Феадосій I Вялікі

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Флавій Феадосій
лац.: Flavius Theodosius
Флавій Феадосій
Феадосій на юбілейным місорыі 388 года
Рымскі імператар
19 студзеня 379 — 17 студзеня 395
Папярэднік: Валент
Пераемнік: Ганорый і Аркадзій
 
Веравызнанне: хрысціянін-нікеец
Нараджэнне: каля 346 года
Каўка (Іспанія)
Смерць: 17 студзеня 395(0395-01-17)
Медыялан (Італія)
Пахаваны: Канстанцінопаль
Дынастыя: Валенцініяна — Феадосія
Бацька: Феадосій старэйшы
Маці: Ферманцыя
Жонка: 1) Элія Флавія Флацыла
2) Флавія Гала
Дзеці: сыны:Ганорый, Аркадзій

дочкі: Гала Плацыдзія
астатнія памерлі ў маленстве

Феадосій I Вялікі (Флавій Феадосій, лац.: Flavius Theodosius, Theodosius Magnus, грэч. Θεοδόσιος Α, Θεοδόσιος ο Μέγας, каля 346-17 студзеня 395) — апошні імператар адзінай Рымскай імперыі.

У 379 годзе атрымаў уладу над ўсходняй часткай Рымскай імперыі як суправіцель імператара Грацыяна, у 394 годзе стаў кіраваць усёй Рымскай імперыяй аднаасобна. Пасля яго смерці ў 395 імперыя канчаткова падзялілася на заходнюю частку і ўсходнюю, якая атрымала ў сучаснай гістарыяграфіі назва Візантыя. Феадосій выбраў і зацвердзіў законам Нікейскую формулу хрысціянства (чым спыніў панаванне арыянства) у якасці адзінай дзяржаўнай рэлігіі імперыі. Ён стаў пераследваць (без жорсткіх рэпрэсій) іншыя рэлігійныя плыні ў хрысціянстве (ерасі) і забараніў паганскія культы, у выніку чаго пасля 393 года спынілася святкаванне Алімпійскіх гульняў. Дзейнасць імператара Феадосія вызначыла кірунак рэлігійнага развіцця Еўропы, за што ён атрымаў ад хрысціянскіх пісьменнікаў эпітэта Вялікі.

Шаблон:Рымскія консулы 365—395 гадоў