Марк Апелій Антанін Дыядумен

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Дыядуменіян
лац.: Diadumenianus
Дыядуменіян
Манета Дыядумена.
сцяг
Рымскі імператар
11 красавіка — 8 чэрвеня 218
Суправіцель: Макрын (11 красавіка — 8 чэрвеня 218)
Папярэднік: Макрын
Пераемнік: Геліягабал
 
Дзейнасць: кіраўнік
Нараджэнне: 14 верасня 208(0208-09-14)
Смерць: 8 чэрвеня 218(0218-06-08) (9 гадоў)
Антыёхія, Provincia Syria-Coele[d], Рымская імперыя
Пахаванне: Антыёхія
Дынастыя: Дынастыя Севераў
Бацька: Макрын
Маці: Нонія Цэльза

Марк Апелій Антанін Дыядумен (Дыядуменіян; лац.: Marcus Opellius Antoninus Diadumenianus; 14 верасня 208 — 8 чэрвеня 218) — рымскі імператар, намінальны суправіцель свайго бацькі Макрына.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям'і імператарскага саноўніка, які стаў прэфектам прэтарыянцаў. 8 красавіка 217 года быў забіты імператар Каракала. Трыма днямі пазней Макрын, які валодаў рэальнай уладай і падазраваны сучаснікамі ў арганізацыі змовы, быў абвешчаны імператарам. Праз кароткі час Дыядумен атрымаў тытул цэзара. Перад тварам смяротнай пагрозы з боку паўстанцаў усходніх легіёнаў Дыядумен 11 красавіка 218 года быў абвешчаны аўгустам і суправіцелем свайго бацькі.

У выніку бітвы пры Антыёхіі войскі Макрына былі разбіты. Усімі пакінуты, ён быў вымушаны бегчы, перапрануўшыся ў простага салдата. Макрын хацеў дабрацца да Рыма акольным шляхам, праз Малую Азію, але быў схоплены ў Халкідоне і адпраўлены назад у Антыёхію — на простых калёсах, як звычайны злачынец. Праязджаючы па горнай сцежцы, палонны паспрабаваў скончыць жыццё самагубства, кінуўшыся ў прорву з калёс. Аднак ён зваліўся няўдала і атрымаў толькі пералом ключыцы. Неўзабаве яго забіў нейкі цэнтурыён, а яго цела ляжала ля дарогі непахаваным, каб яго мог убачыць новы імператар — Геліягабал. Дыядумен спрабаваў бегчы ў Парфію, але яго напаткаў той жа лёс, ён быў злоўлены і забіты. Галава дзесяцігадовага імператара была як трафей дастаўлена пераможцу — 14-гадоваму Геліягабалу.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Фёдорова Е. В. Императорский Рим в лицах. Москва, 1998.