Роджэр Пенроўз

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Роджэр Пенроўз
англ.: Roger Penrose
Roger Penrose-6Nov2005.jpg
Дата нараджэння 8 жніўня 1931(1931-08-08)[1][2][…] (90 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Бацька Lionel Penrose[d][6][7]
Маці Margaret Leathes[d][6][7]
Жонка Vanessa Thomas[d] і Joan Isabel Wedge[d]
Род дзейнасці матэматык, фізік, пісьменнік, філосаф, выкладчык універсітэта, псіхолаг, астраном, астрафізік
Навуковая сфера фізіка і матэматычная фізіка
Месца працы
Навуковая ступень доктар філасофіі (1957), honoris causa (2005), honoris causa (2005), honoris causa (2006) і доктар навук[d] (1994)
Альма-матар
Навуковы кіраўнік J. A. Todd[d][11]
Член у
Узнагароды
рыцар-бакалаўр Commander of the Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland

член Лонданскага каралеўскага таварыства[d] (1972)

медаль Коплі

Каралеўскі медаль[d] (1985)

прэмія Адамса[d] (1966)

Eddington Medal[d] (1975)

IOP Dirac Medal[d] (1989)

Albert Einstein Medal[d]

Naylor Prize and Lectureship[d]

медаль Гельмгольца[d] (1998)

Karl Schwarzschild Medal[d] (2000)

Marcel Grossmann Award[d] (2000)

Гібсаўская лекцыя[d] (2000)

ордэн Заслуг

De Morgan Medal[d] (2004)

Amaldi Medal[d] (2004)

Fonseca Prize[d] (2011)

прэмія Вольфа па фізіцы (1988)

медаль Дзірака[d] (2006)

ганаровы доктар Варшаўскага ўніверсітэта[d] (2005)

ганаровы доктар Лувенскага каталіцкага ўніверсітэта[d] (2005)

прэмія Дэні Хайнемана ў галіне матэматычнай фізікі[d] (1971)

Прэмія імя І. Я. Памеранчука[d] (2019)

Нобелеўская прэмія па фізіцы (2020)

Commons-logo.svg Роджэр Пенроўз на Вікісховішчы

Сэр Роджэр Пенроўз (англ.: Roger Penrose, нар. 8 жніўня 1931, Колчэстэр, Англія) — брытанскі фізік і матэматык, які працуе ў розных галінах матэматыкі, агульнай тэорыі адноснасці і квантавай тэорыі, аўтар тэорыі твістар.

Доктар філасофіі (1957), узначальвае кафедру матэматыкі Оксфардскага ўніверсітэта. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1972)[13] і замежны член амерыканскага філасофскага таварыства (2011)[14].

Сярод узнагарод — прэмія Вольфа (1988, сумесна са Стывенам Хокінгам), медаль Коплі (2008) і Нобелеўская прэмія па фізіцы (2020) «за адкрыццё таго, што адукацыя чорных дзірак з неабходнасцю вынікае з агульнай тэорыі адноснасці» (сумесна з Райнхардам Генцэлем і Андрэа Гез, якім яна была прысуджана «за адкрыццё звышмасіўнага кампактнага аб’екта ў цэнтры нашай галактыкі»)[15]. Рыцар-бакалаўр (1994).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Па бацькавай лініі яго дзед быў прафесійным мастаком, а бабуля паходзіла з заможнай квакерскай сем’і банкіраў. Па матчынай лініі, бабуля-народжаная Сара Мара Натансон (у замужжы Соня Мэры Лідз, 1871—1964) — была піяністкай, паходзіла з занятай у лесагандлі яўрэйскай купецкай сям’і і жыла ў Санкт-Пецярбургу ў доме № 11 па Фурштацкай вуліцы[16][17][18] да тых часоў, пакуль, разарваўшы адносіны з бацькам — купцом першай гільдыі Меерам Натансонам[19][20], не пакінула Расію ў 1896 годзе пасля знаёмства ў Швейцарыі з англічанінам Джонам Берэсфордам Лідзам (1864—1956), прафесарам фізіялогіі, членам Каралеўскага таварыства, у будучыні яго дзедам[21]. У 1909 годзе яны пасяліліся ў Канадзе, дзе Дж. Лідз атрымаў месца прафесара клінічнай біяхіміі Універсітэта Таронта, а яго жонка была актыўная ў мясцовым руху суфражыстка і публікавала буклеты на гэтую тэму[22][23].

Бацькі — Лаянэл Шарплз Пенроўз (1898—1972) і Маргарэт Лідз (Margaret Leathes, 1901—1989) — мелі медыцынскую адукацыю, маці была лекарам, бацька — псіхіятрам і медыцынскім генетыкам, членам Каралеўскага таварыства. Пенроўз нарадзіўся ў час іх знаходжання ў Колчэстэры, дзе яго бацька прымаў удзел у даследчым праекце. Браты — матэматык і фізік Олівер Пенроўз і псіхолаг і шахматыст Джонатан Пенроўз, сястра — онкагенетык Шырлі Ходжсан.

У 1939 годзе сям’я пераехала ў ЗША, а затым у Канаду — у горад Лондан у правінцыі Антарыа, дзе Роджэр наведваў школу. У гэты ж час у яго пачала фармавацца цікавасць да матэматыкі. Крыніцай гэтай цікавасці было захапленне ёю бацькам і маці (асабліва геаметрыяй)[24]. Гэтая акалічнасць паўплывала перш за ўсё і на Олівера, у якога поспехі ў матэматыцы і фізіцы былі лепш за сваіх аднагодкаў.

Пасля заканчэння вайны ў 1945 годзе сям’я Пенроўзаў вярнулася ў Англію і пасялілася ў Лондане. Роджэр наведваў школу Універсітэцкага каледжа Лондана, дзе яго бацька займаў пасаду прафесара генетыкі чалавека. Цікавасць будучага вучонага да матэматыкі станавілася ўсё мацней, і да заканчэння школы яму давялося выбіраць паміж спецыялізацыяй у біялогіі і хіміі (каб затым атрымаць медыцынскую адукацыю і працягнуць сямейную традыцыю) і спецыялізацыяй ў фізіцы, хіміі і матэматыцы[25]. Пенроўз абраў апошняе, чым ладна засмуціў бацькоў.

Пасля атрымання ганаровай (з адзнакай) ступені бакалаўра матэматыкі ва ўніверсітэцкім каледжы Роджэр, прытрымліваючыся прыклада Олівера, паступіў у Кембрыджскі універсітэт (у каледж Святога Іаана), вырашыўшы, у адрозненне ад брата, які заняўся фізікай, спецыялізавацца ў чыстай матэматыцы і пачаў даследаванні па алгебраічнай геаметрыі пад кіраўніцтвам Вільяма Ходжа. З апошнім ён прапрацаваў толькі год, бо той вырашыў, што праблемы, якімі цікавіцца Пенроўз, ляжалі па-за вобласцю яго ўласных інтарэсаў. У наступныя два гады кіраўніком Пенроўза быў Джон Тод.

У 1957 годзе ў Кембрыджскім каледжы Святога Іаана атрымаў ступень доктара філасофіі, абараніўшы дысертацыю па асноўным метадам алгебраічнай геаметрыі. Да гэтага часу яго ўжо захапіла фізіка. Асабліва паўплываў у дадзеным дачыненні да на яго вядомы фізік і сябар яго брата Дэніс Сіяма.

У 1956—1957 акадэмічным годзе чытаў лекцыі па чыстай матэматыцы ў Бэдфардскім каледжы ў Лондане, а затым атрымаў пазіцыю даследчыка ў родным каледжы ў Кембрыджы, дзе правёў тры гады. Тады ж (у 1959 годзе) ён ажаніўся на Джоан Ізабель Ведж (Joan Isabel Wedge).

Атрымаўшы яшчэ да заканчэння вучобы грант НАТА, з’ехаў у ЗША на 1959—1961 гады і працаваў у Прынстанскім і Сіракузскім універсітэтах. У 1961—1963 гады займаў пасаду навуковага супрацоўніка ў Каралеўскім каледжы ў Лондане; у 1963—1964 гадах — запрошанага ад’юнкт-прафесара ў Тэхаскім універсітэце ў Осціне.

У 1964 годзе быў прызначаны лектарам ў Біркбекскім каледжы у Лондане, а двума гадамі пазней — прафесарам прыкладной матэматыкі там жа.

У 1973 годзе заняў крэсла Роўзбалаўскага прафесара матэматыкі ў Оксфардскім універсітэце і ўтрымліваў яго да 1998 года, застаўшыся эмерытам на той жа пасадзе і займае яе па цяперашні час. У тым жа 1998 годзе ён быў прызначаны прафесарам геаметрыі ў Грэшам-каледжы ў Лондане (да 2001 года).

У 1992 годзе падпісаў «Папярэджанне чалавецтву»[26]. У кастрычніку 2012 года Роджэр Пенроўз наведаў Кіеў і прачытаў дзве лекцыі ў Кіеўскім універсітэце і КПІ. У 2013 годзе Роджэр Пенроўз з 26 сакавіка па 6 красавіка знаходзіўся ў Расіі: у Санкт-Пецярбургу і Маскве. 27 сакавіка 2013 года Роджэр Пенроўз прачытаў лекцыю «Why New Physics is needed to Understand the Conscious Mind» на факультэце вольных мастацтваў і навук СПбДУ. 1 красавіка 2013 года наведаў Масква па запрашэнні МДТУ імя Баўмана і ТАА «НДІ Гіперкамплексных сістэм у геаметрыі і фізіцы», дзе правёў семінары, а таксама ў рамках лекцый фонду «дынастыя» прачытаў лекцыю ў Політэхнічным музеі[27].

Навуковыя дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Роджэр Пенроўз стаіць на падлозе, пакрытым мазаікай Пенроўза
Роджэр Пенроўз у студзені 2011 года

У 1955 годзе, будучы студэнтам, Пенроўз перавынайшаў псеўдазварот (вядомы таксама як зварот Мура—Пенроўза).

У 1965 годзе ў Кембрыджы Пенроўз паказаў, што сінгулярнасці, падобныя існуючым у чорных дзірках, могуць быць сфармаваныя ў працэсе гравітацыйнага калапсу паміраючых вялікіх зорак.

У 1967 годзе распрацаваў тэорыю твістараў, якая заснавана на адлюстраванні Пенроўза, адлюстроўвае геаметрычныя аб’екты прасторы Мінкоўскага на чатырохмернае комплексную вектарную прастору твістар. У 1969 годзе ён высунуў гіпотэзу «касмічнай цэнзуры» (англ.: cosmic censorship). Яна складаецца ў тым, што ўласцівасці самаго Сусвета не дапускаюць назірання уласцівай сінгулярнасці (напрыклад, у чорных дзірках) непрадказальнасці, зачыняючы фармуюцца сінгулярнасці гарызонтамі падзей. Дадзеная форма цяпер вядомая як гіпотэза слабой цэнзуры (англ.: weak censorship hypothesis). У 1979 годзе Пенроўз вылучае гіпотэзу моцнай цэнзуры (англ.: strong censorship hypothesis).

У 1974 годзе Роджэр Пенроўз набывае шырокую вядомасць як вынаходнік мазаікі Пенроўза, якая дазваляе з дапамогай ўсяго толькі двух плітак вельмі простай формы замасціць бясконцую плоскасць неперыядычным узорам. У 1984 годзе падобныя структуры былі знойдзены ў размяшчэнні атамаў квазікрышталяў.

Самым важным навуковым укладам Пенроўза можна лічыць вынаходніцтва спінавых сетак (1971), якія затым былі актыўна выкарыстаны для апісання геаметрыі прасторы-часу ў петлявой квантавай гравітацыі.

У 1989 годзе выйшла яго кніга «Новы розум караля» (англ.: The Emperor's New Mind), у якой аўтар выкладае свае думкі пра квантавую свядомасць і тэорыю так званага моцнага штучнага інтэлекту, абгрунтоўваючы безгрунтоўнасць ўвасаблення ў жыццё такой формы штучнага інтэлекту.

У 1990-х гадах сумесна са Сцюартам Хамерофам распрацаваў тэорыю квантавага нейракамп’ютынга Хамерофа-Пенроўза на аснове «Orch OR» мадэлі свядомасці. Згодна з гэтай тэорыі, актыўнасць мозгу разглядаецца як істотна квантавы працэс. Пры гэтым за кошт эфектаў квантавай гравітацыі адбываецца працэс бесперапыннай «аб’ектыўнай рэдукцыі» (англ.: objective reduction — OR) хвалевай функцыі частак мозгу, што выклікаецца разыходжаннем квантавых станаў прасторы-часу да мяжы, пасля якога яны рэдукуюцца. Працэс рэдукцыі апісваецца як «дырыжыраваны» (англ.: orchestrated  — Orch) выбар адпаведнага стану (тэрмін orchestrated ўжываецца аўтарамі, бо яны лічаць, што калапс макраскапічнага пераблытанага стану ў мікратрубачках клеткавых арганэл ў некаторай меры кіруецца — дырыжуецца — мембраннымі бялкамі).

У 2004 годзе выдаў кнігу Шлях да рэальнасці (англ.: The Road to Reality) з выкладаннем уласных поглядаў на законы Сусвета, 1099 старонак, якія змяшчаюць шырокія каментары да законаў фізікі.

У 2005 годзе ў чэрвеньскім нумары часопіса Discover абмаляваў ўласную інтэрпрэтацыю квантавай механікі[28].

Узнагароды і званні[правіць | правіць зыходнік]

З’яўляецца ганаровым прафесарам шматлікіх замежных універсітэтаў і акадэмій.

У 1994 годзе за заслугі ў развіцці навукі яму быў прысвоены рыцарскі тытул.

Зноскі

  1. MacTutor History of Mathematics archive Праверана 22 жніўня 2017.
  2. Roger PENROSE // NooSFere — 1999. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Roger Penrose // Internet Speculative Fiction Database — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #120520567 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 11 снежня 2014.
  5. Who's Who(untranslated), 1849.
  6. 6,0 6,1 Lundy D. R. The Peerage
  7. 7,0 7,1 Kindred Britain
  8. 8,0 8,1 (unspecified title) Праверана 3 ліпеня 2019.
  9. Leidse Hoogleraren Праверана 19 чэрвеня 2019.
  10. 10,0 10,1 Матэматычная генеалогія — 1997.
  11. Матэматычная генеалогія — 1997. Праверана 8 жніўня 2016.
  12. http://czlonkowie.pan.pl/czlonkowie/sites/WynikiWyszukiwania.html?s=PENROSE,%20Roger Праверана 26 сакавіка 2019.
  13. Roger Penrose(англ.) 
  14. APS Member History
  15. The Nobel Prize in Physics 2020(англ.) . NobelPrize.org. Праверана 6 кастрычніка 2020.
  16. Млечный путь № 2, 2013 (5): В доме купца Натансона в Санкт-Петербурге располагается консульство США.
  17. Адресная и справочная книга «Весь Петербург» на 1895 год
  18. Справочная книга о лицах С.-Петербургского купечества на 1894 год: Купец I гильдии Меер Натансон указан австрийским подданным.
  19. Адресная и справочная книга «Весь Петербург» на 1894 год: Меер Натансон, купец I гильдии, Фурштадтская, 11; оптовая торговля лесом.
  20. Рѣшенія Гражданскаго кассаціоннаго департамента Правительствующаго Сената: Прошение поверенных купцов Павла Фридланда и Меера Натансона о договоре о лесе на сруб в Экиманской даче.
  21. Казанович М., Андреева О. Рыцарь физики // Русский репортёр. — 2011. — 188. — № 10. — URL: http://rusrep.ru/article/2011/03/16/physics/ http://expert.ru/russian_reporter/2011/10/ryitsar-fiziki/ (дата обращения: 31.03.2011)
  22. Sonia Leathes «Where and how may Canadian women vote» (Toronto, 1912)
  23. Sonia Leathes «What Equal Suffrage Has Accomplished» (1911/1912)
  24. O'Connor J. J., Robertson E. F. Roger Penrose(англ.) . Архівавана з першакрыніцы 15 лютага 2012. Праверана 29 сакавіка 2011.
  25. Garcia-Prada O. Interview with Sir Roger Penrose // European Mathematical Society Newsletter. — 2000. — 38. — pp. 17—21.
  26. World Scientists' Warning To Humanity(англ.) . Праверана 29 мая 2019.
  27. КРУГИ ВРЕМЕНИ: Можно ли сквозь Большой взрыв разглядеть предыдущую Вселенную? Роджер Пенроуз
  28. Tim Folger If an Electron Can Be in Two Places at once, Why Can't You?(англ.)  (5 чэрвеня 2005). Архівавана з першакрыніцы 15 лютага 2012. Праверана 26 красавіка 2009.
  29. Лауреаты Премии Исаака Померанчука-2019

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]