поспехаў кубінская дыпламатыя дабілася ў развіцці гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва са краінамі Еўрапейскага Саюза, Канадай, Кітаем, збліжэнні з дзяржавамі Лацінскай Амерыкі, першым чынам, Венесуэлай.
[правіць] Дачыненні з Беларуссю
Дыпламатычныя дачыненні ўрады ўстанавілі 16 красавіка 1992 года. У 2000 годзе на Кубу прыязджаў Аляксандр Лукашэнка[1].
- ↑ Аб 10-годдзі ўстанаўлення дыпламатычных адносін паміж Беларуссю і Кубай// Сайт Міністэрства замежных справаў Беларусі. 15 красавіка 2002
