Феадосій I Вялікі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Флавій Феадосій
лац.: Flavius Theodosius
Theodosius.jpg
Рымскі імператар
19 студзеня 379 — 17 студзеня 395
Папярэднік: Валент
Пераемнік: Ганорый і Аркадзій
 
Дзейнасць: палітык
Веравызнанне: хрысціянін-нікеец
Нараджэнне: 11 студзеня 340
Кока[d], Галецыя[d], Рымская Іспанія[1][2]
Італіка[d], Бетыка, Рымская Іспанія[3]
Смерць: 17 студзеня 395 (55 гадоў)
Мілан
Пахаванне: Царква Апосталаў[d]
Дынастыя: Дынастыя Феадосія[d]
Бацька: Флавій Феадосій[d]
Маці: Ферманцыя[d]
Жонка: Элія Флацыла[d] і Гала[d]
Дзеці: Гала Плацыдзія, Ганорый, Флавій Аркадзій і Пульхерыя[d]

Феадо́сій I Вялі́кі (Флавій Феадосій, лац.: Flavius Theodosius, Theodosius Magnus, грэч. Θεοδόσιος Α, Θεοδόσιος ο Μέγας, каля 346-17 студзеня 395) — апошні імператар адзінай Рымскай імперыі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 379 годзе атрымаў уладу над ўсходняй часткай Рымскай імперыі як суправіцель імператара Грацыяна, у 394 годзе стаў кіраваць усёй Рымскай імперыяй аднаасобна. Пасля яго смерці ў 395 імперыя канчаткова падзялілася на заходнюю частку і ўсходнюю, якая атрымала ў сучаснай гістарыяграфіі назва Візантыя. Феадосій выбраў і зацвердзіў законам Нікейскую формулу хрысціянства (чым спыніў панаванне арыянства) у якасці адзінай дзяржаўнай рэлігіі імперыі. Ён стаў праследаваць (без жорсткіх рэпрэсій) іншыя рэлігійныя плыні ў хрысціянстве (ерасі) і забараніў паганскія культы, у выніку чаго пасля 393 года спынілася святкаванне Алімпійскіх гульняў. Дзейнасць імператара Феадосія вызначыла кірунак рэлігійнага развіцця Еўропы, за што ён атрымаў ад хрысціянскіх пісьменнікаў эпітэт Вялікі.

Дзеці[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Hydatius (unspecified title)
  2. Новая история Зосимы
  3. Comes M. (unspecified title)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Шаблон:Рымскія консулы 365—395 гадоў