Валентыніян I

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Флавій Валентыніян
лац.: Flavius Valentinianus
Флавій Валентыніян
Рымскі імператар
25 лютага 364 года — 17 лістапада 375 года
Суправіцель: Валент II
Папярэднік: Іавіян
Пераемнік: Валентыніян II
Грацыян
 
Дзейнасць: палітык
Веравызнанне: хрысціянін-никеец
Нараджэнне: 321(0321)
Цыбала
Смерць: 17 лістапада 375(0375-11-17)
Брыгеціён
Пахаванне: Канстанцінопаль, Царква Апосталаў
Род: Валентыніяна
Бацька: Грацыян Старэйшы
Жонка: 1) Марына Севіра
2) Юстына
Дзеці:

1) Грацын
2) Валентыніян II
3) Гала
4) Юста

5) Грата

Фла́вій Валентыніян[1] (лац.: Flavius Valentinianus, 321 год (320 год) — 17 лістапада 375 года) — рымскі імператар у 364—375 гадах, часта названы проста Валентыніян I. 26 лютага 364 года абвешчаны войскам у Нікеі пераемнікам імператара Іавіяна, але прыняў на сябе толькі кіраванне заходняй часткай імперыі, а ўсходнюю падаў свайму малодшаму брату Валенту. Ён быў здольным кіраўніком, які аднолькава клапаціўся пра ўнутраныя і вонкавыя справы, у рэлігійных пытаннях выяўляў незвычайную памяркоўнасць, нягледзячы на сваю прыхільнасць да нікеізму, і зусім быў чалавекам справядлівым, хоць нярэдка, пад уплывам запальчывасці даходзіў да жорсткасці. Сканаў ад інсульта падчас перамоў з правадыром племя квадаў[2]. З'яўляецца заснавальнікам дынастыі Валентыніяна.

Меў тытулы: Аўгуст (лац.: Augustus) — з 26 лютага 364 года; Германскі Найвялікшы (лац.: Germanicus Maximus) — з 366 ці 368 года; Алеманскі Найвялікшы (лац.: Alamannicus Maximus) і Франкскі Найвялікшы (лац.: Francius Maximus) — з 368 года; Гоцкі Найвялікшы (лац.: Gothicus Maximus) — з 369 года. Уладу трыбуна атрымаў 26 лютага 364 года.

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Гл. PLRE «Fl. Valentinianus 7»
  2. Roberts W. E. Valentinian I (англ.). An Online Encyclopedia of Roman Emperors.

Крыніцы і літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

  1. Извлечения о жизни и нравах римских императоров // Римские историки IV века — М., 1997. — ISBN 5-86004-071-5.
  2. Марцеллин, Аммиан. Римская история — М., 2005. — ISBN 5-17-029112-4; ISBN 5-86218-212-8.
  3. Орозий, Павел. История против язычников — СПб., 2004. — ISBN 5-7435-0214-5.
  4. Руфин Аквилейский. Церковная история // Тюленев В. М. Рождение латинской христианской историографии. С приложением перевода «Церковной истории» Руфина Аквилейского — СПб., 2005. — ISBN 5-89740-109-1.
  5. Созомен, Эрмий. Церковная история — СПб., 1851.
  6. Сократ Схоластик. Церковная история — М., 1996.
  7. Феодорит Кирский. Церковная история — М., 1993.
  8. Филосторгий. Сокращение церковной истории // Церковные историки IV—V веков — М., 2007. — ISBN 978-5-8243-08-34-1.
  9. Zosimus. New History — London, 1814. (англ.) 
  10. Павел Диакон. Римская история — М., 2009.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  1. Грант М. Валентиниан I // Римские императоры — М., 1998.
  2. Alföldi A. A Conflict of Ideas in the Late Roman Empire: The Clash between the Senate and Valentinian — Oxford, 1952. (англ.) 
  3. Arnheim M.T.W. The senatorial aristocracy in the later Roman empire — Oxford, 1972. (англ.) 
  4. Barnes T.D. Valentinian, Auxentius and Ambrose (англ.)  // Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. — 2002. — В. 51. — № 2. — С. 227-237. (англ.) 
  5. Burns Th. S. Barbarians within the Gates of Rome: A Study of Roman Military Policy and the Barbarians, ca. 375-425 A.D — Bloomington, 1994. (англ.) 
  6. Curran J. From Jovian to Theodosius // The Cambridge Ancient History — Cambridge, 2008. (англ.) 
  7. Hind J. G. F. The British «Provinces» of Valentia and Orcades // Historia. — 1975. (англ.) 
  8. Humphries M. Nec metu nec adulandi foeditate constricta: the Image of Valentinian I from Symmachus to Ammianus // The late Roman world and its historian: interpreting Ammianus Marcellinus / J. W. Drijvers, E. D. Hunt — Routledge, 1999. — ISBN 9780415202718. (англ.) 
  9. Jones A. H. M. The Later Roman Empire 284-602: A Social, Economic, and Administrative Survey — Oxford, 1964. (англ.) 
  10. Lenski N. Failure of empire: Valens and the Roman state in the fourth century A.D — Berkeley and Los Angeles (California); London (England), 2002. (англ.) 
  11. Matthews J. F. The Roman Empire of Ammianus — London, 1989. (англ.) 
  12. Momigliano A. The Conflict Between Paganism and Christianity in the Fourth Century — Oxford, 1963. (англ.) 
  13. Nagl A. Valentinianus I // RE. (англ.) 
  14. Napoli J. Ultimes fortifications du limes // L’armée romaine et les barbares du IIIe au VIIe siècle / eds. Françoise Vallet and Michel Kazanski. — Paris: 1993. (фр.) 
  15. Olariu C. Datianus, Valentinian and the Rise of the Pannonian Faction (англ.)  // Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. — 2005. — В. 54. — № 3. — С. 351-354. (англ.) 
  16. Oldenstein J. La fortification d’Alzey et la defense de la frontière romaine le long du Rhine au IVe et au Ve siècles. // L’armée romaine et les barbares du IIIe au VIIe siècle / eds. Françoise Vallet and Michel Kazanski. — Paris: 1993. (фр.) 
  17. Pearce J. W. E. The Roman Imperial Coinage: Vol. 9 Valentinian I to Theodosius I / Harold Mattingly, C.H.V. Sutherland, and R.A.G. Carson eds. — London, 1972. (англ.) 
  18. Roberts W. E. Valentinian I (англ.) . An Online Encyclopedia of Roman Emperors. Архівавана з першакрыніцы 8 лютага 2012.
  19. Solari A. I partiti nella elezione di Valentiniano (італ.)  // Rivista di filologia e d'istruzione classica. — 1932. — В. X. — С. 75-79. (італ.) 
  20. Thompson E. A. Ammianus Marcellinus and Britain // Nottingham Medieval Studies 34: 1-15. — 1990. (англ.) 
  21. Tomlin R. The Date of the «Barbarian Conspiracy» // Britannia 5: 303-9. — 1974. — В. 5: 303-9. (англ.) 
  22. Van Dam R. Leadership and Community in Late Antique Gaul — Berkeley, 1985. (англ.) 
  23. Warmington B. H. The Career of Romanus, Comes Africae // Byzantinische Zeitschrift 49: 55-64. — 1956. (англ.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]