Аляксандр Гіларый Палубінскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Гіларый Палубінскі
Alaksandar Hilary Pałubinski. Аляксандар Гіляры Палубінскі.jpg
Аляксандр Гіларый Палубінскі. Невядомы мастак, XVII ст.
POL COA Połubiński.svg
Герб «Ястрабец зменены»
Вялікі маршалак літоўскі
1669 — 1679
Папярэднік: Крыштаф Завіша
Пераемнік: Станіслаў Казімір Радзівіл
Староста жамойцкі
1668 — 1669
Папярэднік: Юрый Караль Глябовіч
Пераемнік: Віктар Канстанцін Млечка
 
Адукацыя:
Нараджэнне: 6 жніўня 1627(1627-08-06)
Смерць: 3 лістапада 1679(1679-11-03) (52 гады)
Пахаванне:
Род: Палубінскія
Бацька: Канстанцін Палубінскі
Маці: Соф'я Сапега
Жонка: 1) Сюзана Храптовіч
2) Соф'я Канстанцыя Валадковіч
Дзеці:

ад другога шлюбу: Дамінік Ян Міхал, Крыштаф Канстанцін,

Тэадора, Кацярына, Ганна Марыяна, Ізабела Хелена

Аляксандр Гіларый Палубінскі (6 жніўня 1627 — 3 лістапада 1679) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч.

Вучыўся ў Віленскай і Замойскай акадэміях, у Кракаве, Галандыі, Францыі. З 1646 неаднаразова выбіраўся паслом на соймы.

Падкаморы слонімскі ў 1650—1654, вялікі падстолі літоўскі ў 1654, пісар польны літоўскі ў 1654—1668, староста генеральны жамойцкі ў 1669—1670, маршалак вялікі літоўскі з 1669.

Ваенная дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Вызначыўся ў вайне супраць украінскіх казакоў, пад камандаваннем Януша Радзівіла ўдзельнічаў ва ўзяцці Мазыра (люты 1649), у Лоеўскай бітве (1649), бітве пад Белай Царквой (23 верасня 1651).

На чале кавалерыйскіх харугваў браў удзел у асноўных ваенных дзеяннях у час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667: у бітвах пад Шкловам (12 жніўня 1654) і Шапялевічамі (24 жніўня 1654), аблозе Магілёва ў пачатку 1655; у баях супраць шведаў у Польшчы, у вызваленні Менска ў лістападзе 1658 і іншых. У 16591660 ваяваў у Інфлянтах. У складзе дывізіі Паўла Яна Сапегі ўдзельнічаў у Палонкаўскай бітве (1660), аблозе Барысава, вызваленні Шклова і Оршы, бітве на рацэ Бася з войскам Ю. Далгарукага, Кушліцкай бітве (1661).

Дзяржаўная дзейнасць і валоданні[правіць | правіць зыходнік]

Валодаў Дзярэчынам, Глускам, Рудабелкай, Дзятлавам, Горамі Вялікімі, Горкамі. З 1655 адміністратар Берасцейскай эканоміі, быў старостам бабруйскім, ваўкавыскім, слонімскім.

У 1662 фундаваў Глускі бернардзінскі кляштар.

Пасля адрачэння ад трона Яна II Казіміра ў 1668 і смерці Міхала Вішнявецкага ў 1673 выступаў за абранне на трон Рэчы Паспалітай цара Аляксея Міхайлавіча.

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Сын парнаўскага ваяводы Канстанціна Палубінскага і Соф’і Сапегі, дачкі мсціслаўскага ваяводы Андрэя Сапегі.

Двойчы быў жанаты. Спачатку з Сюзанай Храптовіч, дачкой новагародскага ваяводы Юрыя Храптовіча і ўдавой новагародскага ваяводы Тамаша Сапегі. Дзяцей з ёй не меў.

Другі раз ажаніўся ў 1652 з Соф’яй Канстанцыяй Валадковіч, дачкой новагародскага ваяводы Крыштафа Валадковіча. Меў з ёй сыноў Дамініка Яна Міхала і Крыштафа Канстанціна, дачок Тэадору, Кацярыну (памерлі ў дзяцінстве), Ганну Марыяну (? — 1690), жонку Дамініка Мікалая Радівіла, і Ізабелу Хелену (? — 1721), жонку Юрыя Станіслава Сапегі.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]